Κυριακή 28 Γενάρη 1996
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 1
ΔΙΕΘΝΗ

6. Αντιθέσεις εκφράζονται στους κόλπους του ΝΑΤΟ για το μελλοντικό του ρόλο, τη διεύρυνσή του, τη σχέση του με τη Δυτικοευρωπαϊκή Ενωση (ΔΕΕ). Σταθεροποιούνται συμμαχίες διαμέσου των εξαγωγών εξοπλισμού, που αυξάνουν ολοένα και περισσότερο, στερώντας ζωτικούς πόρους από τους λαούς και απομακρύνοντας τη λύση των οξυμένων προβλημάτων που αντιμετωπίζουν.

Οξυνση των αντιθέσεων παρατηρείται και μεταξύ των χωρών των καπιταλιστικών ενώσεων (ΕΕ, NAFTA και APEC).

Στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ενωσης οι αντιθέσεις εκδηλώνονται σε ζητήματα σχετικά με την κυριαρχία ορισμένων δυνάμεων σε αυτήν, ειδικότερα της Γερμανίας, την προοπτική της διεύρυνσης, τη νομισματική ένωση, τη σχέση ΔΕΕ και ΝΑΤΟ, των σχέσεων με τις άλλες καπιταλιστικές ενώσεις.

Οι ΗΠΑ επιδιώκουν την εδραίωση ενός περιφερειακού οργανισμού (NAFTA), που θα τους δώσει τη δυνατότητα να ανταγωνιστούν πιο αποτελεσματικά την Ιαπωνία και την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Οι ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις εκδηλώνονται και με τις διαφωνίες για το ρόλο και τη θέση της Ρωσίας στο σύστημα του ιμπεριαλισμού, ιδιαίτερα στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και του ΟΑΣΕ.

7. Ο καπιταλισμός από τη μια αναπτύσσει τις παραγωγικές δυνάμεις, αξιοποιώντας τα επιτεύγματα της επιστημονικοτεχνικής επανάστασης, ενώ από την άλλη καταστρέφει παραγωγικές δυνάμεις, προκειμένου να αντιμετωπίσει την κρίση του και να αυξήσει τα κέρδη. Ο παρασιτισμός και η σήψη έχουν πάρει τεράστιες διαστάσεις. Βαθαίνει η διεθνοποίηση των παραγωγικών διαδικασιών κάτω από την ηγεμονία των πολυεθνικών μονοπωλίων. Εντείνεται και βαθαίνει ο ανισότιμος χαρακτήρας του διεθνούς καταμερισμού εργασίας σε βάρος των χωρών με χαμηλότερο επίπεδο ανάπτυξης, σε βάρος χωρών με προβλήματα καθυστέρησης και υπανάπτυξης.

Αυξάνεται η εξάρτηση της μεγάλης πλειοψηφίας των χωρών του πλανήτη μας από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και τις ηγετικές ιμπεριαλιστικές χώρες, που κατά βάση συγκροτούν τη λέσχη των "Επτά". Με την υπογραφή διεθνών συμφωνιών ανάμεσα στα κράτη, κάτω από την ηγεμονία των ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, νομιμοποιείται η εξάρτηση, ακολουθείται ενιαία πολιτική που βαθαίνει την ανισομετρία.

Καταστροφικές είναι οι συνέπειες που υφίστανται οι λιγότερο αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, εξαιτίας του νόμου της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης και της ανισότιμης συμμετοχής τους στις διεθνείς καπιταλιστικές ενώσεις: Συρρικνώνεται η παραγωγική τους βάση και μετατρέπονται σε παράρτημα των πολυεθνικών, καταστρέφονται αναγκαίοι παραγωγικοί κλάδοι. Εφαρμόζεται με ταχύτερους ρυθμούς αντιλαϊκή οικονομική πολιτική σε βάρος του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, αφαιρούνται κατακτημένα κοινωνικά δικαιώματα.

Με ιδιαίτερη ένταση εκδηλώνεται η επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού απέναντι στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες για τη στερέωση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, για τη ληστεία του παραγωγικού τους πλούτου.

Προβάλλει επιτακτικά η ανάγκη συντονισμού της πάλης των κομμουνιστικών και αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων, των κινημάτων, των λαών για μια Ευρώπη χωρίς στρατιωτικούς συνασπισμούς και πυρηνικά όπλα, που θα συνεργάζεται σε ισότιμη βάση με τις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες. Για μια Ευρώπη της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

8. Η κρίση αγκαλιάζει τον καπιταλιστικό κόσμο στο σύνολό του. Οξύνονται και βαθαίνουν συνεχώς οι κοινωνικές αντιθέσεις. Αυξάνει η σχετική και απόλυτη εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Νέες ζώνες φτώχειας εμφανίζονται στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Η ανεργία και η εξαθλίωση, η έλλειψη στέγης, η μαύρη εργασία, η μεταναστευτική έκρηξη, η κοινωνική εγκληματικότητα, η διάδοση των ναρκωτικών, η πορνεία, η περιθωριοποίηση ευρύτατων κοινωνικών στρωμάτων και η κρατική καταστολή είναι ορισμένα από τα κοινωνικά προβλήματα που μαστίζουν τον καπιταλισμό.

Η οικονομική, ιδεολογική, πολιτιστική κρίση τείνει να μετατραπεί σε πολιτική κρίση, σε πολλές καπιταλιστικές χώρες. Σημειώνεται νέα στροφή προς την πολιτική αντίδραση. Η κρίση των αξιών, του περιβάλλοντος, της πληροφόρησης, της επιστήμης χαρακτηρίζουν τις καπιταλιστικές κοινωνίες.

9. Οι διαδικασίες σύμφυσης του κράτους με τα μονοπώλια επεκτείνεται στους τομείς της ενημέρωσης, του πολιτισμού, της παιδείας, της υγείας. Εκδηλώνεται με πιο άμεσο τρόπο και στο πολιτικό σύστημα. Η μείωση δράσης του κράτους στις παραγωγικές δραστηριότητες, λόγω της πολιτικής των "αποκρατικοποιήσεων", δεν αλλάζει το ρόλο του. Αντίθετα αυξάνει ο καταπιεστικός του χαρακτήρας, ο επιτελικός και κατασταλτικός του ρόλος. Εξυπηρετεί τις ευρύτερες ανάγκες των πολυεθνικών μονοπωλίων σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, στα πλαίσια της πλήρους στροφής προς την πολιτική και κοινωνική αντίδραση.

Τα μονοπώλια αξιοποιούν το σύγχρονο κράτος και την παρουσία του σε διεθνείς οργανισμούς για τη σύναψη διεθνών συμφωνιών με παγκόσμια ισχύ, που καθορίζουν: Τους όρους κίνησης των κεφαλαίων, το χώρο και τον τρόπο που θα γίνουν οι επενδύσεις, τους όρους κερδοφορίας και κερδοσκοπίας, την πολιτική τιμών και εισοδημάτων, τη νομισματική πολιτική και τις εργασιακές σχέσεις. Καρπώνονται τις κρατικές προμήθειες και παραγγελίες. Γενικά επιβάλλουν τους όρους αναπαραγωγής και συσσώρευσης του κεφαλαίου με τη δημιουργία ανάλογων μηχανισμών, που ξεπερνούν τα εθνικά όρια και τους κατοχυρώνουν θεσμικά.

Συγκεντρώνουν και κατευθύνουν την έρευνα, υποτάσσουν στα συμφέροντά τους και στις διαδικασίες της αγοράς την παιδεία και την επιστήμη, μέσα από την άμεση διασύνδεσή τους με τα εκπαιδευτικά και ερευνητικά ιδρύματα και την εξάρτηση των ερευνητών και επιστημόνων. Ελέγχουν την πληροφόρηση, τα ΜΜΕ και τον πολιτισμό, τον τομέα των κοινωνικών επιστημών. Επιδιώκουν την πλήρη εξάρτηση και υποταγή των ανθρώπων της ενημέρωσης, της επιστήμης και της Τέχνης.

10. Βαθαίνει και οξύνεται η βασική οικονομική αντίθεση του καπιταλισμού, δηλαδή η αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και της ατομικής καπιταλιστικής ιδιοποίησης των αποτελεσμάτων της.

Η επιδίωξη για την κυριαρχία και τη ληστρική εκμετάλλευση των λαών και η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών γεννούν την αντίθεση ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και τους λαούς των καταπιεσμένων, εξαρτημένων χωρών. Μπροστά στην απροκάλυπτη δράση του ιμπεριαλισμού για κυριαρχία παραμένει ιδιαίτερα επίκαιρο το ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας και εντάσσεται πιο οργανικά στον αγώνα για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Η κατεύθυνση και το περιεχόμενο του αγώνα για εθνική ανεξαρτησία δεν έχει σχέση με τον απομονωτισμό. Συναρτάται με τους όρους του διεθνούς καταμερισμού εργασίας, της διεθνούς συνεργασίας και το σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων των χωρών.

Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις ασκούν επίδραση και έχουν σήμερα πολύ μεγαλύτερη αντανάκλαση στη διάταξη και διαμόρφωση του κομματικού και πολιτικού συστήματος στις ξεχωριστές χώρες, στο εσωτερικό των αστικών κομμάτων, ιδιαίτερα των εξαρτημένων και υπερχρεωμένων χωρών.

11. Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων στα πλαίσια της γενικής κρίσης του καπιταλισμού, η στρατιωτικοποίηση των διεθνών σχέσεων, η αναβίωση του εθνικισμού και του σοβινισμού παράγουν και αναπαράγουν τον πόλεμο και τη βία. Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να αισθάνεται βέβαιη ότι έχει απομακρυνθεί, ότι έχει αποκλειστεί ο κίνδυνος μιας γενικευμένης πολεμικής σύρραξης. Ο αγώνας εναντίον της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων και ο αγώνας για την καταστροφή των πυρηνικών όπλων και εναντίον του πολέμου είναι αναπόσπαστα δεμένοι μεταξύ τους.

12. Το περιβάλλον έχει αναδειχτεί σε ευαίσθητο δείκτη της καταστροφικής μανίας του ιμπεριαλισμού και καταγράφει τον ορατό κίνδυνο για την ίδια την επιβίωση του ανθρώπου. Η τρύπα του όζοντος, η καταστροφή των δασών, οι μη αντιστρέψιμες καταστροφές στη χλωρίδα και την πανίδα, η ερήμωση εδαφών, η μόλυνση της ατμόσφαιρας, των υδάτων και των θαλασσών, η όξινη βροχή, η μετατροπή των υπανάπτυκτων χωρών σε αποθήκες αποβλήτων των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών και σε υποδοχείς ρυπογόνων βιομηχανιών, η ανεξέλεγκτη και χωρίς σχεδιασμό οικοδόμηση, οι αφόρητες συνθήκες διαβίωσης, που επικρατούν στις μεγάλες πόλεις, είναι οι αποδείξεις της ασύδοτης δράσης του κεφαλαίου και των πολυεθνικών επιχειρήσεων, η οποία έχει έναν και μοναδικό στόχο: Να αποσπάσει πρόσθετα ληστρικά κέρδη. Και σε αυτόν τον τομέα αποδείχνεται η αδιέξοδη εξέλιξη του καπιταλισμού.

13. Στο σύγχρονο κόσμο και στις συνθήκες της επιστημονικοτεχνικής επανάστασης οξύνεται με ταχύτερους ρυθμούς, σε σχέση με το παρελθόν, η αντίθεση ανάμεσα στη λαϊκή ανάγκη για περισσότερη μόρφωση και πολιτισμό από τη μια και στα στενά συμφέροντα του κεφαλαίου για κέρδος από την άλλη.

Οι νέες τεχνολογίες στα χέρια των μονοπωλίων όχι μόνο δεν αυξάνουν τις δυνατότητες πρόσβασης στη γνώση, αλλά χρησιμοποιούνται για μεγαλύτερο έλεγχο και χειραγώγηση. Δίπλα στην υψηλή τεχνολογία συνυπάρχουν εκτεταμένα τα φαινόμενα του αναλφαβητισμού, της χαμηλής μόρφωσης. Ο καπιταλισμός έχει καταδικάσει στην καθυστέρηση και την αμάθεια πλατιά λαϊκά στρώματα, ολόκληρους λαούς. Είναι πια σαφής η αντιδραστική επιδίωξη του καπιταλισμού να προωθήσει τη δημιουργία μιας επιστημονικής ελίτ, που θα είναι ενσωματωμένη και υποταγμένη στα συμφέροντά του και μιας πλατιάς μάζας με περιορισμένη μόρφωση για φτηνό εργατικό δυναμικό.

Ποτέ μέχρι σήμερα δεν ήταν πιο μεγάλο το χάσμα ανάμεσα στις δυνατότητες της επιστήμης και της τεχνικής και στις καταστροφικές επιπτώσεις, εξαιτίας της ιδιοκτησίας και της χρήσης τους από τα μονοπώλια. Η διαδικασία της παραγωγής νέας γνώσης στα χέρια των πολυεθνικών απειλεί με πυρηνικές, οικολογικές και γενετικές καταστροφές την ανθρωπότητα.


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org