Αυτό επιχειρείται να θολώνεται από τα αστικά επιτελεία, ώστε πιο εύκολα να «αποδίδουν» οι παγίδες εγκλωβισμού της λαϊκής δυσαρέσκειας μέσα από τις αναμορφώσεις και την κυβερνητική εναλλαγή.

Ο πιο ασφαλής οδηγός για να μη χάνει το βασικό κριτήριο είναι οι ίδιες οι εξελίξεις και οι «προβληματισμοί» της αστικής τάξης για την εξασφάλιση της «σταθερότητας» του συστήματος, των κυβερνήσεων και του κράτους, σε συνθήκες κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου και στροφής της οικονομίας σε πολεμικούς ρυθμούς.

Το «τι έρχεται» είναι σαφές και κανένας δεν αμφιβάλλει γι' αυτό, ο καπιταλισμός των πολεμικών αναμετρήσεων και συγκρούσεων έχει τη δική του αντιλαϊκή ατζέντα που πρέπει να προχωρήσει.

Το «πρόγραμμα» της επόμενης κυβέρνησης είναι δεδομένο και όχι μόνο δεν πρόκειται να δώσει απάντηση στα φλέγοντα εργατικά - λαϊκά προβλήματα που καταγράφονται ως προβληματισμοί στις δημοσκοπήσεις, αλλά προβλέπει νέες θυσίες για τους εργαζόμενους και τον λαό προκειμένου να στηριχτούν τα πολεμικά και «ειρηνικά» σχέδια των επιχειρηματικών ομίλων.

Αυτήν τη σταθερότητα υπόσχονται ότι μπορούν να εξασφαλίσουν με τις αναθεωρήσεις του Συντάγματος, με «σταθερές» κυβερνήσεις, με «εθνική συναίνεση» και συνεννόηση.

Από αυτήν τη σκοπιά, το δίλημμα που προκύπτει γίνεται κάθε μέρα και πιο σαφές:

Ποια δύναμη, ποια γραμμή και ποια κατεύθυνση θα ισχυροποιηθεί μπροστά στην κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης; Πώς θα «υποδεχτεί» ο λαός τον «λογαριασμό» της πολεμικής προετοιμασίας και οικονομίας; Πώς θα σταθεί απέναντι στον στόχο της αντιλαϊκής «σταθερότητας»;

Με τη στήριξη στη ΝΔ, στις διάφορες εκδοχές της σοσιαλδημοκρατίας (Τσίπρας, ΠΑΣΟΚ κ.λπ.), στις αστικές πολιτικές δυνάμεις που «ορκίζονται» στη «σταθερότητα» του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου, ώστε κερδισμένο να βγει το κεφάλαιο;

'Η με την ενίσχυση εκείνης της δύναμης που παλεύει για την ανατροπή του, ώστε να βγει κερδισμένος ο λαός;

Σε αυτόν τον δρόμο, για το δίκιο των «από κάτω», που φωτίζει το ΚΚΕ, καμία κυβέρνηση δεν πρέπει να νιώθει ότι έχει «δεμένο τον γάιδαρο», καμία κυβέρνηση δεν πρέπει να ποντάρει ότι έχει τον λαό «στο χέρι», καμία βολική αντιπολίτευση δεν θα πρέπει να νιώθει σίγουρη ότι μπορεί να ξεγελά τον λαό προβάροντας «κουστούμια» κυβερνητικής εναλλαγής: Κάθε κυβέρνηση, συνολικά το αστικό πολιτικό σύστημα πρέπει να νιώθει τη δύναμη ενός ισχυρού εργατικού - λαϊκού κινήματος σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, να έχουν τον φόβο της πάλης για την ανατροπή, ενός πιο ισχυρού ΚΚΕ.

Πρώτον, γιατί ο λαός έχει μεγαλύτερη πείρα, που πρέπει να την αξιοποιήσει, σε μια περίοδο μάλιστα που τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία δεν κρύβουν τα λόγια τους, λένε με κάθε τρόπο ότι τώρα «κρίνονται τα μεγάλα» για τις αστικές τάξεις. Ετσι είναι, αφού διανύουμε την εποχή των μεγάλων αντιφάσεων, την πολεμική περίοδο του καπιταλισμού.

Δεύτερον, γιατί τα «ερωτήματα» που θέτουν αυτοί οι κύκλοι για την «επόμενη μέρα» μόνο «σιγουριά» δεν δείχνουν για την παντοδυναμία τους. Αυτό φάνηκε και στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, αποτυπώνεται στη μεγάλη διαπάλη στο εσωτερικό του ευρωατλαντικού στρατοπέδου, στις ρωγμές που δεν κλείνουν, όσο κι αν ξορκίζουν τους «κινδύνους» της αστάθειας.

Αυτό ομολογούν όταν λένε ότι το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν μπορούν να αποφευχθούν η πολεμική κλιμάκωση και η επόμενη βαθιά κρίση, αλλά με ποιους όρους θα φορτωθούν τα σπασμένα στους λαούς.

Το πώς απαντούν στα παραπάνω οι διεθνείς ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί φανερώνουν ουσιαστικά και το δεδομένο «πρόγραμμα» της επόμενης μέρας: Δημοσιονομική πειθαρχία, που όπως λένε «θα υπερβαίνει όσα έχουν πετύχει ιστορικά πολλές χώρες», αταλάντευτη χρηματοδότηση της πολεμικής οικονομίας, «διαχείριση δύσκολων πολιτικών επιλογών», μηδαμινές προσδοκίες για «ανάκαμψη αποδοχών των εργαζομένων», καμία σιγουριά για «ειρήνη». Τα παραπάνω παρουσιάζονται αναλυτικά στις επόμενες σελίδες του «Ριζοσπάστη». Είναι αυτά που ο λαός πρέπει να ερμηνεύσει σαν προειδοποιητικές βολές που δείχνουν με τι θα έχει να αναμετρηθεί τα επόμενα χρόνια, επιβεβαιώνοντας ξανά το βασικό δίλημμα.

Με την αστική τάξη μάλιστα να συνδέει την «τύχη» της ακριβώς με την εμπλοκή στο ιμπεριαλιστικό σφαγείο, αφού έτσι παίρνει θέσεις στη μοιρασιά της «λείας», οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να χάνουν από τα μάτια τους ότι κανένα αστικό κόμμα δεν θέτει σε αμφισβήτηση τις στρατηγικού χαρακτήρα πολιτικές επιλογές που ακολουθεί η κυβέρνηση της ΝΔ.

Αντίθετα, όλα τα «σχέδια» που παρουσιάζουν, όλοι οι «εναλλακτικοί δρόμοι» που πλασάρουν οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα, όπως περιγράφεται από τους βιομηχάνους και τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες και τους άλλους καπιταλιστές, από τις ενώσεις και τις διακρατικές συμμαχίες. Από εκείνους δηλαδή που πραγματικά κυβερνούν, αν και δεν «κατεβαίνουν» στις εκλογές.

Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απασχολήσει ευρύτερα τμήματα της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας.

Την απάντηση τη δίνει το ίδιο το Πρόγραμμα του Κόμματος, η πολιτική του πρόταση που φωτίζει την πραγματική διέξοδο από τη σημερινή σήψη και τη βαρβαρότητα, από τις θυσίες δίχως τέλος για τα κέρδη και τους πολέμους.

Είναι η πολιτική του ΚΚΕ, η προοπτική της εργατικής εξουσίας και του σοσιαλισμού, που αποτελεί τη μόνη πραγματική εναλλακτική διέξοδο. Αυτή η προοπτική είναι που καθορίζει και το σήμερα, που μπορεί να κάνει τον λαό πιο αξιόμαχο, να αποκτήσει εμπιστοσύνη στη δύναμή του, ότι μπορεί να νικήσει. Γιατί μπορεί να μην κρίνεται στις εκλογές το αν θα έρθει ο σοσιαλισμός, αλλά κρίνεται το αν ο λαός θα κάνει ένα σημαντικό βήμα, αν θα ανοίξει έναν δρόμο σε αυτήν την προοπτική, ή αν η δυσαρέσκειά του, τα όποια βήματα στη χειραφέτησή και στην οργάνωση του αγώνα του θα θρυμματιστούν σε μία ακόμα κυβερνητική εναλλαγή, ώστε να συνεχίσει άλλος «χαλίφης» στη θέση του σημερινού.

Κρίνεται το αν θα χαραχτεί βαθύτερα η τροχιά της σύγκρουσης με αυτό το σάπιο σύστημα, αν θα δυναμώσει η πεποίθηση μέσα στον λαό ότι μπορεί να φέρει «τα πάνω κάτω» με την οργάνωσή του, την αναμέτρηση με την εργοδοσία, το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του. Κρίνεται το αν θα δυναμώσει η ικανότητά του να αχρηστεύει παγίδες και τρικλοποδιές, ώστε να βαδίζει πιο σταθερά στον δρόμο της ανατροπής, ώστε να είναι πιο ασταθές το σύστημα που τον τσακίζει.

Αυτά είναι που γίνονται πράξη με πιο ισχυρό το ΚΚΕ και πιο αδύναμα τα κόμματα του συστήματος.