«Η λέξη που δεν λες» είναι τις μέρες αυτές για την κυβέρνηση αλλά και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα ο πόλεμος. Τι κι αν οι συγκρούσεις ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ιράν για τον έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ κλιμακώνονται, οι ΗΠΑ χτυπάνε πολιτικές υποδομές και η Μέση Ανατολή βυθίζεται πάλι σε έναν νέο γύρο πολεμικής σύγκρουσης, μετά την τρύπια έτσι κι αλλιώς εκεχειρία; Τι κι αν ο πόλεμος του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία στο έδαφος της Ουκρανίας κλιμακώνεται, οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές ρίχνουν 140 δισ. «λάδι στη φωτιά» του πολέμου και το πεδίο μαχών απλώνεται από τη Βαλτική έως τη Μεσόγειο, όπως έδειξε και το περιστατικό με το drone στη Λευκάδα; Τι κι αν οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης για εμπλοκή σε όλα τα μέτωπα «ανανεώθηκαν» στην πρόσφατη ΝΑΤΟική Σύνοδο, ενώ επιτακτικά οι καπιταλιστές σε εμφανίσεις τους θέτουν το ζήτημα της βαθύτερης εμπλοκής στον πόλεμο για τα κέρδη τους, είτε πρόκειται για την «ελευθερία της ναυσιπλοΐας», είτε για την «αναβίωση της πολεμικής βιομηχανίας», είτε για τα μεγάλα ενεργειακά και λοιπά πρότζεκτ, όπως ο Κάθετος Διάδρομος;