Τετάρτη 20 Ιούλη 2005
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 23
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ
Ελληνική και μολιερική κωμωδία
«Κίτρινα γάντια» στο «Παρκ»

«Δον Ζουάν» με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας
«Δον Ζουάν» με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας
«Θα γίνει της Κορέας...», έλεγε ένα πρόσωπο της φαρσοκωμωδίας «Η Ρένα που εξώκειλε», που παρουσίασε τη θεατρική περίοδο 1952 - 1953, με το θίασο Βασίλη Λογοθετίδη, το συγγραφικό δίδυμο Αλέκος Σακελλάριος - Χρήστος Γιαννακόπουλος, φαρσοκωμωδία που έγινε δημοφιλής με την κινηματογραφική εκδοχή της, με τίτλο «Τα κίτρινα γάντια» (1960) και με τον Γιάννη Γκιωνάκη να «κλέβει» τις εντυπώσεις ερμηνεύοντας μοναδικά τον χαζούλη Μπρίλη. Εν μέσω της ιμπεριαλιστικής εισβολής στην Κορέα, όπου η υποτελής μετεμφυλιακή Ελλάδα έστειλε στρατευμένα παιδιά του λαού να σφαγούν προς χάριν των ΗΠΑ, και με δεδομένη την ασφυκτική λογοκρισία, οι Σακελλάριος - Γιαννακόπουλος έγραψαν αυτή τη διασκεδαστική κωμωδία - κράμα κωμωδίας χαρακτήρων και ευφάνταστων φαρσικών καταστάσεων - με θεματικό πυρήνα την παθολογία της ερωτικής ζήλιας και με κεντρικό ήρωα έναν αστό, του οποίου η παράλογη, φαντασιόπληκτη, αναίτια παθολογική ζήλια για την όμορφη αλλά και πιστή του σύζυγο, «παγιδεύεται» από τη μυθοπλοκή σε ερωτικά ραντεβουδάκια υπηρετριών, ατυχίες, διαβολικές συμπτώσεις και γελοιοποίηση της ζήλιας του, προς τιμωρία της μωρίας του. Τη φαρσοκωμωδία αυτή ανέβασε το «Παρκ», σε σκηνοθεσία του Κώστα Τσιάνου. Ο Τσιάνος με την εμπειρία, αλλά και την αγάπη που έχει για την παλιά ελληνική κωμωδία, «ξεσκόνισε» το έργο με μετρημένες διασκευαστικές παρεμβάσεις και το διάνθισε με χορογραφίες (Φωκάς Ευαγγελινός) και μουσική και τραγούδια της δεκαετίας του 1950 (ενορχήστρωση -διδασκαλία Γιώργος Θεοδοσιάδης), στήνοντας με το λειτουργικό και καλαίσθητο σκηνικό (Δέσποινα Βολίδη) μια ευφρόσυνη, διασκεδαστική παράσταση, με ένα γενικά καλό υποκριτικό σύνολο, καθοδηγημένο από τον σκηνοθέτη να μη μιμηθεί τους κινηματογραφικούς διδάξαντες την κωμωδία αυτή. Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης με τους γνωστούς κώδικές του, αλλά αρκετά ελεγχόμενους, υποδύθηκε τον ζηλιάρη σύζυγο. Ταιριαστή για την αστή σύζυγο η Κατερίνα Λέχου. Η Ευαγγελία Μουμούρη, στο ρόλο της υπηρέτριας Τούλας, κερδίζει τις εντυπώσεις με την αμεσότητα, τη φυσικότητα, το χιούμορ και την εύπλαστη κίνησή της. Λαϊκά «χυμώδης» είναι και η υπηρέτρια που υποδύεται η Νικολέττα Βλαβιανού. Στέρεες και αρμόζουσες στους ρόλους τους οι ερμηνείες των Γιώργου Κυριακίδη, Αγγελικής Θεοδωροπούλου, Ιφιγένειας Στάικου, Γιώργου Χαδίνη, Σπύρου Πούλη, Αρετής Ζαχαριάδου. Ο Γιώργος Βουλτζάτης πέτυχε να πλάσει έναν ολότελα διαφορετικό από του Γκιωνάκη, επίσης απολαυστικό, Μπρίλη.

«Δον Ζουάν» με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας

«Τα κίτρινα γάντια» στο «Παρκ»
«Τα κίτρινα γάντια» στο «Παρκ»
Ο Μολιέρος δεν ήταν μόνον μέγας μάστορας της κωμωδίας, αλλά και μέγας ψυχαναλυτής των ανθρωπίνων αισθημάτων και πράξεων και ανατόμος των κοινωνικών ηθών και φαινομένων. Η μεγαλοφυία του συνέλαβε και ανέπλασε δραματουργικά το πανανθρώπινο, το οικουμενικό, τα διαχρονικό, κληροδοτώντας στην ανθρωπότητα αθάνατα έργα για ανθρώπινα πάθη και ήθη, όχι μόνο γελοία αλλά και τραγικά. Στα δεύτερα κατατάσσεται ο αχαλίνωτος ερωτικός αμοραλισμός του αριστοκράτη Δον Ζουάν στο έργο «Δον Ζουάν ή το πέτρινο συμπόσιο». Πρόκειται για το πιο «σκοτεινό», αν όχι ζοφερό, έργο του Μολιέρου (γραμμένο στα 1665 και αντλημένο από έναν παλιό ισπανικό ιπποτικό μύθο), που περαιώνεται με την καθαρτήρια «καταδίκη» σε θάνατο του ακόρεστου πλανευτή, αθεόφοβου και αμετανόητου θύτη πολλών αθώων γυναικών Δον Ζουάν, όχι από μια «θεία δίκη», αλλά από το μηχανής άγαλμα - φάντασμα ενός νεκρού ιππότη. Οπως στη ζωή και στον άνθρωπο συνυπάρχουν το κωμικό και το δραματικό, το καλό και το κακό, έτσι και ο Μολιέρος έπλεξε αμφίσημα το μύθο και πολυσύνθετα τα βασικά πρόσωπα του έργου. Ακόμα και στον πλανευτή - ατιμαστή παρθένων, Δον Ζουάν, υπάρχει ένα στοιχείο του καλού -ομολογεί το πάθος του και δεν είναι άνανδρος και δειλός. Ο θεοφοβούμενος δούλος του Δον Ζουάν, Σγαναρέλος, κατηγορεί του αφέντη του το πάθος αλλά από δειλία το εξυπηρετεί. Η ατιμασμένη και εγκαταλειμμένη Ελβίρα, ενώ οργίζεται με τον ατιμαστή της, όχι μόνο τον συγχωρεί αλλά και προσπαθεί να τον σώσει από την καταδίωξη των αδελφών της. Καταδίωξη, που καταλήγει με το θάνατο του Δον Ζουάν από την πυρά που εξαπολύει πάνω του το πέτρινο άγαλμα του ιππότη, σύμβολο του καθαρτήριου θανάτου. Το έργο, με την εκσυγχρονιστικά ρέουσα μετάφραση απόδοση της Παναγιώτας Πανταζή, με κοστούμια της Παναγιώτας Κοκκόρου, μουσική Θοδωρή Αμπατζή και εκφραστική κίνηση της Σεσίλ Μικρούτσικου, σκηνοθέτησε ο Θέμης Μουμουλίδης (υπογράφει και το λιτότατο σκηνικό). Ο Θ. Μουμουλίδης βάδισε στα χνάρια της παλιότερης σκηνοθεσίας του (1997), επιλέγοντας αυτή τη φορά έναν απέριττο ρεαλισμό, απαλλαγμένο από αχρείαστα ευρήματα, ρεαλισμό βασισμένο αποκλειστικά και μόνο στη δύναμη του μολιερικού λόγου και στην αμφισημία του έργου. Η σκηνοθετική «ανάγνωση» ευστόχησε με την επιλογή του Αιμίλιου Χειλάκη για το ρόλο του Δον Ζουάν. Ο Αιμίλιος Χειλάκης όχι μόνον εμφανισιακά, αλλά και τη «γεμάτη» φωνή, τον ασκημένο λόγο, αλλά και το υποκριτικό του μέτρο, απλά, φυσικά, χωρίς πόζες ερμήνευσε τον κυνικό, ασυγκράτητο «κυνηγό» της ερωτικής ηδονής Δον Ζουάν, «ήταν» ένας Δον Ζουάν. Ως μείγμα κλόουν και λαϊκού θυμόσοφου έπλασε ο Γεράσιμος Γεννατάς τον υπηρέτη Σγαναρέλο. Η Γωγώ Μπρέμου λιτά, σεμνά, αλλά κάπως άχρωμα έπαιξε την Ελβίρα. Ο Κώστας Μπερικόπουλος, με το ταλέντο του, μεγέθυνε το μικρό ρόλο του. Γόνιμες οι ερμηνευτικές παρουσίες των Φώτη Σπύρου, Μαριάνθης Φωτάκη, Εφης Λογγίνου, Παναγιώτη Μπουγιούρη, Δημήτρη Βογιατζή, Αγγελου Μπούρα.


ΘΥΜΕΛΗ


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org