Παρασκευή 5 Μάη 2000
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 26
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
Αναμνήσεις από τις τελευταίες μέρες στο Γράμμο

Στα 50 χρόνια της λήξης του εμφυλίου πολέμου και του αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, αφιερώνει το παρακάτω χρονικό ο παλιός μαχητής του Νίκος Νταμπίκης από τη Λάρισα.

«Αύγουστος 1949. Η ατμόσφαιρα στο Γράμμο ήταν βαριά και αποπνιχτική. Κατείχαμε μαζί με ένα λόχο θέσεων τα υψώματα Ανω και κάτω Αρένα. Εκεί είχαμε εγκαταστήσει τα δυο αντιαεροπορικά πυροβολικά των 25 χιλιοστών, με αποκλειστικό σκοπό την αντιαεροπορική θωράκιση των θέσεων του ΔΣΕ από τις συνεχείς αεροπορικές επιδρομές του κυβερνητικού στρατού.

Απέναντί μας, στα υψώματα Κονδύλης, Τσάρνου, μέχρι Χελώνα κ.α., ήταν το κύριο μέτωπο του ΔΣΕ. Εκεί οι μάχες καθημερινά συνεχίζονταν σκληρές και αιματηρές. Το Τσάρνο καιγόταν κυριολεκτικά, καπνός και σκόνη έβγαινε από παντού. Τα αεροπλάνα ανηλεώς βομβάρδιζαν όλη μέρα χωρίς διακοπή. Σ' αυτή την κοσμοχαλασιά και τον πολεμικό όλεθρο, φυλάγαμε κι εμείς τις Θερμοπύλες πάνω στα υψώματα της Κάτω Αρένας. Είχαμε ρητή εντολή την οικονομία των βλημάτων. Μα όμως πώς να κάνουμε οικονομία, όταν ο σκοπός είναι να χτυπήσεις τον αντίπαλο, χωρίς να αδειάσεις πάνω του ολόκληρες ταινίες βλημάτων; Και όμως, παρ' όλα αυτά, μια μέρα ένα "Σπιτφάιρ", περνώντας το δρόμο για Καστοριά, πίσω από την Κοτύλη, άφησε μια τεράστια ουρά καπνού.

!5 Αυγούστου, ανήμερα της Παναγιάς, όλα γύρω σκυθρωπά. Συννεφιά και ασυνήθιστη ψύχρα. Το άλλο πρωί βλέπουμε το ύψωμα Κιάφα πάνω από το χωριό Αετομηλίτσα. Ηταν κάτασπρο από το χιόνι! Στις μέρες που ακολούθησαν βρισκόμασταν όλοι σε επιφυλακή, περιμέναμε ζώα από τη Διοίκηση της Μονάδας για μετακίνηση. Ομως αντί για τα ζώα έρχεται ο σύνδεσμος Π. Ριγόπουλος και μας φέρνει διαταγή να μείνουμε στις θέσεις μας. Βολή όλη μέρα μέχρι εξάντλησης όλων των πυρομαχικών.

Οι μάχες μαίνονται τώρα στα υψώματα του Μυροβλύτη, ο εχθρός όλο και πλησιάζει. Μας δίνεται εντολή να αχρηστεύσουμε τα πυροβόλα και να οπισθοχωρήσουμε.

Παίρνουμε το δρόμο προς τον κατήφορο, μέσα από χαράδρες και βράχια, με κατεύθυνση προς το Σταυρό Αετομηλίτσας. Εγώ για λίγο ξεστράτισα από το μονοπάτι που πήγαινα, και να, βλέπω μπροστά μου ένα ναρκοπέδιο από συνδεδεμένες χειροβομβίδες. Προσεκτικά κάνω πίσω και περνώ ξανά στο μονοπάτι. Εν τω μεταξύ νυχτώνει, σκοτάδι βαθύ. Δε θυμάμαι καλά, νομίζω όμως πως είχα μείνει μόνος μου. Κάνοντας σωστό υπολογισμό και με ένα καλό αίσθημα προσανατολισμού, φθάνω νύχτα στο χωριό Πλεκάτι. Εκεί αντάμωσα τμήματα ανταρτών, όπου και πορευτήκαμε όλοι μαζί ολοταχώς προς τα αλβανικά σύνορα. Επρεπε πάση θυσία να καβαλήσουμε τον αυχένα και η μέρα να μας βρει μέσα στο αλβανικό έδαφος. Τα αεροπλάνα δαιμονισμένα μυδραλιοβολούσαν και βομβάρδιζαν όλο το Γκόλιο Κάμενικ, μπαίνοντας βαθιά μέσα στην Αλβανία.

Οταν φθάσαμε στην Αλβανία παραδώσαμε τον οπλισμό μας στους Αλβανούς, όπου ήμασταν πλέον στη διάθεσή τους. Εδώ έληγε και η τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ. Ηταν ένας αγώνας σκληρός, άνισος, τιτάνιος, για τη λευτεριά, την ανεξαρτησία της χώρας μας από τους Αγγλοαμερικάνους, για το σοσιαλισμό!

Μπροστά μας ανοιγόταν πια η μακρόχρονη αναγκαστική υπερορία...».


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org