Κυριακή 23 Μάρτη 2008
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 7
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Πατριδογνωμόνιο
Λαλίστατα χείλη των ασεβών...

Οταν έγραφε η αείμνηστη Λιλή Ζωγράφου το «Επάγγελμα πόρνη» έδρεπε αντιστασιακές δάφνες. Αστή, ριζοσπαστική και αντικομφορμίστρια. Οταν έγραφε ο Ανδρέας Λεντάκης την «Ιερά πορνεία», κάποιοι μάθαιναν έστω στα αστικά σχολεία και κυρίως πανεπιστήμια ότι αρχαιότερο επάγγελμα κι από την πορνεία ήταν αυτό του «ιερέα». Γιατί ήταν το ιερατείο, η πνευματική εξουσία, που διάλεγε νέες κι ωραίες παρθένες, τις εξέδιδε για να γεμίζουν τα ταμεία του ναού κι ύστερα από τέσσερα χρόνια τις παρέδιδε στην κοινωνία προς γάμον χορηγώντας και πιστοποιητικό παρθενίας από τους θεούς!...

Αυτά πίσω μερικές δεκαετίες. Μήτε καν αιώνες. Κι ουδείς αμφισβήτησε το δημοκρατικό φρόνημα των προαναφερθέντων εκλιπόντων πρωταγωνιστών της σύγχρονης μεταπολιτευτικής κοινωνίας μας. Υστερα ήρθε κι ο επίσης αείμνηστος Χριστόδουλος κι είπε εκείνο το όντως ανοιχτόμυαλο «ελάτε όπως είστε», σε μια εκκλησία που ως ιδρυτή είχε εκείνον ο οποίος εμπιστεύτηκε τη μάνα του στο νεαρότερο μαθητή και φίλο του και μια πόρνη, βδέλυγμα της εποχής.

Κι ενώ στην εκδήλωση της ΟΓΕ δεν πάτησε το πόδι του μισό κανάλι εκτός από τον «902» και το «Ριζοσπάστη» ως εφημερίδα, με θέμα τη γυναίκα και την υπογεννητικότητα (για τη Μέρα της Γυναίκας που δικαιολογεί την άνοιξη κάθε Μάρτη), σ' όλους τους τόνους, απ' όλα τα Μέσα, μάθαμε την πιο σύγχρονη εκδοχή της πορνείας: Τη συμβίωση.

Ποιος θα το φανταζότανε, χριστιανός έστω και τυπικά στα χαρτιά (απ' αυτούς που κονταίνουνε το Πάσχα σ' ένα τσιμπούσι και τα Χριστούγεννα σε μια απειλή για άνοδο του σακχάρου τους), ότι μεσούντος του απεργιακού αγώνα, με ξεχαρβαλωμένες τις εργασιακές σχέσεις, ξεφτιλισμένη τη σύνταξη, καταδικασμένοι σε φτώχεια χιλιάδες των χιλιάδων, θα χωριζόμασταν σε πόρνες - πόρνους και μη μ' ένα συνοδικό φετφά!

Εχουμε 2008, παγιδευμένοι σ' έναν κουρελιασμένο κοινωνικόν ιστό όπου ανοίγουν τρύπα οι πλουτοκράτες κι οι στρατοκράτες, οι τελώνες και οι φαρισαίοι της κυρίαρχης πολιτικής κι έρχεται καπάκι κι η Ιερά Σύνοδος να εκτοξεύσει ηθικούς λεκέδες - στίγματα γενικεύοντας τον ορισμό της πορνείας. Μια εκκλησία που ζει όπως ζει είμαστε όλοι εμείς. Ενας κλήρος - εξουσία όμως που δεν είδε ποτέ την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο ως ύψιστο αμάρτημα του έλλογου και έμψυχου ανθρώπου, δεν έχει το ανάστημα να διαστρεβλώνει τη γλώσσα, την αλήθεια της ζωής και να θερμομετρά την ηθική μιας πολιτικά ανήθικης δημοκρατίας της ισχύος του χρήματος.

Πώς να φορέσει προφυλακτικό η ψυχή τώρα, ορέ παπάδες. Μήπως αρκεί να γράφει πάνω «μακάριοι οι πτωχοί»;

Αυτή η ...εκτίμηση των ρασοφόρων στον παρόντα κοινωνικό και πολιτικό χωροχρόνο περί πορνείας των συμβιούντων απαιτεί διευκρινίσεις. Σε ποιους απευθύνεται; Στους δούλους και τις δούλες του Θεού ή στους δούλους και στις δούλες των ανθρώπων; Για κάποιον χτύπησε η καμπάνα μ' αυτόν το φετφά. Κι ο ήχος φοβερός. Δε θα τρομάξει παρά τους ήδη τρομαγμένους. Και δε θα σώσει παρά τους δημίους της ζωής κι όχι τα θύματά τους. Οταν η εξουσία ασκείται έτσι, με ράσο, γύμνια ή στολή, τότε η πορνεία είναι ως συμβίωση, η μόνη θαλπωρή. Και δεν τιμολογείται ούτε φορολογείται μήτε από το Θεό μήτε από τους ανθρώπους. Αυτά και τέλος. Στα επίσημα χείλη των πραγματικά ασεβών ποτέ η ελευθερία δεν ήταν πολιτισμικά ταυτόσημη της αλήθειας. Γιατί όπως επιμένει κι ο ποιητής, θέλει αρετή και τόλμη.


Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org