Και σε ποιον δεν είναι γνωστά τα ονόματα ηγετών κι οι ονομασίες οργανώσεων υπεράσπισης των δικαιωμάτων του ανθρώπου, οι οποίες με όλη τους τη φωνή καταδίκαζαν «τις καταφανείς μαζικές παραβιάσεις των δικαιωμάτων του ανθρώπου» στο έδαφος της ΕΣΣΔ... Μέχρι και σε μας στη Γεωργία τις δεκαετίες του '80 - '90 ήταν ιδιαίτερα γνωστές. Αλλά σήμερα, στη Δημοκρατία της Γεωργίας δεν υπάρχει ούτε μία οργάνωση που στο κέντρο της προσοχής της να βρίσκεται πρώτα απ' όλα η καταπάτηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Είναι αλήθεια πως υπάρχει μια επιτροπή για τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις διεθνικές σχέσεις, αλλά δεν μπορεί να επιδράσει ούτε στην τήρηση, ούτε, πολύ περισσότερο, στη διαφύλαξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Μάλιστα, η συγκεκριμένη επιτροπή δεν τολμά καν στα ντοκουμέντα της προς τις διεθνείς οργανώσεις να κάνει λόγο για προβλήματα.

Η Γεωργία, όπως και τα άλλα «ανεξάρτητα» κράτη, που δημιουργήθηκαν στο έδαφος της ΕΣΣΔ, ανήκει στις λεγόμενες πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Στο έδαφός της για διάστημα 70 χρόνων υπήρχε το σοσιαλιστικό σύστημα. Στον κόσμο για το σοσιαλισμό υπήρχε κι εξακολουθεί να υπάρχει η ασπρόμαυρη αποτίμηση. Ορισμένοι έλεγαν μόνον τα θετικά, οι άλλοι μόνον τα αρνητικά. Σήμερα στη Γεωργία το 95% του λαού εκτιμά εκείνον τον σοσιαλισμό, ο οποίος σήμερα έχει χαθεί, ως αποκλειστικά κάτι το θετικό. Πρώτα απ' όλα αυτό έχει να κάνει με το ότι, αν στα σοσιαλιστικά χρόνια υπήρχαν ορισμένες μεμονωμένες περιπτώσεις καταπάτησης των δικαιωμάτων του ανθρώπου, σήμερα τα δικαιώματα του ανθρώπου στη Γεωργία καταπατούνται πλήρως. Οι κάτοικοι της Γεωργίας δεν ήταν ποτέ σε τέτοια άδικη θέση, όπως σήμερα.

Οταν εφάρμοσαν τη λεγόμενη περεστρόικα στην ΕΣΣΔ (και στη Γεωργία), δε σκέφτηκαν τα δικαιώματα του ανθρώπου, του λαού στο σύνολό του. Μεταλλάσσοντας τη σοσιαλιστική οικονομία στη λεγόμενη οικονομία της αγοράς, οι «μεταρρυθμιστές» δε ρώτησαν τους ανθρώπους, το τι είδους μεταρρυθμίσεις θέλουν, κι αν ακόμη τους ρώτησαν, έκαναν το ανάποδο! Αυτή η μετάλλαξη του σοσιαλιστικού συστήματος στο λεγόμενο σύστημα της αγοράς (βλέπε καπιταλιστικό) χωρίς κάποιο πρόγραμμα που να έχει την έγκριση του λαού, ήταν η μεγαλύτερη καταπάτηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Στη Γεωργία επί σοσιαλισμού ο άνθρωπος είχε εγγυημένα δικαιώματα στην εργασία, ξεκούραση. Υλική εξασφάλιση για τα γηρατειά και στην περίπτωση που δεν μπορούσε να εργαστεί. Είχε δωρεάν Παιδεία και υγειονομική περίθαλψη, κατοικία. Ελευθερία επιλογής της θρησκευτικής πίστης του, ένωσης σε κοινωνικές οργανώσεις, σε συνδικαλιστικές ενώσεις, σε οργανώσεις νεολαίας κλπ. Οι πολίτες της Σοβιετικής Ενωσης θυμούνται πολύ καλά ότι καθένα από τα παραπάνω δικαιώματα διασφαλιζόταν στο Σύνταγμα και πραγματικά εξασφαλιζόταν.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως στο σοσιαλισμό δεν υπήρχαν περιπτώσεις καταπάτησης των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Δεν πρέπει να εξιδανικεύουμε το παρελθόν. Αλλά σε σύγκριση με αυτό που υπάρχει σήμερα στον τομέα των δικαιωμάτων του ανθρώπου στη σημερινή Γεωργία μας, εκείνο που υπήρχε έως πρόσφατα φαντάζει σχεδόν ως επίγειος παράδεισος. Βγάλτε συμπεράσματα μόνοι σας. Θα αναφέρω μονάχα δύο παραδείγματα.

Σήμερα το δικαίωμα για τη ζωή στη Γεωργία δεν είναι εγγυημένο. Στη χώρα πραγματοποιείται ένας τεράστιος αριθμός δολοφονιών, βιασμών, ληστειών, συγκρούσεων. Το δικαίωμα στη ζωή δεν το έχουν χάσει μόνον οι μεμονωμένοι άνθρωποι, αλλά και ολόκληροι λαοί. Από την αρχή της «μετάλλαξης» του σοσιαλισμού σε καπιταλισμό ξεκίνησε αυτή η αφαίρεση του δικαιώματος για ζωή, ιδιαίτερα μεταξύ των εθνικών μειονοτήτων της χώρας. Δημιουργούνται ένοπλα σώματα, αρχίζουν οι ανταλλαγές πυρών ενάντια σε Οσέτιους, Αμπχάζιους, καίγονται χωριά, σχολεία, νοσοκομεία. Από την άλλη μεριά οι εξτρεμιστές από την Οσετία, την Αμπχαζία κάνουν το ίδιο, στερώντας το δικαίωμα της ζωής από τους Γεωργιανούς και άλλες εθνικότητες. Σύμφωνα με ορισμένα στοιχεία, μέσα στα πρώτα 5 χρόνια των «μετασχηματισμών» σκοτώθηκαν περίπου 150.000 άνθρωποι. Οι άνθρωποι, φοβούμενοι μην πέσουν θύματα των «μετασχηματισμών», έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους τη χώρα. Την Αμπχαζία εγκατέλειψαν περίπου 300.000 άνθρωποι, από την Οσετία έφυγαν 35.000 άνθρωποι και συνολικά από όλη τη Γεωργία πάνω από ένα εκατομμύριο. Με δύο κουβέντες, αυτός ο «μετασχηματισμός» αποδείχτηκε μια πραγματική γενοκτονία για όλο το λαό.

Μια από τις βασικότερες συνθήκες υλοποίησης του δικαιώματος για ζωή είναι η πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Στη Γεωργία το 1989 υπήρχαν 421 νοσοκομεία με 58.800 κρεβάτια. Τον πληθυσμό της χώρας, που ήταν 5.443.000 άνθρωποι, τον εξυπηρετούσαν 31.200 γιατροί όλων των ειδικοτήτων. Σήμερα αυτό το σύστημα Υγείας έχει ξεχαρβαλωθεί. Συχνά τα νοσοκομεία δε μοιάζουν ως τέτοια και δε δέχονται καν ασθενείς. Τα φάρμακα είναι απλησίαστα για το 90% του πληθυσμού. Στην ουσία λοιπόν το ζήτημα της ελεύθερης πρόσβασης στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι αυταπάτη, μια και πλέον δε βοηθά καθόλου στην υλοποίηση του δικαιώματος στη ζωή.

Το δικαίωμα στη δουλιά. Το 1989 οι εργαζόμενοι της χώρας ήταν 2,7 εκατομμύρια άνθρωποι. Οι άνθρωποι απασχολούνταν κατά 100%, κι από αυτούς το 69,9% στην παραγωγή και το 30,4% στις υπηρεσίες. Σήμερα κανείς δε γνωρίζει τον αριθμό των ανθρώπων που δεν εργάζονται, που έχουν στερηθεί το δικαίωμα στη δουλιά, αλλά με σιγουριά μπορείς να πεις πως η απόλυτη πλειοψηφία του λαού έχει στερηθεί αυτό το δικαίωμα. Το αποτέλεσμα είναι να μην μπορούν να εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή ζωή. Ακόμη κι αυτοί που έχουν εργασία τις περισσότερες φορές δεν μπορούν με το μισθό τους να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή. Και αυτό συνέβη γιατί οι «μεταρρυθμιστές» με συνοπτικές διαδικασίες διέλυσαν τον κρατικό (παλλαϊκό) και τον συνεταιριστικό τομέα της παραγωγής, στους οποίους και εργαζόταν το 98% του πληθυσμού.

Σήμερα στη Γεωργία η λαϊκή οικονομία έχει πλήρως διαλυθεί, η βιομηχανία δε λειτουργεί, η αγροτική οικονομία φυτοζωεί, όπως κι οι επικοινωνίες. Κι όταν σε μια τέτοια θέση βρίσκεται η χώρα, για ποια δικαιώματα του ανθρώπου μπορεί να γίνει λόγος;

Πολύ περισσότερο δεν μπορείς να μιλήσεις για δικαιώματα του ανθρώπου όταν δεν υπάρχει το ενιαίο γεωργιανό κράτος. Η Γεωργία έχει κοπεί σε τσιφλίκια, τα οποία «διοικούν» άνθρωποι που δε λογοδοτούν σε κανέναν και συχνά είναι απλώς διεφθαρμένοι. Η σημερινή γεωργιανή ηγεσία δεν είναι σε θέση να διοικήσει το κράτος, δεν ελέγχει τα σύνορα, δεν μπορεί να υπερασπιστεί τους πολίτες της χώρας. Για ποια δικαιώματα μπορείς να κάνεις λόγο σε μια χώρα στην οποία οι πολίτες έχουν εκδιωχθεί από την εξουσία; Είναι μάλλον προσβολή να μιλάς για τα δικαιώματα του ανθρώπου εκείνης της χώρας της οποίας οι ηγέτες γυρίζουν με χέρι απλωμένο στα πέρατα του κόσμου ζητώντας ελεημοσύνη, την οποία, όταν την παίρνουν, δεν είναι ικανοί να τη φτάσουν έως τους ηλικιωμένους και τα παιδιά.

Την ίδια ώρα οι πρόσφατοι «ιππότες» της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του ανθρώπου, για κάποιον άγνωστο λόγο, σιωπούν...

* Αρθρο από το ρωσόφωνο περιοδικό «Ο μαρξισμός στη σημερινή εποχή»