Πέμπτη 28 Μάρτη 1996
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 2
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ
"ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ" ΚΑΙ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

Η "ρεαλιστικότητα" μιας πολιτικής πρότασης και ο "ρεαλισμός" γενικά, συγκαταλέγονται στα βασικά όπλα του ιδεολογικού - προπαγανδιστικού οπλοστασίου της αστικής προπαγάνδας, του οπλοστασίου των κομμάτων διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος.

Είναι τα όπλα που χρησιμοποιούν στην ταξική πάλη για να απορρίψουν σαν μη"ρεαλιστικές" (ή και σαν ανεφάρμοστες) τις προτάσεις, τις θέσεις του ΚΚΕ. Λένε χαρακτηριστικά:

- "Δεν είναι ρεαλιστική η πρότασή σας".

- "Αυτά που λέτε είναι θεωρητικά, δε γίνονται στην πράξη",

ή σε μια "γενναιόφρονα" εκδοχή, μας λένε:

- "Καλά τα λέτε, αλλά αυτά δε γίνονται στην πράξη".

- "Δίκιο έχετε, αλλά δεν είναι ρεαλιστικό αυτό που προτείνει το ΚΚΕ".

Ας δούμε τα παραπάνω στο πλαίσιο συγκεκριμένων προτάσεων, θέσεων και πολιτικών έτσι όπως τις συναντάμε στο πεδίο της πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης.

Για παράδειγμα, όταν τίθεται:

1. θέμα αποχώρησης από το ΝΑΤΟ,

2. η ανάγκη αντίστασης στα μονοπώλια,

απαντούν

- "αυτό δε γίνεται, δεν είναι ρεαλιστικό"!

Τελικά τι είναι και τι δεν είναι ρεαλιστικό;

Με τη λογική τους, "ρεαλισμός" είναι:

  • να σκύβεις το κεφάλι στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό,
  • να πηγαίνεις "χέρι χέρι" με τον "πλανητάρχη" Κλίντον,
  • να κάθεται το συνδικαλιστικό κίνημα στο τραπέζι του "κοινωνικού διαλόγου" και "να τα βρίσκει" με το ΣΕΒ, την ολιγαρχία του τόπου.

"Ρεαλισμός" επίσης είναι να σκύβουν οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα, το κεφάλι και να ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, να αποθέτουν την ικανοποίηση των αναγκών τους, την ίδια τους την επιβίωση, στα ξεφτέρια του δικομματισμού.

"Ρεαλισμός" επίσης είναι να ξεκόβουν οι εργαζόμενοι από"παλιές", "αναχρονιστικές" συνήθειες, όπως αγώνας και διεκδίκηση για καλύτερη ζωή, αγώνας για μια δίκαιη μη καπιταλιστική κοινωνία.

"Ρεαλισμός" είναι να παραδίνεσαι στην τηλεόραση, να χάνεσαι στον ψεύτικο κόσμο, που κατασκευάζουν "πριν από μας για μας" τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, των κάθε λογής μεγιστάνων της άρχουσας τάξης του τόπου.

***

Με άλλα λόγια, ο "ρεαλισμός" τους, είναι το κάλυμμα της υποταγής του λαού, στην πολιτική τους, στην πολιτική της λιτότητας, των ιδιωτικοποιήσεων, της "ευκαμψίας της αγοράς εργασίας" (βλέπε αφαίρεση των εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων) στην πολιτική της εξάρτησης - υποτέλειας - υποταγής στις ΗΠΑ, στο ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ενωση, τη Δυτικοευρωπαϊκή Ενωση και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΟΟΣΑ κλπ).

"Ντύνουν" ιδεολογικά και πολιτικά το "ρεαλισμό" τους, λέγοντας ότι υπάρχει η παντοδυναμία των ΗΠΑ "και δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς". Επικαλούνται "τον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων" στον κόσμο για να καταλήξουν και πάλι στο "δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς". Ομως παλιότερα που υπήρχε η Σοβιετική Ενωση και οι σοσιαλιστικές χώρες, πάλι τα "δίπλωναν" και έβριζαν τη Σοβιετική Ενωση και το "διπολισμό". Κοινός τόπος και στις δύο περιπτώσεις η υποταγή στον ιμπεριαλισμό.

Η ίδια η ιστορική πείρα - που ξεχνάνε όλοι οι απολογητές του καπιταλισμού και της υποταγής στη "δύναμή" του - αποδείχνει το αστήρικτο των ισχυρισμών τους.

  • Η μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση κονιορτοποίησε κάθε "ρεαλισμό" της εποχής, ανέτρεψε την εξουσία της αστικής τάξης και έχτισε το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος στην ιστορία της ανθρωπότητας.
  • Η ένοπλη αντίσταση ενάντια στους φασίστες κατακτητές, στη χώρα μας έγινε πράξη παρά και ενάντια στο "ρεαλισμό" που συνιστούσαν τα αστικά κόμματα.
  • Η αμερικανοκίνητη στρατιωτική δικτατορία στη χώρα μας, δεν άντεξε "εκατό χρόνια" όπως ισχυρίζονταν οι κήρυκες της υποταγής του λαού στο καθεστώς, ανατράπηκε.
  • Ο ηρωικός λαός του Βιετνάμ τερμάτισε νικηφόρα την αναμέτρησή του με δύο ιμπεριαλιστικές χώρες τη Γαλλία και τις ΗΠΑ.

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, είναι ξεκάθαρη η διάψευση κάθε "ρεαλισμού" - με τα ιστορικά μέτρα της εποχής του - από την πάλη των μαζών με την πρωτοπορία της εργατικής τάξης, τους κομμουνιστές.

Στην ιστορική πορεία του εργατικού κινήματος και των αγώνων του ενάντια στους εκμεταλλευτές του, ο "ρεαλισμός" τσακιζόταν κάθε φορά κάτω από τη δύναμη της πάλης της εργατικής τάξης. Ολες οι κατακτήσεις της εργατικής τάξης, είναι καρπός της ταξικής πάλης, κόντρα στο "ρεαλισμό" που κήρυτταν οι δυνάμεις της υποταγής στους καπιταλιστές μέσα στο εργατικό κίνημα.

***

Ο ρεαλισμός της πολιτικής και των προτάσεων του ΚΚΕ, δεν είχε και δεν έχει καμία σχέση με το ρεαλισμό των άλλων πολιτικών δυνάμεων. Είναι ο ρεαλισμός της διαμόρφωσης στόχων πάλης με κέντρο τον εργαζόμενο άνθρωπο και τις ανάγκες του. Είναι ο ρεαλισμός βγαλμένος από τις ίδιες τις ανάγκες της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, ο ρεαλισμός της πάλης για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας!

Το ΚΚΕ δε στριμώχνει την πολιτική του στα ασφυκτικά μέτρα και όρια του "ρεαλισμού" των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού. Μετράει τις δυσκολίες και τους συσχετισμούς δύναμης, όχι για να υποκλίνεται σ' αυτές, αλλά για να οργανώνει τη λαϊκή αντίσταση και πάλη, να αναπτύσσει την ταξική πάλη.

Ολα παίρνουν σάρκα και οστά με την ανάπτυξη της ταξικής πάλης. Οταν παλεύεις όλα είναι ρεαλιστικά.

"Η ιστορία όλων των ως τα τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων" ("ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ", Κ. ΜΑΡΞ και Φ. ΕΝΓΚΕΛΣ).

Ανδριανός ΜΠΟΥΚΟΥΡΗΣ

Στην ιστορική πορεία του εργατικού κινήματος και των αγώνων του ενάντια στους εκμεταλλευτές του, ο "ρεαλισμός" τσακιζόταν κάθε φορά κάτω από τη δύναμη της πάλης της εργατικής τάξης. Ολες οι κατακτήσεις της εργατικής τάξης, είναι καρπός της ταξικής πάλης, κόντρα στο "ρεαλισμό" που κήρυτταν οι δυνάμεις της υποταγής στους καπιταλιστές μέσα στο εργατικό κίνημα


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org