Τρίτη 17 Οχτώβρη 2000
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 6
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Ο απολογισμός δράσης του Κόμματος

Στην ιστορία του παγκόσμιου και του ελληνικού εργατικού και λαϊκού κινήματος παρουσιάζονται περιπτώσεις εμφάνισης δυνάμεων και προσώπων, που με τις ιδέες τους και την πρακτική τους, τραβούν το κίνημα προς τα πίσω, με απόψεις περί «προσαρμοστικότητας» και άλλα σχετικά.

Σε συνθήκες μάλιστα όπου οι εξελίξεις είναι αργές ή φαινομενικά μπορεί να είναι αργές και η δράση των μαζών καθηλωμένη σε βήματα σημειωτόν, η τάση αυτή της «προσαρμοστικότητας» είναι ακόμα πιο έντονη.

Σε παρόμοιες περιπτώσεις επιστρατεύονται κάθε λογής σοφιστείες, κλάψες και μουρμουρίσματα για τις οργανωτικές αδυναμίες, για το φόβο της απομόνωσης από τις μάζες, για επαναστατική λογοκοπία, τυχοδιωκτισμούς κλπ., για να δικαιολογηθεί η εγκατάλειψη της επαναστατικής προοπτικής.

Δεν πάμε καλά, γράφει ο σ. Θεωνάς, γιατί στις εκλογές του 1996 και του 2000 μείναμε στάσιμοι (τις ευρωεκλογές του 1999 τις βγάζει από το λογαριασμό). Γιατί το Κόμμα παρουσιάζει οργανωτικές αδυναμίες. Γιατί οι αγώνες της εργατικής τάξης είναι καθηλωμένοι, ενώ όταν αυτός και η παρέα του ήταν γραμματέας της ΓΣΕΕ είχαμε «συνταρακτικούς» αγώνες. Ξεχνάει, βέβαια, να σημειώσει ότι τότε κυβέρνηση ήταν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στην αντιπολίτευση. Ξεχνάει τα συνθήματα εκείνων των κινητοποιήσεων: «Αέρα, αέρα να φύγει η χολέρα». Παραλείπει, όμως, να αναφέρει τους μεγαλειώδεις αγώνες της αγροτιάς, τους αγώνες στο χώρο της Παιδείας, τους αγώνες των ναυτεργατών κλπ. που έγιναν τα τελευταία χρόνια. Ισως, γιατί αυτοί οι αγώνες έγιναν κόντρα και σε αντίθεση με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τις συμβιβασμένες πλειοψηφίες στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Στο Κόμμα δεν υπάρχει δημοκρατία γιατί ο σ. Θεωνάς δεν είναι στην ΚΕ, αλλά ξεχνά να πει ότι παρά τις σοβαρές του διαφωνίες υποδείχτηκε ως ευρωβουλευτής. Και η κατάληξη; Να αποδεχτούμε τη σημερινή πραγματικότητα, να περιμένουμε πότε θα ωριμάσουν οι εξελίξεις στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και ως τότε να παλεύουμε για ενότητα πάνω στο πρόβλημα μαζί με τη συμβιβασμένη ηγεσία της ΓΣΕΕ, για ενότητα ενάντια στις συνέπειες της πολιτικής της ΕΕ.

«Το Μέτωπο», καταλήγει, «με πολιτική συσπείρωσης στα προβλήματα θα μπορούσε να αναδειχτεί στη δύναμη υπεράσπισης και προώθησης των λαϊκών συμφερόντων». Δε μας λέει όμως ο σ. Θεωνάς για ποιο σκοπό θα συγκροτηθεί και θα παλεύει αυτό το Μέτωπο. Με ποια πολιτική θα συμμετέχει το ΚΚΕ σε ένα τέτοιο Μέτωπο. Αποφεύγει -και όχι τυχαία- να θέσει αυτά τα ερωτήματα και επιπλέον καταφεύγει στη μέθοδο της παραχάραξης και διαστρέβλωσης των «Θέσεων της ΚΕ» για να στηρίξει τις απόψεις του.

Στις Θέσεις ξεκαθαρίζεται με σαφήνεια ότι «ο αγώνας του Μετώπου δεν οδηγεί υποχρεωτικά και αναπόφευκτα στο σοσιαλισμό... Η συγκρότηση άλλωστε του αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου δε γίνεται με προϋπόθεση τη συμφωνία για το σοσιαλισμό». Στην πραγματικότητα ο σ. Θεωνάς υποστηρίζει ότι το Κόμμα πρέπει να παραιτηθεί από την πάλη για το σοσιαλισμό, από την πάλη για το άνοιγμα του δρόμου σε αυτή την προοπτική, από κάθε πρόβλεψη και προετοιμασία όταν οι ίδιες οι εξελίξεις και το επίπεδο της ταξικής πάλης θέσουν στην ημερήσια διάταξη ένα τέτοιο καθήκον. Κι όλα αυτά, στο όνομα του μαρξισμού και των θεμελιωτών της θεωρίας του επιστημονικού σοσιαλισμού. Αλλά οι θεμελιωτές του επιστημονικού σοσιαλισμού δε μας άφησαν την κληρονομιά της υποταγής και του συμβιβασμού στους υπάρχοντες συσχετισμούς δύναμης και στις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Ο Μαρξ, κι όταν ακόμα έκλεινε ο κύκλος των επαναστατικών εξελίξεων και ο Αγγλος εργάτης είχε διαφθαρεί από τα ιμπεριαλιστικά κέρδη, η Κομμούνα του Παρισιού είχε συντριβεί και η μισοδουλοπάροικη Ρωσία ήταν βυθισμένη σε έναν προαιώνιο ύπνο και η κατάσταση απαιτούσε αργή οργανωτική διαφωτιστική δουλιά αναφωνούσε: « Η επανάσταση πέθανε, ζήτω η επανάσταση». Ο Λένιν όταν εκτιμούσε τις ιδιομορφίες της νέας εποχής, όπου ο καπιταλισμός είχε μετεξελιχθεί σε ιμπεριαλισμό δεν υποτάχτηκε στη Β` Διεθνή, αλλά τράβηξε μπροστά και ίδρυσε τη Γ` Διεθνή. Και απαντούσε σε αυτούς που δεν ήθελαν να ξεκόψουν από τη Β` Διεθνή και στο σύνθημά τους να μην ξεκοπούν από τις μάζες: «Το ζήτημα δε βρίσκεται στον αριθμό, αλλά στη σωστή έκφραση των ιδεών και της πολιτικής του πραγματικά επαναστατικού προλεταριάτου... Αν οι τέτοιοι σοσιαλιστές», δηλαδή οι συνειδητοί επαναστάτες, «είναι λίγοι, ας αναρωτηθεί ο κάθε Ρώσος εργάτης: ήταν πολλοί οι συνειδητοί επαναστάτες στη Ρωσία τις παραμονές της επανάστασης του Φλεβάρη - Μάρτη 1917;» Και συνεχίζει: «Ο Μαρξ και ο Ενγκελς εκτίμησαν σωστά τη στιγμή, κατάλαβαν τη διεθνή κατάσταση, κατάλαβαν τα καθήκοντα της αργής πορείας προς την έναρξη της κοινωνικής επανάστασης. Ας κατανοήσουμε λοιπόν κι εμείς τα καθήκοντα και τις ιδιομορφίες της νέας εποχής. Ας μη μιμηθούμε τους θλιβερούς εκείνους μαρξιστές, για τους οποίους ο Μαρξ έλεγε: «Εσπειρα δράκους και θέρισα ψύλλους». (Από το έργο του Λένιν «Τα καθήκοντα του προλεταριάτου στην επανάστασή μας»).

Με τι τελικά κριτήρια θα κρίνουμε τη γενική πορεία του Κόμματος και τον απολογισμό δράσης του; Αν πάρουμε ως κριτήρια το σημερινό συσχετισμό δύναμης, το σημερινό επίπεδο συνείδησης της εργατικής τάξης, τις οργανωτικές αδυναμίες, καθυστερήσεις, τα όποια αρνητικά αποτελέσματα στον ένα ή τον άλλο τομέα ή τα όποια πισωγυρίσματα σε ορισμένους τομείς της ταξικής πάλης, τότε αναιρούμε όχι μόνο το χαρακτήρα του Κόμματος αλλά και κάθε προοπτική. Οποιος κρίνει με αυτά τα κριτήρια τη γενική πορεία του Κόμματος, είτε αγνοεί τις θεμελιώδεις αρχές ενός κόμματος, είτε έχει χάσει τον προσανατολισμό του μπροστά στις δυσκολίες του αγώνα, είτε είναι ένας αισχρός δημαγωγός που προσπαθεί να αξιοποιήσει τις όποιες αδυναμίες ή καθυστερήσεις για να δικαιώσει τις όποιες προσωπικές του απόψεις ή να προκαλέσει σύγχυση.

Η ΚΕ κρίνει θετικά τον απολογισμό δράσης του ΚΚΕ, χωρίς να κρύβει ούτε καθυστερήσεις, ούτε προβλήματα, με βασικά κριτήρια:

α) Τη γενική του πολιτική γραμμή. Με το αν η πολιτική είναι σε συμφωνία με τις αντικειμενικές εξελίξεις, αν είναι σε συμφωνία με τη νομοτελειακή εξέλιξη των πραγμάτων. Αν είναι τελικά σε συμφωνία με τη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού.

β) Με το κριτήριο της πράξης. Αν δηλαδή αυτή η πολιτική επιβεβαιώνεται ή όχι από τη ζωή, από τις εξελίξεις.

γ) Αν η πολιτική αυτή ανοίγει δρόμους στη λύση του κεντρικού προβλήματος, προσανατολίζει σωστά την πάλη και συμβάλλει στην άνοδο της συνειδητοποίησης και της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

δ) Αν σωστά υπολογίζει τη διάταξη των ταξικών δυνάμεων και δημιουργεί προϋποθέσεις για τη συγκρότησή τους σε δύναμη πάλης με βάση τα ταξικά τους συμφέροντα.

Το Κόμμα τελικά δεν είναι για να καταγράφει καταστάσεις, αλλά για να αλλάξει τη σημερινή κατάσταση και βασικό κριτήριο της δράσης του είναι αν κινείται σε αυτή τη γραμμή και όχι οι ρυθμοί με τους οποίους κινείται.

Από την άποψη αυτή το Κόμμα μετά την κρίση του '89- '90 έχει κάνει όχι μόνο θετικά βήματα, αλλά έχει κερδίσει μια πρώτη μεγάλη μάχη στον τομέα των ιδεών, των προγραμματικών θέσεων, της γενικής πολιτικής. Η κατάκτηση αυτή επιτρέπει στο Κόμμα να βλέπει μπροστά, να ανοίγει δρόμο, να στηρίζεται στη δυναμική των εξελίξεων, να μην είναι ουραγός των γεγονότων και να οργανώνει την πάλη σε αυτή την κατεύθυνση. Επιτρέπει στο Κόμμα να αντιστέκεται, να παλεύει και να διαπαιδαγωγεί αγωνιστικά το λαό.

Αν το Κόμμα υιοθετούσε την πολιτική της «ενότητας της Αριστεράς» και την «ενότητα πάνω στο πρόβλημα», που μας σερβίρει ο σ. Θεωνάς, θα πανηγυρίζαμε σήμερα μαζί με την ηγεσία του ΣΥΝ και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για την «ωριμότητα του λαού της Γιουγκοσλαβίας», θα παλεύαμε μαζί με την ηγεσία της ΓΣΕΕ «να κάνουν επενδύσεις οι καπιταλιστές για να αντιμετωπιστεί η ανεργία», θα παλεύαμε για να αποκτήσει «κοινωνικό πρόσωπο η ΕΕ» και να δημιουργηθούν «θεσμοί» που θα κάνουν διαφανή τη δράση των καπιταλιστών και θα εξασφαλίζουν την «κοινωνική συνοχή».

Οι εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών έδειξαν ότι «όχι μόνο δε δικαιώθηκαν οι θεωρίες του Ευρωκομμουνισμού, του λεγόμενου δημοκρατικού δρόμου προς το σοσιαλισμό της δεκαετίας '70-'80, αλλά αποδείχτηκαν και επιζήμιες για τα λαϊκά κινήματα. Οδήγησαν τους φορείς τους στην υποταγή ή συναίνεση με τα αστικά κόμματα, ακόμα και στον πόλεμο κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας» (Θέσεις της ΚΕ για το 16ο Συνέδριο).

Η ΚΕ στις Θέσεις για το 16ο Συνέδριο ούτε παραγνωρίζει τους συσχετισμούς σήμερα, ούτε το επίπεδο της κομματικής δουλιάς, τις αδυναμίες, τις καθυστερήσεις, τα διάφορα προβλήματα στη λειτουργία και δράση του Κόμματος, αλλά δεν υποτάσσει την πολιτική στις δυσκολίες αυτές. Δίνει εξηγήσεις, δίνει απαντήσεις, παίρνει την ευθύνη που της αναλογεί και κυρίως προσπαθεί να χαράξει την κατεύθυνση της αντιμετώπισης αυτών των προβλημάτων, ανεβάζοντας τη συνειδητότητα του Κόμματος και την ικανότητά του για πιο σύνθετους και ανεβασμένους αγώνες και όχι να την υποβαθμίζει στο επίπεδο της συνδικαλιστικής δράσης.

Τέλος, σε ό,τι αφορά το «αίτημα» του Γ. Θεωνά, για παραίτηση της ηγεσίας του Κόμματος, θα 'πρεπε να γνωρίζει ότι τα στελέχη του ΚΚΕ είναι στρατιώτες στην υπόθεση για την οποία παλεύουμε. Βρίσκονται ανά πάσα στιγμή στη διάθεση του Κόμματος. Ούτε παραιτούνται, ούτε υποχωρούν, ούτε φεύγουν. Για το πώς θα εκτιμηθεί η δουλιά τους και τι δουλιά θα ανατεθεί στον κάθε κομμουνιστή, υπάρχουν όργανα εκλεγμένα, Σώματα του Κόμματος, όπως το Συνέδριο, που εκτιμούν και αποφασίζουν.


Δ. Α.

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ
Για τις Θέσεις της ΚΕ για το Σοσιαλισμό(18/12/2008)
Ζούμε, υπάρχουμε, παλεύουμε για το σοσιαλισμό!(2/5/2006)
Πήραν την απάντηση που τους ταίριαζε(9/12/2000)
Εμπρός στο δρόμο του μαρξισμού - λενινισμού(11/11/2000)
Σ' αυτό το μέτωπο έχουν θέση πολλοί(28/5/1999)
0405430. txt(10/5/1996)

Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org