Κυριακή 25 Νοέμβρη 2007
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 32
ΔΙΕΘΝΗ
ΓΑΛΛΙΑ
Αναστολή απεργιών και συμβιβασμός «διαλόγου»

Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες πίσω από τις απαιτήσεις των καιρών

Από γενική συνέλευση σιδηροδρομικών τις πρώτες μέρες της απεργίας

Associated Press

Από γενική συνέλευση σιδηροδρομικών τις πρώτες μέρες της απεργίας
Στις θέσεις τους επέστρεψαν, από την Παρασκευή, οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους (SNCF) και στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς του Παρισιού (RATP) μετά από εννιά μέρες απεργίας ενάντια στα σχέδια Σαρκοζί για κατάργηση του καθεστώτος «ειδικών συντάξεων» στο οποίο υπάγονται. Από τα σχέδια αυτά θίγονται και οι εργαζόμενοι στις δύο δημόσιες εταιρείες ενέργειας (ηλεκτροδότηση και αέριο), στο Εθνικό Θέατρο (Κομεντί Φρανσαίζ) και στην Τράπεζα της Γαλλίας. Το καθεστώς «ειδικών συντάξεων» εξασφαλίζει συνταξιοδότηση στα 37,5 και όχι στα 40 χρόνια εργασίας, όπως ισχύει σήμερα για όλους τους εργαζόμενους στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα.

Η απόφαση «αναστολής» των κινητοποιήσεων λήφθηκε από τις γενικές συνελεύσεις των εργαζομένων μετά από την έμμεση παραίνεση των ηγεσιών των μεγαλύτερων συνδικαλιστικών ενώσεων, όπως είναι η CGT που πρόσκειται στο Γαλλικό ΚΚ. Αλλωστε, ορισμένα άλλα συνδικάτα, όπως η CFDT που είναι φίλα προσκείμενη στους σοσιαλιστές, είχε αποσυρθεί από τις κινητοποιήσεις αρκετά 24ωρα νωρίτερα, επικαλούμενη τη μειωμένη υποστήριξη από την κοινή γνώμη.

Γεγονός είναι ότι, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, η γαλλική κοινή γνώμη δεν «είδε με θετικό μάτι» τις κινητοποιήσεις όσων υπάγονται στο ειδικό συνταξιοδοτικό καθεστώς. Αντίθετα, τα ποσοστά «συμπάθειας προς τους απεργούς» εκτοξεύτηκαν την περασμένη Τρίτη όταν στους δρόμους κατέβηκαν και όλοι οι κλάδοι του Δημοσίου, διαμαρτυρόμενοι για τα κυβερνητικά σχέδια περικοπής θέσεων, αναδιάρθρωσης του μισθολογικού καθεστώτος και αλλαγής του τρόπου λειτουργίας του Δημοσίου.

Οπως επισήμαινε ο γαλλικός Τύπος, τα συνδικάτα των εργαζομένων στους σιδηροδρόμους και στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς δεν κατάφεραν να «πείσουν» για το δίκαιο της οργής τους.

Λείπει ο ταξικός προσανατολισμός στα συνδικάτα

Παρά το ότι πολιτικές δυνάμεις που δήλωναν υποστηρικτές των κινητοποιήσεων, όπως π.χ. το Γαλλικό ΚΚ, τάχθηκαν επανειλημμένως υπέρ των «ενωτικών αγώνων», τονίζοντας ότι στόχος δεν είναι «οι προνομιούχοι εργαζόμενοι όπως προπαγανδίζει ο Σαρκοζί, αλλά η διάλυση όλου του γαλλικού κράτους Πρόνοιας», στην πράξη χωρίς ταξικό προσανατολισμό, η θέση αυτή δεν μπορεί να οδηγήσει σε αποτελέσματα υπέρ των εργαζομένων. Και σε αυτόν τον τομέα, η πρωτοπορία που πρέπει να είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα, είναι φανερό ότι υστερεί. Και αυτό δεν μπορεί να είναι διαφορετικά, όταν το Γαλλικό ΚΚ εδώ και πολλά χρόνια έχει επιλέξει το δρόμο του συμβιβασμού σε πολλούς τομείς. Ενδεικτικά να αναφέρουμε τις κυβερνητικές συνεργασίες με τους σοσιαλιστές, την εγκατάλειψη των οργανώσεων ειδικά στις εργατογειτονιές και τα γκέτο, τη στάση απέναντι στην ΕΕ, με τις αυταπάτες για μια «κοινωνική ΕΕ» κλπ.

Με δεδομένη δε τη μορφή του συνδικαλιστικού κινήματος στη Γαλλία, την ύπαρξη διαφορετικών συνδικαλιστικών τμημάτων ανά κλάδο και ανά περιοχή (π.χ. CGT σιδηροδρομικών της περιοχής Αρζεντέιγ, CGT των σιδηροδρομικών της περιοχής Ιλ ντε Φρανς, CGT των υπαλλήλων στα υπουργεία, των εκπαιδευτικών κ.ό.κ.) η οργάνωση ουσιαστικών αγώνων γίνεται πιο περίπλοκη. Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ότι η CGT, παραδείγματος χάριν, θα συντόνιζε τη δράση της. Αν και η θέση αυτή διατυπώθηκε γενικώς, η πορεία των, μέχρι στιγμής, κινητοποιήσεων έδειξε ότι δεν έγινε κανένας συντονισμός και καμία σοβαρή προσπάθεια να αναδειχτεί ότι τα λεγόμενα «ειδικά αιτήματα» του κάθε κλάδου συνδέονται και πρέπει να συγκροτούν ένα συνεκτικό πλαίσιο αντίστασης, στη γενική επίθεση κατά των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων όλων των εργαζομένων, που εκπορεύεται από το κεφάλαιο στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λισαβόνας.

Κατά συνέπεια, η τακτική των συνδικαλιστικών ηγεσιών να προχωρήσουν σε απεργία, αφήνοντας και ανοιχτό παράθυρο διαλόγου (θέση που είχε διατυπώσει και το Γαλλικό ΚΚ) αποδείχτηκε, αρνητική ως προς την πορεία των εργατικών κινητοποιήσεων. Γιατί είναι καθαρό ότι ο «διάλογος» δε γίνεται παρά μόνο για την περικοπή δικαιωμάτων. Βέβαια, και σήμερα, αφήνεται ανοιχτό το ενδεχόμενο για νέο απεργιακό γύρο «ανάλογα με την εξέλιξη του διαλόγου» και τουλάχιστον φραστικά διατυπώνεται η ανάγκη «καλύτερου συντονισμού».

Πάντως, δεδομένο είναι ότι οι εξελίξεις αυτές έδωσαν στον Νικολά Σαρκοζί το περιθώριο να μιλά για «νίκη» στη μάχη του με «τις πεπαλαιωμένες αντιλήψεις» και για εμπιστοσύνη «από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών». Μάλιστα, τα φιλο-σαρκοζικά ΜΜΕ «πανηγύριζαν» ότι η «αμετακίνητη» στάση του άνοιξε το δρόμο στον τερματισμό «της κακής συνήθειας των απεργιών ακόμη και για μικρά ζητήματα», κατά το παράδειγμα της Θάτσερ στη Βρετανία. Μένει να αποδειχτεί αν η κυβερνητική θριαμβολογική προπαγάνδα θα γίνει και πραγματικότητα.


Ε. ΜΑΥΡΟΥΛΗ


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org