Το Κέντρο Μελέτης και Ερευνας του Ελληνικού Θεάτρου - Θεατρικό Μουσείο, η μοναδική κιβωτός διάσωσης της Ιστορίας του ελληνικού θεάτρου δύο αιώνων, με αρχειακό υλικό από κείμενα και ντοκουμέντα παραστάσεων από το δραματολόγιο του παγκόσμιου θεάτρου, έχει αφεθεί από την επίσημη πολιτεία στην τύχη του που ταυτίζεται ήδη με το θάνατό του. Το απλήρωτο προσωπικό λιμοκτονεί, το άμισθο Διοικητικό Συμβούλιο κάθεται συνεχώς στο εδώλιο των δικαστηρίων για χρέη στο ΙΚΑ. Η έρευνα, εκπαίδευση, η δημοσιογραφία και το ευρύ κοινό έχουν στερηθεί τη μοναδική πηγή υλικού για επιστημονική, εκπαιδευτική και δημοσιογραφική έρευνα.

«Στα 76 χρόνια της ιστορίας του» -σημειώνουν οι εργαζόμενοι- «το ΚΜΕΕΘ είναι απαξιωμένο από την πολιτεία, απομονωμένο, υποβαθμισμένο, σχεδόν τιμωρημένο. Ισως γιατί στους πολιτικούς δεν προσέδιδε την επικοινωνιακή λάμψη που χρειάζονται για να το στηρίξουν. Το ημιυπόγειο του Πνευματικού Κέντρου είχε παραχωρηθεί προ 35ετίας περίπου ως "προσωρινή" λύση. Το ίδιο συνέβη και με την "προσωρινή" στέγαση της θεατρικής βιβλιοθήκης το 1990 στην οδό Καραμανλάκη 7 έναντι ενοικίου 3.500 ευρώ και με την υπόσχεση επιπλέον επιχορήγησης για να καλυφθεί το ποσόν αυτό. Φυσικά, "ουδέν μονιμότερο του προσωρινού". Αν, λοιπόν, το ΚΜΕΕΘ δεν τύχει της προσοχής, του ενδιαφέροντος και της αγάπης που του αρμόζουν, φροντίζοντας για την άμεση εξόφληση* των ληξιπρόθεσμων χρεών και τη σταθερή ετήσια επιχορήγησή του καθώς και τη μεταφορά του σε ένα ανθρώπινο, αξιοπρεπές χώρο, όπου θα στεγαστεί και ο εκθεματικός χώρος και η θεατρική βιβλιοθήκη, τότε δεν μπορούμε να συζητάμε για οριστική λύση. Ολα τα άλλα είναι ημίμετρα, τα οποία δεν εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητα του φορέα. Γιατί είναι ντροπή η χώρα που γέννησε το θέατρο να μην είναι σε θέση να διατηρήσει ζωντανή τη θεατρική του βαριά κληρονομιά, αφήνοντάς το να σαπίζει εγκαταλελειμμένο, απαξιωμένο, μην μπορώντας να αξιολογήσει τι είναι πολυτιμότερο στον καιρό της κρίσης. Μέχρι πότε μια τόσο σοβαρή ιστορία θα στηρίζεται στο φιλότιμο και την αυτοθυσία των εργαζομένων; Το Κέντρο Μελέτης και Ερευνας δεν ανήκει σε κανένα Υπουργό, διευθυντή ή υπάλληλο, ανήκει στον ελληνικό λαό, είναι κομμάτι της ιστορίας του».

Τρία χρόνια μετά και την τελευταία μαζική διαμαρτυρία για την απελπιστική κατάσταση του Κέντρου, το ΥΠΠΟ δεν έπραξε τίποτε προς ανακούφιση των προβλημάτων. Η σιωπή του υπουργείου είναι ύποπτη. Βολεύει πολύ ...να κλείσει το Θεατρικό Μουσείο και να το «σώσει» κάποιος ιδιώτης μεγαλοχορηγός, αν βεβαίως του εξασφαλίσουν οι πολιτικοί αρμόδιοι ότι θα έχει κέρδος. Ομως, το Θεατρικό Μουσείο δεν μπορεί και δεν πρέπει να συνδεθεί με οικονομικό κέρδος. Ολα όσα αποτελούν την περιουσία του είναι «περιουσία» της γνώσης και της ιστορίας του θεάτρου, επομένως περιουσία του λαού, που - επ' ουδενί - δεν πρέπει να περάσει σε χέρια ιδιωτών. Αλλωστε, είναι γνωστό ότι η πολιτική του ΥΠΠΟ ταυτίζεται με τη «λογική» του κεφαλαίου να γίνει ο πολιτισμός εμπόρευμα, με κέρδος γι' αυτό.