Πέμπτη 21 Μάρτη 2013
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 18
19ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΚΚΕ - ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ
Μερικές σκέψεις με αφορμή τη Θέση 97

Μερικές σκέψεις με αφορμή την παράγραφο από το κείμενο των Θέσεων της ΚΕ, Θέση 97: «Η σοσιαλιστική εξουσία παραλαμβάνει από τον καπιταλισμό ως κληρονομιά μεγάλο αριθμό μισθωτών που προέρχονται από τις διοικητικές υπηρεσίες του καπιταλισμού (κρατικούς υπαλλήλους, από το διοικητικό μηχανισμό στις επιχειρήσεις). Η εργατική εξουσία επιδιώκει την πολιτική και πολιτιστική προσαρμογή και εργασιακή ένταξή τους στις σοσιαλιστικές παραγωγικές μονάδες και τις κοινωνικές υπηρεσίες».

Μια πρώτη παρατήρηση είναι πως ένας σημαντικός αριθμός μισθωτών του ιδιωτικού τομέα όπως είναι διαμορφωμένος σήμερα, θα χρειαστεί να μπει στη διαδικασία ένταξης σε παραγωγικές μονάδες και κοινωνικές υπηρεσίες της σοσιαλιστικής εξουσίας. Κοινώς ν' αλλάξει αντικείμενο εργασίας και όχι μόνο από το διοικητικό μηχανισμό των επιχειρήσεων, αλλά ευρύτερα. Και φυσικά να ακολουθήσει και η πολιτική - πολιτισμική προσαρμογή του. Αργά ή γρήγορα, όχι μόνο μεμονωμένες επιχειρήσεις θα χρειαστεί ν' αλλάξουν δραστικά χαρακτήρα και αντικείμενο ή να καταργηθούν εντελώς, αφού δεν θα επιτελούν κανένα λειτουργικό σκοπό, π.χ. Χρηματιστήριο Αθηνών, αλλά και ολόκληροι κλάδοι θα συρρικνωθούν δραματικά ή θα εξαφανιστούν. Βλέπε τράπεζες, χρηματιστηριακές, διαφημιστικές εταιρείες κλπ. Κοντά σ' αυτές κι ένα πλήθος φορέων, ινστιτούτων, επιμελητηρίων, κλπ που ασκούν ρόλο διοικητικής μέριμνας παράλληλα με το αστικό κράτος, θα χάσουν το λόγο ύπαρξής τους. Μαζί και οι υπάλληλοι αυτών, το αντικείμενο εργασίας τους και τον «κόσμο» γύρω τους.

Η δεύτερη παρατήρηση αφορά τις δομές του αστικού κράτους και τους όρους «διοικητικές υπηρεσίες» και «κρατικοί υπάλληλοι», οι οποίοι εμφανίζονται γενικά ασαφείς έτσι όπως παρατίθενται στο κείμενο. Εάν εξαιρέσουμε στρατό, σώματα ασφαλείας, εργαζομένους σε παρεχόμενες από το αστικό κράτος κοινωνικές υπηρεσίες εκπαίδευσης, υγείας κλπ, που έτσι κι αλλιώς εξετάζονται ξεχωριστά μέσα στις Θέσεις και ορθά, τότε απομένουν οι εργαζόμενοι σε υπουργεία, αποκεντρωμένες διοικήσεις, ΟΤΑ, ανεξάρτητες αρχές και όλους τους εποπτευόμενους φορείς τους. Μιλάμε δηλαδή για τουλάχιστον 200.000 υπαλλήλους κάθε βαθμίδας και ειδικότητας. Αν και βέβαια με τους ρυθμούς που έχουν σήμερα οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στη μορφή και στη λειτουργία του αστικού κράτους, πολύ σύντομα οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι θα είναι λιγότεροι απ' ό,τι σήμερα. Ακόμα κι έτσι όμως ο συνολικός αριθμός και των δύο κατηγοριών εργαζομένων (δημόσιου και ιδιωτικού τομέα) είναι και θα παραμένει σχετικά διογκωμένος, προκειμένου να λειτουργεί εύρυθμα η καπιταλιστική μηχανή.

Μια διευκρίνιση που πρέπει να γίνει εδώ είναι πως ο συγκεκριμένος μεγάλος αριθμός μισθωτών δεν ασκεί ουσιαστική διοίκηση, δεν έχει επιτελικά καθήκοντα αλλά απλώς διεκπεραιωτικά - εκτελεστικά στους μηχανισμούς διοίκησης του αστικού κράτους και των επιχειρήσεων. Κατατάσσονται συνήθως στις χαμηλές βαθμίδες των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, κυρίως λόγω της θέσης τους στον καταμερισμό εργασίας και το κοινωνικό κύρος, και είναι σαφώς διαχωρισμένοι από τ' ανώτερα διευθυντικά στελέχη των μηχανισμών διοίκησης που βρίσκονται στα ανώτερα μεσαία στρώματα ή στα χαμηλά αστικά.

Ολες οι παραπάνω κατηγορίες μισθωτών εργαζομένων έχουν επιδείξει ιστορικά στον ελλαδικό χώρο έντονα αντιδραστικά χαρακτηριστικά μικροαστικού τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς. Εχουν έντονη τάση στο αυθόρμητο, στις αυταπάτες, στις ψευδαισθήσεις και το ρεφορμισμό. Είναι δε τα πιο εξαγοράσιμα κι ενσωματώσιμα κοινωνικά στρώματα. Μαζί με τους εργαζόμενους στις πρώην ΔΕΚΟ είναι ο κύριος φορέας του φαινομένου της εργατικής αριστοκρατίας, ενώ ο ρόλος τους γενικά στο συνδικαλισμό είναι αρνητικός. Σε επαναστατικές συνθήκες, σαφώς και θα αποτελέσουν τις πιο αμφιταλαντευόμενες κοινωνικές ομάδες. Το προς τα πού όμως θα γείρει η πλάστιγγα τότε, θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό, πέραν των τότε διαμορφωμένων συνθηκών, και από την προηγούμενη προσέγγιση και δράση του ΚΚΕ στις τάξεις τους. Ο συνολικός τους αριθμός, συνυπολογίζοντας και τις επιρροές τους, παραμένει και σήμερα υπολογίσιμο μέγεθος στο πεδίο της ταξικής πάλης.

Επιπλέον σήμερα εμφανίζουν ένα ιδιαίτερο ποιοτικό χαρακτηριστικό: προλεταριοποιούνται με γοργούς ρυθμούς. Ειδικά τα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης αυτές οι κατηγορίες μισθωτών εργαζομένων, που συνήθως έχουν σα μόνη πηγή εισοδήματος το μισθό τους, τον είδαν να κατακρημνίζεται, τις φορολογικές επιβαρύνσεις να αυξάνουν αλματωδώς, τις δανειακές υποχρεώσεις να γίνονται θηλιά στο λαιμό, το βιοτικό τους επίπεδο να πέφτει ραγδαία. Εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις τους αφαιρούνται βίαια, η εντατικοποίηση της εργασίας αυξάνει και όπως αναφέρεται και στη Θέση 74: Η επιτάχυνση των αναδιαρθρώσεων συρρικνώνει το στρώμα της εργατικής αριστοκρατίας και της κρατικής υπαλληλίας και δυσχεραίνει την προσπάθεια της αστικής πολιτικής για χειραγώγηση του εργατικού κινήματος, για ενσωμάτωση μεγάλων τμημάτων της μισθωτής εργασίας. Σήμερα, για πρώτη φορά βρίσκονται πολλοί εξ αυτών αντιμέτωποι με την απειλή της ανεργίας, είτε μέσω του θεσμού της διαθεσιμότητας για τους κρατικούς υπαλλήλους, είτε μέσω αναδιαρθρώσεων και συγχωνεύσεων στο χώρο των τραπεζών. Μέχρι το 2016 δεκάδες χιλιάδες θα βρεθούν άνεργοι. Το σπάσιμο του κοινωνικού συμβολαίου, μονομερώς από την πλευρά της αστικής τάξης, είναι γεγονός.

Η μέχρι τώρα στάση και οι αντιδράσεις τους στις συνέπειες της κρίσης που βιώνουν μπορεί να χαρακτηριστεί ως η αναμενόμενη μικροαστική ανυπομονησία. Ομως από εδώ και πέρα κι όσο βαθαίνει η κρίση και οι στρατηγικές της αστικής τάξης γίνονται ξεκάθαρες για το ξεπέρασμά της, αντιλαμβάνονται σιγά σιγά πως το σύστημα που τους αγκάλιασε για δεκαετίες, τώρα τους αποβάλει. Χειρότερο δε, είναι η αρχή της συνειδητοποίησης πως το μέλλον που επιφυλάσσεται γι' αυτούς και τα παιδιά τους, είναι συνυφασμένο με αυτό εκείνης της τάξης που απεχθάνονται πιο πολύ, δηλαδή της εργατικής. Κι εδώ είναι το πρόβλημα. Οσο οι επιλογές σώνονται και οι επίδοξοι σωτήρες αποδεικνύονται ψευδοπροφήτες, ενώ παράλληλα οι ίδιοι είναι αρνητικοί ως προς την εργατική τάξη και το σοσιαλισμό, τόσο προβάλλει ξεκάθαρα η προοπτική του εκφασισμού. Αφού τα ψίχουλα της ενσωμάτωσης σώνονται, η επιλογή του φασισμού από τη σκοπιά της αστικής τάξης μοιάζει η μόνη λύση που μπορεί να τους προσφέρει. Κι εδώ είναι που το ΚΚΕ οφείλει να παρέμβει και με επεξεργασμένο σχέδιο να προσεγγίσει αυτά τα στρώματα και να καταστήσει σαφείς και ξεκάθαρες τις θέσεις του ως προς αυτά και σε όσα αφορούν αυτά τα κοινωνικά στρώματα. Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει προγραμματικές εκπτώσεις και σύρσιμο πίσω από ένα χώρο που αποτελεί προνομιακό πεδίο δράσης του οπορτουνισμού, δεξιού κι αριστερού. Δύσκολη κατάσταση και με ελάχιστες δυνάμεις, οι οποίες ακριβώς γι' αυτό το λόγο χρειάζονται περισσότερη στήριξη και συγκεκριμένο - ευέλικτο πλάνο δράσης, αλλά επιβεβλημένη από τις περιστάσεις. Γιατί αν ο προσεταιρισμός τους στα πλαίσια της Λαϊκής Συμμαχίας μοιάζει με τις σημερινές συνθήκες απίθανος, εκτός μεμονωμένων περιπτώσεων ίσως, τουλάχιστον η ουδετεροποίησή τους σε μελλοντική φάση ανόδου της ταξικής πάλης αποτελεί σημαντική παρακαταθήκη «Για τους σεισμούς που μέλλονται να 'ρθούν».


Στάθης Λεοντίου
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και Τεχνολογίας Υπολογιστών,MSc in Communication and Signal Progressing,Υπάλληλος Περιφερειακής Ενότητας Φωκίδας - Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας,Γραμματέας Συλλόγου Υπαλλήλων ΠΕ Φωκίδας


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org