Κυριακή 2 Ιούνη 2002
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 8
ΕΡΓΑΤΙΚΑ
Οπως χτες, ακόμα καλύτερα αύριο

Πρέπει, λοιπόν, να ζητήσουμε συγνώμη; Να δικάσουμε την Σωτηρία Βασιλακοπούλου; Γιατί τόλμησε όντας φοιτήτρια της Παντείου, μέλος της ΚΝΕ, να πάει και να σκοτωθεί έξω από το γκέτο της ΕΤΜΑ, μοιράζοντας προκηρύξεις που λέγαν στους εργάτες, τους τσακισμένους από την εργοδοτική τρομοκρατία, ότι δεν είναι μόνοι τους, ότι έχουν μαζί τους τα ίδια τα παιδιά τους, ότι έχουν μαζί τους τα πρωτοπόρα τμήματα της εργατικής τάξης, ότι η νέα γενιά δε διαβάζει μόνο στα βιβλία, αλλά και προχωρά στο δρόμο του «άμες δε γ' εσόμεθα πολλώ κάρρονες»;

Αυτό, λοιπόν, πρέπει να κάνουμε; Να δικάσουμε όποιον αντιστέκεται; Να δικάσουμε την αλληλεγγύη; Να δικάσουμε τις αξίες της εργατικής τάξης;

Αυτό ζητάει ο υπουργός Ναυτιλίας για να δικαιολογήσει τον άγριο ξυλοδαρμό των διαδηλωτών στο λιμάνι, αυτό ζήτησε εκ μέρους συνολικά της κυβέρνησης και ο υπουργός Τύπου. Αυτό ζήτησε, μέρες πριν, και η Κρατική Ασφάλεια όταν κάλεσε τον Δ. Κουμπούρη να καταθέσει ενάντια σε διαδηλωτές που τόλμησαν να αποκαλύψουν τον οπλοφόρο - προβοκάτορα ασφαλίτη την ώρα που επιχειρούσε να μπει στην πρωτομαγιάτικη πορεία.

Ζητάνε απ' όποιον αγωνίζεται να δηλώσει ένοχος ακριβώς γιατί αγωνίζεται!

Εκπαιδευμένα σκουλήκια όλοι αυτοί που οι κανόνες της παρούσας αστικής κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας», μιάς στιγνής δικτατορίας του κεφαλαίου, τους επιτρέπουν να καλύπτονται πίσω από τον τίτλο «ηγεσία του τόπου», αξιώνουν από την κοινωνία να τους μοιάσει. Ονομάζουν «εκτροπή» ό,τι αμφισβητεί τη «νομιμότητά» τους. Ακόμα χειρότερα, επιχειρούν να τσακίσουν ειδικά τα νέα παιδιά ακριβώς την ώρα που μέσα από την ομορφιά της αγωνιστικής τους κατά του συστήματος ανάτασης, τους κάνουν καθαρό πως άλλο δρόμο απ' αυτόν της υποταγής έχουν επιλέξει.

Σαν κοινός χαφιές ο υπουργός Ναυτιλίας έδειξε με το δάκτυλο στο λιμάνι και έκανε την αποκάλυψη: Αυτοί, είπε, δεν είναι ναυτικοί. Είναι φοιτητές, είναι κομμουνιστές, είναι του ΠΑΜΕ!

Ο δύσμοιρος, δεν καταλαβαίνει πως ακριβώς αυτό που ο ίδιος θεωρεί κατηγορία είναι τίτλος τιμής; Καταλαβαίνει και πολύ καλά ξέρει τι λέει. Η τάξη που εκπροσωπεί γνωρίζει ποιος ήταν και είναι ο εχθρός της. Γι' αυτό αποπειράθηκε ο υπουργός της να ενοχοποιήσει στις συνειδήσεις του λαού τους πρωτοπόρους. Γιατί δίνουν το κακό παράδειγμα:

Μαθαίνουν στον εργάτη να αγωνίζεται. Του δείχνουν τον πλούτο και του εξηγούν πως αυτός βγήκε απ' τα χέρια του. Του δείχνουν το δρόμο για την ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας. Κι ακόμα περισσότερο, η οργάνωση αυτού του αγώνα με όρους καθαρής ταξικής αντιπαράθεσης εκπαιδεύει την εργατική τάξη, την κάνει από κινητοποίηση σε κινητοποίηση όλο και πιο ικανή να κινήσει για μακριά. Το γεγονός ότι σ' αυτό το ταξικό σχολειό η νέα βάρδια της εργατικής τάξης βρίσκει ήδη το βηματισμό της είναι για τους αστούς μια εξαιρετικά επικίνδυνη εξέλιξη. Είναι ήδη η τρίτη κατά σειρά πανεργατική απεργία στην οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο (ΠΑΜΕ), είναι ήδη η τρίτη κατά σειρά φορά που νέοι εργάτες και μαζί τους σπουδαστές και φοιτητές, παίρνουν τη θέση τους στην αλυσίδα της περιφρούρησης, και μέσα από αυτό κάνουν βήματα προς την κατάκτηση και της δικής τους ταξικής συνείδησης.

Φρένο σε μια τέτοια εξέλιξη επιχείρησαν να βάλουν με το χτύπημα στο λιμάνι οι εφοπλιστές και η κυβέρνησή τους. Προσπαθούν να προλάβουν το κακό. Καταλαβαίνουν πως όποιος μεγαλώνει στα ...χνάρια ενός Αμπατιέλου κι ενός Καλούδη, όποιος συγκλονίζεται διαβάζοντας την ιστορία του Τατάκη, δεν τρομάζει με απειλές που ξεστομίζουν θρασίμια τύπου Ανωμερίτη. Ξέρουν πως κι αν πέρασαν τα χρόνια, το τέλος της λειτουργίας της θρυλικής ΟΕΝΟ δε σήμανε και το τέλος του ναυτεργατικού κινήματος, που μέσα απ' άλλα σχήματα συνεχίζει στον ίδιο δρόμο.

Γι' αυτό ακριβώς χτυπούν με λύσσα. Γνωρίζουν πως στίχοι όπως «θεριεύει ο γίγαντας τώρα λαός και σπάει δεσμά κι αλυσίδες» δε γράφτηκαν στην τύχη. Και λυσσάνε ακόμα πιο πολύ. Αν και για «ανθρώπους» σαν τον Πρωτόπαππα και τον Ανωμερίτη τα ελατήρια της στάσης τους ίσως να είναι και πιο ταπεινά. Για τέτοιους τύπους δεν είναι λίγο από κει που ήταν στο τίποτα, να τους επιτρέπουν τώρα να γλείψουν αστακόψυχα από τα δάχτυλα του Βαρδινογιάννη.

Οπως και να 'ναι, η μάχη στο λιμάνι καταγράφηκε ήδη σαν μια λαμπρή σελίδα για το ελληνικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Η πείρα που αντλείται απ' αυτήν είναι σημαντική για τη συνέχεια. Το γεγονός ότι το σύνολο του κρατικού μηχανισμού και η κυβέρνηση κινήθηκαν με αυτοματισμό και στάθηκαν μ' όλες τις δυνάμεις τους στο πλευρό των εφοπλιστών μόλις αυτοί κούνησαν το δαχτυλάκι τους, δίνει ένα καλό μάθημα για το τι είναι το αστικό κράτος και τι η κυβέρνηση του κεφαλαίου για ένα τέτοιο κράτος.

Από την άλλη, το γεγονός, επίσης, ότι σ' αυτήν την απεργία εκφράστηκε ακόμα πιο ισχυρά η ταξική αλληλεγγύη δεν είναι μόνο απόδειξη για την αξία αυτής καθαυτής της αξίας, αλλά και επιβεβαίωση του ότι για να αναδειχτούν τα καλύτερα στοιχεία του ταξικού αγώνα, προϋπόθεση είναι η ύπαρξη ξεκάθαρης γραμμής για τους όρους διεξαγωγής της ταξικής αντιπαράθεσης. Ο,τι σηματοδοτήθηκε τρία χρόνια πριν με τη συγκρότηση του ΠΑΜΕ και η επιμονή σ' αυτό, κάνει σήμερα φανερή την καταλυτικά θετική επίδρασή του στο σύνολο των αγώνων των εργαζομένων.

Ο,τι τρομάζει τους αστούς είναι αυτό ακριβώς που εκφράστηκε στο λιμάνι. Το «αγώνας ταξικός - πανεργατικός» δεν είναι μόνο σύνθημα. Είναι ο δρόμος μας.


Θ. Λ.


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org