«Η προσπάθεια εξίσωσης ναζισμού - κομμουνισμού είναι πολύ παλιά. Αρχίζει απ' το μακαρθισμό της δεκαετίας του '50 κι επανεμφανίζεται στις αρχές της δεκαετίας του '70, όταν αποτυγχάνουν οι εξεγέρσεις σε Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία και σ' αυτές ακόμα τις ΗΠΑ.

Τώρα ο κ. Lindbland και οι συνεργάτες του επιστρέφει δριμύτερος, αλλά ετεροχρονισμένα. Πρώτον, διότι "τα εγκλήματα" έχουν παραγραφεί και, δεύτερον, γιατί τα "ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα που τα διέπραξαν" δεν υπάρχουν. Δεν είναι όμως τόσο ηλίθιος ώστε να μην τα γνωρίζει αυτά. Αρα, κάτι άλλο επιζητεί, δηλαδή κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Κι ο λάκκος αυτός είναι, λέει, οι νεότερες γενιές και τα εγχειρίδια της ιστορίας.

Δεν είναι παράξενο την ώρα που το περσινό βραβείο Νόμπελ ζητάει την παραπομπή σε ειδικό δικαστήριο των Μπους - Μπλερ, η αντίδραση να επιστρατεύει τα απομεινάρια των πρώην "σοβιετολόγων" που μείνανε χωρίς αντικείμενο τα τελευταία 15 χρόνια.

Με την ένταξη των πρώην ανατολικών χωρών στην ΕΕ, οι ΗΠΑ βρήκαν (εκτός από την Αγγλία) τους καλύτερους συμμάχους. Δωσ' τους αντισοβιετισμό και "Κόκα - Κόλα", κι είναι έτοιμοι να παραδοθούν και στο Διάβολο ακόμα.

Τι θλίψη, Θεέ μου! Τι κατάντια! Και τι πλάκα έχει όταν δεν επιδιώκει χρηματική αποζημίωση των θυμάτων, αλλά μόνον ηθική!

Ωστόσο, δεν είναι για γέλια. Και για να μην είμαστε για κλάματα (επειδή η αντίδραση στην Ευρώπη είναι ισχυρότατη) θα πρέπει, όπως πολύ σωστά πράττει το ΚΚΕ, η κινητοποίηση να πάρει άπλα.

Ο Σουηδός Ντιροζέλ (ο ιστορικός που παραχάραξε την ιστορία της Ευρώπης) θα πρέπει να ξυπνήσει απ' το λήθαργό του. Τη στιγμή μάλιστα που "ένα φάντασμα πλανάται..." πάνω απ' τη Λατινική Αμερική τούτη τη φορά, με 5 (πέντε) ηγέτες κρατών που θεωρούν τις ΗΠΑ τον αρχιτρομοκράτη του κόσμου και σχεδόν αποκλειστικό δολοφόνο των λαών».