Σάββατο 24 Μάη 1997
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 10
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
"Οι παράνομοι" και ο Πλουμπίδης

Αμέσως μετά την έκδοση του πολυσυζητημένου βιβλίου του Σταύρου Κασιμάτη, με τίτλο "Οι παράνομοι", μεγάλη αντιπαράθεση έχει ξεσπάσει μέσα από τις στήλες της "Αυγής", ανάμεσα σε παλαιά στελέχη του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ στην Αθήνα, κυρίως σχετικά με κάποιες αναφορές του βιβλίου σε μερικά συγκεκριμένα ονόματα.

Είναι περίεργη αυτή η επιθυμία, που πιάνει πολλούς ανθρώπους που εδώ και πάνω από 40 χρόνια έχουν απομακρυνθεί από το Κόμμα, να γράφουνε βιβλία για να περιγράψουνε τη δράση τους σαν κομματικά στελέχη και να εκτοξεύουνε κατηγορίες εναντίον άλλων, ότι ήταν χαφιέδες, ύποπτοι ή όργανα του Στάλιν.Από όλα αυτά τα οργισμένα κείμενα που δημοσιεύονται στην ΑΥΓΗ, εμφανίζονται τα τότε στελέχη του Κόμματος σαν αναξιόπιστα, και επιπόλαια, να διεκδικούνε πόστα και εύνοιες, να αδιαφορούνε για την τύχη των απλών μελών και να ευθύνονται για τη σύλληψη κατωτέρων στελεχών, που οφειλόταν σε δική τους αδιαφορία.

Ο Κασιμάτης μέσα απ' το βιβλίο του κατηγορεί τον Τζεφρώνη. Ο Διβέρης κατηγορεί τον Κασιμάτη ότι χωρίς λόγο τον απομόνωσε. Ο Τζεφρώνης, σε συνέντευξή του, στρέφεται εναντίον του Κασιμάτη και τον κατηγορεί σαν κύριο υπεύθυνο για την υπόθεση Πλουμπίδη. Τέλος, η Πάτρα Ποταμιάνου εναντίον όλων. Η Ποταμιάνου, αφού εκφράζει την οργή της για τη σύλληψη και καταδίκη της, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι για όλα φταίει ο σταλινισμός και η... Παπαρήγα και μάλιστα όταν ακούει τις κραυγές της Παπαρήγα ανατριχιάζει...

Κάθε λογικός άνθρωπος καταλαβαίνει ότι πουθενά δεν κολλάει η συντρόφισσα Αλέκα στα παραπάνω, όμως αυτές οι ασυναρτησίες αποκαλύπτουν το πού στοχεύουν όλα αυτά.

Μέσα απ' αυτή τη διαμάχη έρχονται στο φως και κάποιες αλήθειες. Οτι απ' αυτούς τους συντρόφους που ο ένας υπέβλεπε τον άλλο, ξεκίνησαν οι λανθασμένες πληροφορίες προς την ηγεσία του Κόμματος, ότι ο Πλουμπίδης είναι χαφιές.

Ετσι άρχισε το μαρτύριο του συντρόφου, που ολοκληρώθηκε στις 14 Αυγούστου του 1954, με την εκτέλεσή του στο Χαϊδάρι.

Φαίνεται ότι είχε δίκιο ο Πλουμπίδης, όταν έγραψε, σε γράμμα του προς τη συντρόφισσά του Ιουλία ότι "Κάποιοι ΕΠΟΝίτες προσπαθούνε να με βγάλουνε χαφιέ".

Επίσης φαίνεται ότι ήταν αληθινό κάποιο σήμα που δημοσιεύτηκε στις τότε εφημερίδες και που είχε βρεθεί μέσα στην κρύπτη της Καλλιθέας, που ο Βαβούδης χειριζότανε τον ασύρματο. Είναι γνωστό ότι ο Βαβούδης προσπάθησε, όταν η κρύπτη ανακαλύφθηκε από την Ασφάλεια, να τα κάψει όλα πριν αυτοκτονήσει, αλλά δεν πρόφτασε.

Το σήμα λοιπόν που δημοσιεύτηκε έλεγε: "Ο αδελφός του Φιλίνη λέει ότι ο Πλουμπίδης είναι χαφιές". Οταν λέει ο αδελφός του Φιλίνη, εννοεί τον Κώστα, το σημερινό εκδότη της "Αυγής", γιατί τότε ήταν γνωστός ο αδελφός του Γιάννης, βουλευτής της ΕΔΑ.

Και ο Κασιμάτης και ο Φιλίνης και ο Τζεφρώνης ήταν πριν από μερικά χρόνια ηγετικά στελέχη της ΕΠΟΝ και μάλιστα προέρχονταν από την οργάνωση του Πολυτεχνείου.

Την εποχή αυτή, δηλαδή από το '50 ως το '55, τα πρώτα χρόνια μετά τη λήξη του εμφύλιου πολέμου, το Κόμμα ήταν υποχρεωμένο να λειτουργεί κάτω από συνθήκες βαριάς παρανομίας και για όλους αυτούς τους συντρόφους που προσπαθούσανε να στήσουνε ξανά τον παράνομο μηχανισμό και να ξαναφτιάξουνε τις διαλυμένες κομματικές οργανώσεις, ήταν ένας άθλος. Κάτω από αυτές τις συνθήκες ήταν φυσικό να υπάρχουν και συγχύσεις και παρεξηγήσεις και ανεξήγητες συλλήψεις και καχυποψίες. Ετσι, ο Κασιμάτης προσπαθούσε να πείσει και τους άλλους ότι ο Πλουμπίδης είναι χαφιές.

Από τη συνέντευξη του Τζεφρώνη προκύπτει ότι ο Μπελογιάννης, ο Ακριτίδης και πολλά άλλα στελέχη, με κανένα τρόπο δε συμφωνούσαν με τη γνώμη του Κασιμάτη. Ο Μπελογιάννης του είπε του Κασιμάτη: "Δεν μπορεί βρε αδελφέ αυτός ο άνθρωπος που έχει τραβήξει τόσα, να είναι χαφιές".

Απ' όλους αυτούς τους συντρόφους που ευθύνονται ή αλληλοκατηγορούνται για την υπόθεση Πλουμπίδη, ούτε ένας δεν έμεινε για να συνεχίσει τον αγώνα του μέσα από το Κόμμα, για το οποίο, έστω και διαγραμμένος, ο Πλουμπίδης είχε πει στο δικαστήριο που τον καταδίκασε σε θάνατο: "Τιμή μου εμένα είναι η τιμή του Κόμματός μου".

Οι σύντροφοι αυτοί μέσα από το ΚΚ εσωτερικού, που ανήκαν ή μέσα από τον ΣΥΝ που ανήκουν τώρα, έχουν εκτοξεύσει βαρύτατες κατηγορίες εναντίον του Κόμματος ακόμα και για λάθη που οι ίδιοι είχαν διαπράξει.

Ολα αυτά τα γνωρίζανε από δω και 45 χρόνια, αλλά έπρεπε να γραφτεί το βιβλίο του Κασιμάτη, να τους θίξει προσωπικά για να τα βγάλουνε στη φόρα.

Ενάμιση χρόνο μετά την εκτέλεση του Ν. Πλουμπίδη, το Μάρτη του '56, η 6η πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ τον αποκατάστησε σαν πρότυπο Αγωνιστή, Κομμουνιστή, που έδωσε τη ζωή του για την υπεράσπιση της εργατικής τάξης, της ειρήνης, της δημοκρατίας και της προόδου.

Στο 8ο Συνέδριο, τον Αύγουστο του '61, το όνομά του μνημονεύτηκε ανάμεσα στα 21 μέλη της ΚΕ που έδωσαν τη ζωή τους για την υπόθεση του λαού, στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.

Εχουνε περάσει 43 χρόνια από τη δολοφονία του Νίκου Πλουμπίδη και 29 από τη διάσπαση, με την ίδρυση του ΚΚ εσωτερικού, και το Κόμμα μας εξακολουθεί πάντα ακμαίο, πάντα νεανικό, να υπάρχει και να παλεύει ασταμάτητα, πλάι στους εργαζόμενους, στους αγρότες και τους φοιτητές για την ειρήνη και την εθνική ανεξαρτησία. Απ' όλους αυτούς τους αγώνες, όλα αυτά τα χρόνια οι σύντροφοι αυτοί είναι απόντες και νομίζω ότι θα πρέπει πια να σταματήσουνε τα αναθέματα προς την ηγεσία, προς τον Ζαχαριάδη και τον Στάλιν. Αντί να επικαλούνται συνέχεια τα λάθη της ηγεσίας για να δικαιολογήσουνε το ότι περάσανε στην αντίπερα όχθη, θα πρέπει να αναλογιστούνε ότι μέλη της ηγεσίας ήτανε τα 21 μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ, που έχασαν τη ζωή τους, κυρίως από σφαίρες εκτελεστικών αποσπασμάτων στον εμφύλιο πόλεμο, καθώς και οι σύντροφοι Νίκος Πλουμπίδης και Στέργιος Αναστασιάδης, που υπήρξαν μέλη του Πολιτικού Γραφείου.

Φοίβος ΤΣΕΚΕΡΗΣ


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org