Πέμπτη 20 Οχτώβρη 2005
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 40
ΤΗΛΕ ...ΠΑΘΗ
ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑ
Η υποχρέωση

Ενα πρόσφατο ρεπορτάζ μου 'φερε στο νου τα μαθητικά μου χρόνια. Δημοτικό πήγαινα σε μια ενοικιαζόμενη μισοτελειωμένη οικοδομή, με τρεις άθλιες αίθουσες όλες κι όλες που κάναμε μάθημα δύο τάξεις μαζί. Τα χέρια και τα πόδια μας συχνά σημαδεύονταν από τα τσιμέντα και τα καρφιά, ανάμεσα στα οποία προσπαθούσαμε να παίξουμε. Εκεί έβγαλα το δημοτικό. Σ' αυτό το άθλιο κατασκεύασμα, το οποίο κάποιοι τότε ονόμαζαν σχολείο.

Οταν λίγα χρόνια αργότερα, μετά από πολλές φωνές, διαμαρτυρίες, πιέσεις και αγώνες, είδα ξαφνικά στη γειτονιά το καινούριο πανέμορφο δημοτικό, πραγματικά χάρηκα. Ηξερα ότι ήταν αποτέλεσμα του αγώνα και της δικής μου γενιάς. Το έλεγα, άλλωστε, από τότε και το πίστευα: Ας μη χαρώ εγώ μάθημα σε ανθρώπινο κτίριο, τουλάχιστον τα παιδιά που έρχονται να μην έχουν την ίδια τύχη με μένα. Να αγαπήσουν το χώρο που λέγεται σχολείο. Να χαίρονται να γεμίζουν το φρέσκο μυαλουδάκι τους με γνώσεις για τούτο τον κόσμο. Το ίδιο θέλω και τώρα και για τη δική μου κόρη, 16 μηνών ακόμα, η οποία σε λίγα χρόνια θα πάρει την πρώτη της τσάντα και θα ξεκινήσει για το σχολείο.

Εκνευρίστηκα πολύ, λοιπόν, πριν λίγες μέρες και 20 χρόνια μετά τα δικά μου μαθητικά χρόνια, όταν άκουσα εκπαιδευτικό, που διευθύνει μαθητές στοιβαγμένους μέσα σε κοντέινερ, γιατί δεν υπάρχει καν κτίριο, να μου λέει «είμαστε μια χαρά, δεν έχουμε πρόβλημα». Νευρίασα, όχι γιατί το είπε εκπαιδευτικός, άλλωστε έχω ακούσει κατά καιρούς πολλά και διάφορα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, νευρίασα γιατί έρχονται στην επιφάνεια επικίνδυνες αντιλήψεις που υπάρχουν και, το χειρότερο, καλλιεργούνται και ποτίζουν τα μικρά παιδιά και τις νέες γενιές. Αντίληψη, που λέει συμβιβαζόμαστε με ό,τι μας δίνουν. Είναι η ίδια αντίληψη με αυτήν που λέει ότι οι συνταγές μαγειρικής και η επίδειξη εσωρούχων στα πρωινάδικα της τηλεόρασης είναι επιμορφωτική εκδρομή. Είναι η ίδια αντίληψη, που λέει ότι τα παιδιά θα μάθουν σωστή διατροφή στα μαγαζιά της πολυεθνικής των «MacDonalds» με τα πλαστικά μπιφτέκια και πατάτες.

Δεν είναι αστεία και, πολύ περισσότερο, αθώα όλα αυτά. Είναι κάτι παραπάνω από επικίνδυνα και δεν αποτελούν μεμονωμένα γεγονότα αυτά και άλλα πολλά που περνάνε στη συνείδηση της νεολαίας ως φυσιολογικά και δεδομένα. Η προσπάθεια χειραγώγησης κυρίως των παιδιών δεν είναι τυχαία. Επιδιώκουν να διαμορφώσουν αυριανούς «υπηρέτες» του συστήματος, που θα γνωρίζουν μόνον το λύγισμα της μέσης και να κάνουν τεμενάδες στα αφεντικά.

Ξέρω ότι όσο θα μεγαλώνει η δική μου κόρη θα προσπαθήσω να τη μάθω ακριβώς το αντίθετο και κυρίως ότι η γενιά της έχει δικαίωμα και υποχρέωση να φτιάξει έναν καλύτερο κόσμο που θα διαφεντεύει η ίδια. Οτι έχει δικαίωμα, για παράδειγμα, να έχει ανθρώπινο σχολείο. Οτι πρέπει να παλέψει γι' αυτό που δικαιούται και αξίζει. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, αλλά θεωρώ υποχρέωσή μου να το προσπαθήσω. Και νομίζω είναι υποχρέωση κάθε γονιού να μάθει στο παιδί του, το πολύ απλό και επιβεβαιωμένο εδώ και αιώνες: Για να ζήσει καλύτερα από τον ίδιο, πρέπει να παλέψει και, πολύ περισσότερο, να μη θεωρεί τίποτα δεδομένο και τελειωμένο. Γιατί είναι στα δικά τους χέρια τούτος ο κόσμος να γίνει καλύτερος.


Γιώργος ΜΙΧΑΗΛΑΡΗΣ


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org