Κυριακή 31 Ιούλη 2011
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 4
ΑΠΟ ΜΕΡΑ ΣΕ ΜΕΡΑ
... βολικών για το σύστημα

Την ενότητα και συμμαχία στη βάση, που προτείνει ο οπορτουνισμός, την προτείνει ως μέσο για τη δημιουργία μιας κυβέρνησης που θα αντικαταστήσει αυτήν του ΠΑΣΟΚ και που θα επιβάλλει τάχα πολιτική αναδιανομής του πλούτου σε όφελος των εργαζομένων, δηλαδή θα κάνει τους καπιταλιστές φιλεύσπλαχνους που θα μοιράζουν τα κέρδη τους με το λαό, με εθνικοποίηση των τραπεζών, λες και τότε οι τραπεζίτες δε θα δουλεύουν για το κεφάλαιο αλλά για το λαό, θα αναγκάσει τάχα τους πιστωτές να αναδιαπραγματευτούν το χρέος και θα βάλει το λαό να πληρώσει λιγότερα και ας μη χρωστά δεκάρα. Τέτοιες αυταπάτες προτείνουν και σ' αυτές θέλουν την ενότητα από τα κάτω. Και βεβαίως εντός της καπιταλιστικής ΕΕ.

Οπως αυταπάτη είναι, ότι ανατρέποντας μια αστική κυβέρνηση, όλα θα αλλάξουν. Ακριβώς το αντίθετο θα συμβεί. Ολα θα μείνουν ίδια. Οπως εξάλλου μαρτυρά και η εμπειρία. Πολλές φορές στο παρελθόν κυβερνήσεις έπεσαν κι αντικαταστάθηκαν από άλλες, άλλωστε η άρχουσα τάξη έχει πολλές εφεδρείες στο πολιτικό της προσωπικό. Αρκετές φορές στις νέες κυβερνήσεις συμμετείχαν δυνάμεις προοδευτικές ή αυτοπροσδιοριζόμενες σαν «αριστερές». Η Ιταλία και η Γαλλία είναι τρανταχτά παραδείγματα. Οι «κεντροαριστερές» κυβερνήσεις όχι μόνο δεν κατόρθωσαν να πράξουν το παραμικρό υπέρ του λαού, αλλά γρήγορα συμμορφώθηκαν με τις επιταγές της πραγματικής εξουσίας, της πλουτοκρατίας, διαψεύδοντας προσδοκίες που είχαν καλλιεργήσει στα λαϊκά στρώματα και βυθίζοντάς τα στην απογοήτευση και τη μοιρολατρία, ενώ ευνούχισαν και το εργατικό κίνημα. Και έφεραν τον Σαρκοζί στη Γαλλία, τον Μπερλουσκόνι στην Ιταλία. Και μάλιστα σε εποχές και συνθήκες που δεν ορίζονταν από μια βαθιά και εκτεταμένη καπιταλιστική κρίση. Που για να τη δρασκελίσει το κεφάλαιο πατάει επί πτωμάτων εργαζομένων, λαών, δικαιωμάτων, κατακτήσεων.

Στις σημερινές συνθήκες τα αντικυβερνητικά μέτωπα και συμμαχίες είναι πισωγύρισμα για τον λαό και το κίνημα. Είναι τρικλοποδιά ώστε να πέσουν με τα μούτρα βαθιά στην ενσωμάτωση και τελικά στην υποταγή. Προτείνοντάς τα λοιπόν, ο οπορτουνισμός και μάλιστα με τέτοια ζέση, επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά τον επιζήμιο ρόλο του ως αναχώματος στη ριζοσπαστικοποίηση συνειδήσεων, στην ταξική αφύπνιση και στη συμμετοχή στην ταξική πάλη, τη μόνη που μπορεί να ανατρέψει αυτή την πολιτική, ανατρέποντας την τάξη που τη χρειάζεται και την επιβάλλει.


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org