Κυριακή 26 Μάη 2002
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 9
ΕΝΘΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ: "7 ΜΕΡΕΣ ΜΑΖΙ"
ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΠΑΛΗ
Ελευθερία του ατόμου, δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα

Το ζήτημα της σχέσης της οργανωμένης πάλης με την ελευθερία και την προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του ιδεολογικού μας μετώπου. Είναι σημαντικό στοιχείο της ιδεολογικής διαπάλης, που αποτελεί συνιστώσα της ταξικής πάλης στην εκμεταλλευτική κοινωνία του καπιταλισμού.

Στο προηγούμενο άρθρο, σχετικά με τα ιδεολογήματα της αστικής τάξης για την ελευθερία, αναφερθήκαμε στο μύθο της «απόλυτης ελευθερίας», στο γεγονός ότι ελεύθερος γίνεται ο άνθρωπος όταν απελευθερώνεται από την άγνοια. Οταν γνωρίζει τους νόμους της φύσης και της κοινωνίας και δρα σύμφωνα με αυτούς για να αλλάξει την πραγματικότητα με τη θέλησή του. Οτι η ελευθερία σαν «συνειδητοποιημένη αναγκαιότητα» της προσωπικότητας, της ομάδας, της τάξης, της κοινωνίας συνίσταται όχι στη «φανταστική ελευθερία» από τους αντικειμενικούς της νόμους, αλλά στην ικανότητα του ατόμου «να παίρνει αποφάσεις έχοντας επίγνωση του προβλήματος» (Ενγκελς, στο βιβλίο Μαρξ Κ. και Ενγκελς Φ.). Αυτή η ιστορικά σχετική, αλλά και ταυτόχρονα πρακτικά ουσιαστική ελευθερία του ατόμου να εκλέγει τη δική του γραμμή συμπεριφοράς στις διάφορες περιστάσεις, επιφορτίζει τον άνθρωπο με την κοινωνική και ηθική ευθύνη να δρα. Ενώ όταν η άρχουσα τάξη μιλάει για «απόλυτη ελευθερία» εννοεί τη δική της ελευθερία, τη βασισμένη στην ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, την «ελευθερία» του εκμεταλλευόμενου να παραμένει στο σκοτάδι της ιδεολογικής χειραγώγησης από αυτήν, «ελεύθερος» από την επαναστατική προοπτική, «ελεύθερος» να συνεχίσει να είναι εκμεταλλευόμενος. Σήμερα θα αναφερθούμε σε ένα άλλο επιχείρημα της άρχουσας τάξης για την «ελευθερία», αυτό της ελευθερίας του ατόμου, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γιατί προβάλλεται.

Η άρχουσα τάξη αντιλαμβάνεται πως ο καπιταλισμός μπορεί να πέσει με την κάθοδο του λαού στο στίβο της επαναστατικής πάλης και όχι μέσα από επιμέρους διεκδικητικούς αγώνες, που - όταν είναι αποσπασμένοι από την επαναστατική προοπτική - έχει τη δυνατότητα να τους ενσωματώνει στο σύστημα και τη διαχείρισή του.

Σε αυτήν την κατεύθυνση χρησιμοποιούν επιχειρήματα όπως: «Η πολιτική είναι βρώμικη υπόθεση», «όλα τα κόμματα κυνηγάνε την εξουσία για την εξουσία ή την εξουσία για το χρήμα. Γι' αυτό τα κόμματα πρέπει να μείνουν έξω από τα σωματεία, τα οποία μπορούν να διεκδικούν λύσεις στα πολύ συγκεκριμένα προβλήματα αφήνοντας κατά μέρος την πολιτική».

Αυτή της την προπαγάνδα η άρχουσα τάξη τη στηρίζει στις αρνητικές εμπειρίες του λαού και της νεολαίας από τη δική της (αστική) πολιτική, όπου κυριαρχούν η εξαπάτηση του λαού, οι μεγαλόστομες διακηρύξεις χωρίς αντίκρισμα και η διαφθορά. Κρύβει το γεγονός πως ενώ για τους αστούς η πολιτική είναι η τέχνη της χειραγώγησης και εκμετάλλευσης του λαού, για τους κομμουνιστές είναι η επιστήμη και η τέχνη της επαναστατικής αφύπνισής του. Γι' αυτό για μας η πολιτική που εκφράζει τα γενικά συμφέροντα των εκμεταλλευομένων και καταπιεζόμενων είναι συνώνυμο των πιο υψηλών ιδανικών της ανθρωπότητας, ανώτερη σφαίρα της ανθρώπινης δράσης.

Στις πιο πολιτικοποιημένες μάζες της νεολαίας η άρχουσα τάξη, τα κόμματά της, η σοσιαλδημοκρατία προσπαθούν να καλλιεργήσουν τέτοιες απόψεις που να τις κρατάνε μακριά από την πάλη για το σοσιαλισμό, με βασικό όπλο τον αντικομμουνισμό.

Συχνά αναφέρονται στην ελευθερία του ατόμου, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ισχυρίζονται πως στον καπιταλισμό έχουμε μια κοινωνική ανισότητα, αλλά και πολιτική ελευθερία, απόλυτη δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα. Αντίθετα - σύμφωνα με την άποψη τους - στο σοσιαλισμό το τίμημα της κοινωνικής ισότητας είναι ο «ολοκληρωτισμός», η έλλειψη δημοκρατίας και ο περιορισμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η άρχουσα τάξη και η σοσιαλδημοκρατία εμφανίζουν το αστικό κράτος πέρα και πάνω από τις τάξεις, «ουδέτερο», «παλλαϊκό». Κρύβουν το γεγονός ότι το κράτος - πριν απ' όλα - είναι όργανο καταπίεσης της κυρίαρχης τάξης πάνω στους εκμεταλλευόμενους. Πως έχει κάποια σχετική αυτονομία από αυτήν για να μπορεί να εξασκεί τη βία του, συγκαλύπτοντας τον πραγματικό του ρόλο. Ετσι ο φασισμός και η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι μεν διαφορετικές μορφές κράτους, διαφορετικές μορφές άσκησης της βίας της αστικής τάξης πάνω στο προλεταριάτο... αποτελούν όμως τον ίδιο τύπο κράτους, το αστικό κράτος. Αυτό δε σημαίνει πως οι κομμουνιστές περιφρονούν τα δημοκρατικά δικαιώματα ή αδιαφορούν για τη μορφή του αστικού κράτους. Η πορεία της ιστορίας αποδεικνύει πως είμαστε οι πιο συνεπείς υπερασπιστές των δημοκρατικών δικαιωμάτων, των συνδικαλιστικών και πολιτικών ελευθεριών που κατακτήθηκαν από τους αγώνες του λαού μας.

Αυτά, που αναγκάστηκε να παραχωρήσει η άρχουσα τάξη, διαρκώς τα επιβουλεύεται, προκειμένου να σταθεροποιήσει την κυριαρχία της και να αυξήσει τα κέρδη της. Τα επικαλείται σαν δήθεν πλεονεκτήματα του συστήματος, αλλά με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία επιχειρεί να τα νοθεύσει, να τα υποβαθμίσει και να τα ακυρώσει στην πράξη. Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η κατάσταση που επικρατεί στους χώρους δουλιάς, στα σχολεία, στις στρατιωτικές μονάδες, όπου κυριαρχεί ο αυταρχισμός, που βολεύει και εξυπηρετεί την κυρίαρχη τάξη.

Στην ουσία και στην πράξη η άρχουσα τάξη δε σέβεται τις δημοκρατικές ελευθερίες. Λένε πως είμαστε ελεύθεροι να διαλέξουμε όποιο κόμμα θέλουμε, αλλά είναι γνωστό το καθεστώς της ανισοτιμίας για το ΚΚΕ, οι αποκλεισμοί, οι διακρίσεις, ο εκφοβισμός, οι απειλές και οι μέθοδοι εξαγοράς ψήφων από το λαό. Ακόμα και η ισότητα του εκλογικού δικαιώματος είναι τυπική και επιφανειακή, όταν το κεφάλαιο παρεμβαίνει και ρυθμίζει τα ζητήματα της εξουσίας σύμφωνα με τα συμφέροντά του. Οταν οι μηχανισμοί διαμόρφωσης της συνείδησης του λαού (Μέσα Ενημέρωσης, Πολιτισμός κλπ.) ελέγχονται ασφυκτικά από τα μονοπώλια.

Στο σοσιαλισμό όχι μόνο δεν περιορίζονται τα δημοκρατικά δικαιώματα, αλλά αποκτούν ολόπλευρο και πραγματικό περιεχόμενο. Η δημοκρατία, εκεί, δε θα περιορίζεται στην άσκηση του εκλογικού δικαιώματος κάθε 4 χρόνια, αλλά θα είναι καθημερινή πραγματικότητα, αφού ο σχεδιασμός και ο έλεγχος απαιτούν και προϋποθέτουν την αποφασιστική συμμετοχή του λαού. Στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες παρουσιάστηκαν και αρνητικά φαινόμενα και προβλήματα, που δεν αναιρούν όμως το γεγονός ότι δε χωράει καμιά σύγκριση ανάμεσα στη σοσιαλιστική δημοκρατία και την αστική δημοκρατία, θα υπάρχουν περιορισμοί στο σοσιαλισμό, αφού θα υπάρχει δικτατορία του προλεταριάτου, που σημαίνει επαναστατική δημοκρατική βία της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού πάνω στους μέχρι χτες εκμεταλλευτές της. Αυτό είναι αναγκαίο, αφού η επαναστατική εξουσία είναι υποχρεωμένη να προστατεύει τον εαυτό της, εφ' όσον η αστική τάξη ποτέ και πουθενά δεν παραδέχτηκε και δε θα παραδεχτεί την ήττα της. Θα κάνει τα πάντα για να ξαναποκτήσει την κυριαρχία της.

Το να αρνηθεί αυτό το προλεταριάτο, θα ισοδυναμούσε με το να ανοίξει διάπλατα την πόρτα για την ήττα της επανάστασης, για την πιο ωμή βία της αστικής τάξης που θα πάρει τη ρεβάνς.

Φυσικά, οι κομμουνιστές - από την ίδια τους την ιδεολογία - είναι οι πιο παθιασμένοι ανθρωπιστές. Γι' αυτό εξαντλούν κάθε δυνατότητα να γίνει το πέρασμα στο σοσιαλισμό με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος. Αυτό όμως δεν εξαρτάται από τους ίδιους, αλλά πριν απ' όλα από την ίδια την αντίσταση της αστικής τάξης.

Συνεχίζεται


Του
Τάσου ΧΡΟΝΑ
Ο Τάσος Χρονάς είναι μέλος του γραφείου της Επιτροπής Περιοχής της ΚΟ Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας του ΚΚΕ


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org