Κυριακή 11 Ιούλη 1999
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 5
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΑΜΠΟΓΙΑΣ
Μας λείπει περισσότερο

Ενας χρόνος από το θάνατό του

"Η ζωή του παράνομου αγωνιστή έχει πολλές δυσκολίες. Πίκρες, δοκιμασίες σκληρές. Μα έχει και τις όμορφες πλευρές της. Κι η πιο όμορφη απ' όλες είναι η ψυχική ανακούφιση που σε πλημμυρίζει σαν σκέφτεσαι πως όλα αυτά που αντιμετωπίζεις, και τον κίνδυνο της κάθε στιγμής και τη στέρηση την αφάνταστη, τα υφίστασαι μόνο και μόνο για το λαό που σ' ανάθρεψε και του ανήκεις. Για να δει άσπρη μέρα κι αυτός.

Και τώρα; Φεύγεις για μέρη μακρινά κι άγνωστα χωρίς να 'χεις καμιά σιγουριά αν θα μπορέσεις κάπου ν' αράξεις. Κι αν το μπορέσεις, δε θα ξέρεις αν θα γυρίσεις ποτέ. Αφήνεις πίσω τον κόσμο σου, το δικό σου κόσμο που μαζί μ' αυτόν χέρι με χέρι πάλεψες στις σκληρές μέρες της θύελλας του μίσους που σ' έδερνε αδυσώπητα. Αφήνεις πίσω αγαπημένα σου πρόσωπα χωρίς να ξέρεις αν θα τα ξαναδείς.

Και νιώθεις πόσο πικρός είναι για τον αγωνιστή τούτος ο χωρισμός. Ο αγωνιστής του λαού που αναγκάζεται να ξενιτευτεί μοιάζει δεντρί ξεριζωμένο. Μια σκέψη μονάχα αλαφραίνει κάπως την πίκρα σου. Οτι δε φεύγεις για να σωθείς, για να καλυτερέψεις τη δική σου ζωή, μα γιατί το ζητούν οι ανάγκες του αγώνα, αυτού του αγώνα που ενάντια σ' οποιεσδήποτε μπόρες και θύελλες θα νικήσει. Είναι αυτό μια βεβαιότητα που δεν κλονίζεται. Κι αυτό είναι που και τούτη την ώρα του πικρού χωρισμού, κάνει ν' ανάβει μέσα στις βουρκωμένες ψυχές δίπλα στη θλίψη κι η σπίθα της ελπίδας. Της ελπίδας του γυρισμού.

Κι όπως τα μάτια θολώνουν, ψάχνοντας για να πάρουν μαζί τους μια τελευταία εικόνα απ' το νησί π' έχει σβήσει πια στον ορίζοντα, τα χείλη τρεμουλιαστά ψιθυρίζουν:

- Αγαπημένη Ικαρία, καλήν αντάμωση!..".

Μ' αυτές τις λέξεις τελειώνει το βιβλίο του "Ικαρία - ο "κόκκινος βράχος"" ο Αντώνης Καλαμπόγιας, περιγράφοντας εκείνο το φοβερό - για τον ίδιο και τους κυνηγημένους αντάρτες συντρόφους του - Σάββατο της 16ης Ιουλίου 1955 που αποχωρίζονταν την Ικαρία. Κι ίσως αυτές οι λέξεις, αυτές οι φράσεις, τούτο το μικρό απόσπασμα να είναι από τις καλύτερες εξομολογήσεις που έχουν γραφεί ποτέ για να απεικονίσουν με μοναδική ειλικρίνεια και δύναμη τον εσωτερικό κόσμο ενός ανυποχώρητου κομμουνιστή που δεν παύει στιγμή να είναι άνθρωπος.

Πέρασε ένας χρόνος από το θάνατο του Αντ. Καλαμπόγια. Ο απροσκύνητος εκείνος αντάρτης της Ικαρίας, του κόκκινου βράχου, που προτιμούσε να μείνει για πάντα περιπλανώμενος στο βουνό παρά να πέσει στα χέρια του ταξικού εχθρού, μας κάνει τούτες τις μέρες να αναλογιστούμε πόσο μεγάλο είναι το μέγεθος της απουσίας του αφού πέραν των άλλων εμείς οι σύντροφοί του, παλιοί και νέοι, δεν έχουμε την ελπίδα του γυρισμού του όπως την είχε αυτός όταν αναγκαζόταν να εγκαταλείψει το αγαπημένο του νησί.

Ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, του εμφυλίου, της πολιτικής προσφυγιάς και του αντιδικτατορικού αγώνα δε βρίσκεται ανάμεσά μας για να χαρεί μαζί μας τις επιτυχίες του Κόμματος.

Ο Αντ. Καλαμπόγιας έφυγε από τη ζωή παρασυρμένος από τη δύναμη της αρρώστιας που δεν κατάφεραν ακόμη οι άνθρωποι να τη νικήσουν. Είναι όμως με τη ζωή και το παράδειγμά του συνεχώς παρών, ένα ανεξάντλητο σχολείο φρονηματισμού και διαπαιδαγώγησης. Ισως γι' αυτό δεν μπορούμε ακόμη να χωνέψουμε το θάνατό του. Κι ακριβώς γι' αυτό δε θα σταματήσουμε στιγμή ν' αναζητάμε τ' αχνάρια του, έχοντας ως παρακαταθήκη λόγια του σαν τα παρακάτω:

"Ο Μαρξισμός - Λενινισμός, έλεγε ο σύντροφος Αντώνης, μιλώντας από το βήμα του 14ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, είναι επιστήμη και ως τέτοια την αποδέχεται το Κόμμα μας. Αλλο συγκεκριμένη εφαρμογή σε κάθε χώρα και άλλο νόθευση. Η ιδεολογική σταθερότητα και η περιφρούρηση της ταξικής αφετηρίας σε όλη τη δράση του Κόμματος εξασφαλίζει και τους δεσμούς του με την εργατική τάξη, την κοινωνική του σύνθεση, το ρόλο του στο μαζικό κίνημα και στις συμμαχίες".

Γ. Π.


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org