Βρίσκοντας αφορμή στα πρόσφατα γεγονότα στη Θέουτα, σκιαγραφώντας ταυτόχρονα την κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, ισχυρίζεται ότι «το περιβάλλον ασφάλειας της Ευρώπης έχει αλλάξει ριζικά» καθώς «πέρα από τις συμβατικές στρατιωτικές απειλές και τις κυβερνοεπιθέσεις, η ΕΕ βρίσκεται ολοένα και συχνότερα αντιμέτωπη με μια πιο ύπουλη μορφή υβριδικής πίεσης: Τη σκόπιμη εργαλειοποίηση της μετανάστευσης από κρατικούς και μη κρατικούς δρώντες, οι οποίοι επιδιώκουν να δοκιμάσουν την ανθεκτικότητα της Ευρώπης, να υπονομεύσουν τη συνοχή της και να αποσπάσουν πολιτικές παραχωρήσεις», αφού «η μετανάστευση δεν αποτελεί πλέον μόνο ένα ανθρωπιστικό ζήτημα ή μια πρόκληση διαχείρισης» αλλά «σε ορισμένες περιπτώσεις έχει μετατραπεί σε εργαλείο γεωπολιτικού εξαναγκασμού». Καμία κουβέντα βέβαια για την εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια που προκαλεί τους ξεριζωμένους και επιπλέον τους αξιοποιεί ως τέτοιο «εργαλείο» στα πλαίσια των ανταγωνισμών...

Επιχαίροντας εξάλλου για το απαράδεκτο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Ασυλο και άλλα κατασταλτικά μέτρα που εφαρμόζονται ήδη, και που τα βρίσκει ...λίγα, ισχυρίζεται ότι «τα εργαλεία αυτά έχουν σχεδιαστεί για καταστάσεις που παραμένουν, στον πυρήνα τους, διαχειρίσιμες. Δεν ανταποκρίνονται επαρκώς σε σενάρια όπου η μετανάστευση εργαλειοποιείται ή όπου οι μεταναστευτικές ροές οργανώνονται, ενισχύονται ή διευκολύνονται με τρόπο που δημιουργεί μια de facto υβριδική απειλή», προσθέτει και ζητά η ΕΕ «να αναγνωρίσει αυτό το κενό και να δράσει αποφασιστικά».

Ζητά συγκεκριμένα «ένα ειδικό ευρωπαϊκό πλαίσιο», έναν μηχανισμό που θα ενεργοποιείται αυτόματα, κάνοντας κουρέλι ό,τι είχε απομείνει και από ανθρώπινα δικαιώματα στη μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ, με δυνατότητα «τα κράτη - μέλη στο πλαίσιο ενός ειδικού καθεστώτος έκτακτης ανάγκης της ΕΕ, να αναστέλλουν προσωρινά την υποβολή αιτήσεων ασύλου από νεοαφιχθέντες, προχωρώντας παράλληλα στην ταχεία επιστροφή όσων δεν έχουν δικαίωμα παραμονής», αφού «η τήρηση των διεθνών υποχρεώσεων πρέπει να συμβαδίζει με την ικανότητα της ΕΕ να προστατεύει τα σύνορά της και να διαφυλάσσει την εσωτερική της σταθερότητα».

Στο ίδιο μοτίβο επιμένει για «επιχειρησιακή υποστήριξη από τους οργανισμούς της ΕΕ» σε όποιο «κράτος - μέλος αντιμετωπίζει τέτοιου είδους πίεση», ενώ παράλληλα «οι συντονισμένες προσπάθειες επιστροφών, καθώς και η οικονομική και τεχνική βοήθεια πρέπει να κινητοποιούνται αυτομάτως κάθε φορά που ενεργοποιείται ένας τέτοιος μηχανισμός».

«Χωρίς ένα τέτοιο πλαίσιο», καταλήγει, «οι κίνδυνοι είναι προφανείς. Οι χώρες της πρώτης γραμμής παραμένουν εκτεθειμένες, τα κίνητρα για εχθρικούς δρώντες να εκμεταλλευτούν τη μετανάστευση για γεωπολιτικούς σκοπούς ενισχύονται και οι εσωτερικές διαιρέσεις εντός της Ενωσης εντείνονται. Το σημαντικότερο είναι ότι η εμπιστοσύνη των πολιτών στην ικανότητα της Ευρώπης να διαχειρίζεται αποτελεσματικά, δίκαια και συλλογικά τα σύνορά της θα συνεχίσει να διαβρώνεται».

Εξάλλου ευκαιρία για μηνύματα στις άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις αλλά και στο εσωτερικό της ΝΔ, βρήκε ο πρωθυπουργός, εκφωνώντας επικήδειο λόγο χθες στην εξόδιο ακολουθία του Γιάννη Βαρβιτσιώτη, χαρακτηρίζοντάς τον «στυλοβάτη της ενότητας της παράταξης», καθώς όπως ισχυριζόταν χθες ο Μητσοτάκης ο Βαρβιτσιώτης πίστευε ότι «τα ισχυρά κόμματα είναι θεμέλιο του κοινοβουλευτισμού». Ολα αυτά ενώ φουντώνουν οι φήμες ότι ο Αντ. Σαμαράς προχωρά στο στήσιμο του κόμματός του, με συνεργάτες του να αναζητούν ΜΜΕ που θα σταθούν «φιλικά» στο εγχείρημά του, όπως και στελέχη που θα επανδρώσουν το σχήμα του.

Ταυτόχρονα, ο Μητσοτάκης τόνισε την «ξεχωριστή» συνεισφορά Βαρβιτσιώτη στη «διαμόρφωση του Συντάγματος του 2001 ως τότε εισηγητής της μειοψηφίας. Σε μία αναθεωρητική διαδικασία που τότε πέτυχε, πρωτίστως χάρη στην υπεύθυνη στάση της αντιπολίτευσης», όπως είπε ο Μητσοτάκης, φέρνοντάς το εμμέσως σε αντιδιαστολή με τη στάση της αστικής αντιπολίτευσης στο ίδιο θέμα σήμερα.

Θυμίζουμε, η κυβερνητική πλειοψηφία υπερασπίζεται με τον μανδύα «εθνικού» συμφέροντος τις αλλαγές που εισηγείται και αφορούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου σε συνθήκες «κρίσεων» και κλονισμών που βρίσκονται μπροστά. Σε γενικές γραμμές αυτές αφορούν τη συνταγματοποίηση του δημοσιονομικού κόφτη, τη φορολογική ασυλία των «στρατηγικών επενδυτών», την κατάργηση του άρθρου 16 για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, την ανάθεση στο ανώτατο ειδικό δικαστήριο της συνταγματικότητας των νόμων, αλλαγές στο εκλογικό σύστημα μέσω των γνωστών καλπονοθευτικών συστημάτων, έλεγχο της λειτουργίας των κομμάτων κ.ά. Πολλές από αυτές τις προτάσεις βρίσκουν σύμφωνη τη βολική αντιπολίτευση, που ωστόσο με το βλέμμα στραμμένο στην κάλπη αποφεύγει να συναινέσει τώρα και παραπέμπει για συγκλίσεις στην επόμενη Αναθεωρητική Βουλή.