Τρίτη 18 Μάρτη 1997
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 3
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Νεκροί ή νικητές

Οι πειρατές μετέτρεπαν τη λεία από το πρώτο ρεσάλτο σε χρυσάφι και στη συνέχεια έφτιαχναν μ' αυτό το πρώτο χρυσάφι, ένα χρυσό σκουλαρίκι που το κρέμαγαν στο αυτί. Οταν πέθαιναν, οι σύντροφοί τους έπαιρναν το σκουλαρίκι και πλήρωναν μ' αυτό την κηδεία. Οι εργάτες της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης στο Πέραμα - μιας επισκευαστικής ζώνης που φτιάχτηκε και υπάρχει για να υπηρετούνται τα συμφέροντα των σύγχρονων πειρατών, των εφοπλ(η)στών που ζητούν καλή αλλά γρήγορη δουλιά για να μη χάσουνε το ναύλο - δεν έχουν καν αυτήν την πολυτέλεια. Δεν μπορούν από το μεροκάματο να βάλουν στην άκρη ούτε τόσα όσα χρειάζονται μετά για την κηδεία. Ακούγεται μακάβριο, είναι όμως έτσι: Ο εργάτης της Ζώνης, φεύγει το πρωί απ' το σπίτι φιλώντας παιδιά και γυναίκα, σαν να μην πρόκειται να τους ξαναδεί! Κανείς βέβαια δεν πάει εθελοντής στο θάνατο, ούτε οι εργάτες της Ζώνης. Κι όταν φεύγουν απ' τα σπίτια τους, θέλουν να γυρίσουν. Την ώρα που δουλεύουν κάνουν κι αυτοί όνειρα. Ο Κώστας, για παράδειγμα, που σκοτώθηκε το Σάββατο και οι συνάδελφοί του έβαλαν ρεφενέ για να του κάνουν την κηδεία, μήνες άνεργος, λαχταρούσε να γυρίσει απ' τη δουλιά και να 'χει στην τσέπη του τόσα όσα να ταϊσει τη γυναίκα και τα δυο παιδιά του για δυο μέρες, μέχρι τη Δευτέρα που έλπιζε πως θα μπορούσε να ξαναμπεί έστω κι ανασφάλιστος σε κάποιο τάνκι να βγάλει άλλο ένα μεροκάματο.

Μικρό φαίνεται τ' όνειρο, αλλά αυτό είναι. Μεγάλος είναι μόνο ο τρόμος στη Ζώνη. Ενας τρόμος που έχει γίνει δεύτερη φύση σε όλους, εργαζόμενους και μη, στην περιοχή. Σε ανύποπτη στιγμή, ο σημερινός δήμαρχος Περάματος είχε εκφράσει σε δημοσιογράφους το παράπονο γιατί η πόλη του παρουσιάζεται στα διάφορα ρεπορτάζ σαν μια ζώνη μιζέριας, γιατί, εμείς οι δημοσιογράφοι, δεν αναφερόμαστε και στις σκληρές αλλά τελικά επιτυχείς προσπάθειες των ανθρώπων εκεί να ζήσουν ανθρώπινα. Και είχε δίκιο. Το Πέραμα σήμερα, λίγη σχέση έχει με το Πέραμα των κατατρεγμένων που έφτασαν κάποτε εκεί και ρίζωσαν στο βράχο. Στο Πέραμα οι εργάτες δουλεύουν σκληρά στη Ζώνη, αλλά το ίδιο σκληρά παλεύουν και μαζί με τα συνδικάτα τους, μαζί με τη δημοτική αρχή, μετατρέπουν μήνα το μήνα, χρόνο το χρόνο, το μέρος που ζουν σε μια πολιτεία ανθρώπων με "Α" κεφαλαίο. Μόνο που οι όροι της ταξικής πάλης είναι ακόμα πιο σκληροί. Οσο κι αν πάλεψαν, όσα κι αν κατέκτησαν μέχρι τώρα κι είναι πολλά, μένουν ακόμα περισσότερα να κατακτήσουν.

Ισως σε πολύ λίγους εργασιακούς χώρους το αίτημα - όραμα για μια συνολική ανατροπή του οικονομικού, πολιτικού, κοινωνικού συστήματος, να συνδέεται τόσο άμεσα με το αίτημα των εργατών να βγαίνουν τουλάχιστον ζωντανοί στο σχόλασμα της βάρδιας, όσο στη Ζώνη. Υπερβολή; Πέντε λεπτά συζήτησης με έναν εργάτη της Ζώνης, στο χώρο που αυτός δουλεύει, στα ύφαλα του πλοίου, με χιλιάδες τόνους λαμαρίνα από πάνω, σε ένα "γκαζωμένο" τάνκι, είναι ικανά για να πείσουν και τον πλέον αδαή, πως αυτή η δουλιά δεν πληρώνεται. Αυτή η δουλιά μπορεί να γίνει πραγματικά ανθρώπινη μόνο αν αλλάξουν ριζικά, αν ανατραπούν δηλαδή, οι σχέσεις παραγωγής. Εδώ, στη Ζώνη, η ταξική κόντρα, γίνεται με τον πλέον σκληρό πυρήνα του κεφαλαίου, τον εφοπλιστικό. Και απ' αυτή την κόντρα οι εργάτες θα βγαίνουν μόνο νεκροί ή νικητές.


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org