Τρίτη 5 Μάρτη 2002
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 32
Θέατρο
ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ
«Εκτελεστές» στο «Θέατρο Τέχνης»

«Τολμηρές πολαρόιντ»
«Τολμηρές πολαρόιντ»
Συστατικό της δραματουργίας του Γιώργου Σκούρτη αποτελούσε πάντα η οργή για τα κοινωνικά αίτια που πληγώνουν, αδικούν, θυματοποιούν, περιθωριοποιούν και απελπίζουν τον απλό, αδύναμο ταξικά άνθρωπο, σε τέτοιο βαθμό που να παραλογίζεται, να εκτροχιάζεται, να μετατρέπεται σε «τιμωρό» της κοινωνίας που τον αδίκησε. «Καρπός» αυτής της - ιδιόμορφης ιδιοσυγκρασιακά και «αναρχικής» ιδεολογικά - κοινωνικής οργής του Γ. Σκούρτη είναι το έργο του «Οι εκτελεστές». Ενα έργο γερά «χτισμένο», δυνατό, ορμητικό, με τρεις ολοκληρωμένους χαρακτήρες - σύμβολα τριών εκδοχών της απελπισίας και του κοινωνικού εκτροχιασμού. Τρία αδέλφια, μεγαλωμένα στη φτώχεια, από μια παραδουλεύτρα μάνα, τη δραματική πορεία και «κάθαρση» των οποίων καθορίζει η «σκιά» ενός τέταρτου προσώπου. Του νεκρού πατέρα τους. Ενός κομμουνιστή, που πέρασε χρόνια και χρόνια στις φυλακές, στερήθηκε τα παιδιά του. Ο πατέρας γνώρισε και μπόλιασε με τις ιδέες και τους αγώνες του μόνο τον πρωτότοκο γιο. Ιδέες και αγώνες που, καθώς έμειναν αδικαίωτοι, έγιναν «πληγή» για τον πρωτότοκο γιο και αναρχικό πάθος εκδίκησης αυτής της κοινωνίας. Οι δυο μικρότεροι γιοι διαμορφώθηκαν εντελώς ερήμην του πατέρα. Τον δεύτερο η ανέχεια τον έκανε κλεφτρόνι. Ο τρίτος από υπερευαισθησία ναρκομανής. Οι τρεις απελπισμένοι αδελφοί, διωκόμενοι για τις «αμαρτίες» τους και αυτοπαγιδευμένοι, στο όνομα του νεκρού πατέρα αποφασίζουν να εκδικηθούν, σκοτώνοντας τους διώκτες τους. Η άναρχη εκδίκησή τους και ο θάνατός τους τελικά μόνον τους ίδιους «καθαίρει». «Εκτελεστές» παραμένουν τα όργανα αυτής της κοινωνίας.

«Οι εκτελεστές»
«Οι εκτελεστές»
Το έργο πρωτοδίδαξε το 1988 ο Κάρολος Κουν, υπογραμμίζοντας έξοχα την ψυχική οδύνη που κουβαλούν και τα τρία πρόσωπα. Στα χνάρια της διδασκαλίας του Κουν, αλλά με σημερινή αισθητική αντίληψη - με την καθοριστική συμβολή του αξιοθαύμαστου ρεαλιστικού σκηνικού της Τότας Πρίτσα - ανέβασε το έργο ο μαθητής του Μίμης Κουγιουτζής. Μια παράσταση αυθεντικού νατουραλιστικού ήθους, με δυναμικές, αρμόζουσες σε κάθε ρόλο, ερμηνείες. Ο Χάρης Εμμανουήλ ερμήνευσε αισθαντικά και μελαγχολικά τον αναρχικό Κοσμά. Ο Πασχάλης Τσαρούχας τον Τάσο σαν παρορμητικό αγρίμι. Ο Δημήτρης Μαύρος τον θρυμματισμένο ψυχοσωματικά ναρκομανή Στέλιο.

«Τολμηρές πολαρόιντ» στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου»

Από μια αναρχική, αγγλικών αποχρώσεων βέβαια, απαισιόδοξη ιδεολογική αντίληψη, από μια αντίληψη η οποία αποδέχεται τα αντιδιαλεκτικά φληναφήματα περί του «τέλους των ιδεολογιών και της ιστορίας» και τη «λογική» της «κοινωνικής συνοχής» και της «ταξικής ειρήνης», διακατέχεται το έργο του Αγγλου συγγραφέα Μαρκ Ρέιβενχιλ «Τολμηρές πολαρόιντ», που ανέβασε στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» ο δημιουργός του Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. Ο Μ. Ρέιβενχιλ ανήκει στη νεότατη γενιά των Αγγλων δραματουργών. Μια δραματουργική γενιά, που ενώ δεν της λείπει η κοινωνική ευαισθησία και «ματιά», βρίσκεται όμως σε σύγχυση και πλήρη απογοήτευση. Είναι μια γενιά που βιώνει - πληρώνοντας ακριβά και η ίδια - την κλιμακούμενη βία, την πολύμορφη αγριότητα, την αχαλίνωτη εκμετάλλευση, τον ηθικό εκτραχηλισμό, τον παραλογισμό του σημερινού παγκοσμιοποιούμενου κεφαλαίου.

Κεντρικό πρόσωπο του έργου είναι ένας αποφυλακισμένος πρώην αναρχικός, καταδικασμένος για απόπειρα αυτοκτονίας ενός κεφαλαιοκράτη. Η μακρόχρονη φυλάκισή του τον απέκοψε από τον έξω κόσμο και τις μεταμορφώσεις του. Η αναρχική ερωμένη του όχι μόνο συμβιβάστηκε με τον ταξικό αντίπαλο, αλλά και τον υπηρετεί πλέον. Η νέα γενιά σπαταλά τον καθημερινό βίο της χωρίς ιδέες και όνειρα. Χωρίς επίγνωση και αίσθηση της αξίας της ζωής. Πάσχει από την έλλειψη αγάπης, από μοναξιά και απελπισία, από αθεράπευτες ψυχοσωματικές «πληγές» που τη σκοτώνουν. Και ο κεφαλαιοκράτης, ο αλλοτινός ταξικός εχθρός του, καθώς δε φοβάται πια έναν μοναχικό και κουρασμένο «εκδικητή», τον «συγχωρεί» και τον αφομοιώνει, πείθοντάς τον να υπηρετήσει το κοινωνικό σύστημα.

Το σκληρό, πολιτικά απαισιόδοξο, κοινωνικά απελπισμένο, πολυεπίπεδης δράσης έργο του Μ. Ρέιβενχιλ ευτύχησε με την παράσταση του Β. Θεοδωρόπουλου. Η σκηνοθεσία του, σε ρέουσα μετάφραση της Κοραλίας Σωτηριάδου, «φώτισε» την ανθρωποβόρα σκληρότητα, τον καλπάζοντα ηθικό εκτραχηλισμό της σημερινής καπιταλιστικής κοινωνίας και τα πολύμορφα ανθρώπινα δράματα που αυτή προκαλεί. Η παράστασή του γοργή, ατμοσφαιρική, αισθητικά σύγχρονη - με τη συμβολή του λειτουργικά μεταβαλλόμενου, νεωτερικά «ψυχρού» σκηνικού και των σκόπιμα κιτς κοστουμιών του Αντώνη Δαγκλίδη και των φωτισμών του Αλέκου Γιάνναρου - μετέδωσε τη μελαγχολική ιδεολογική πίκρα και οργή της και στις ερμηνείες. Από τις ερμηνείες ξεχωρίζει η εξαιρετικά λεπτοδουλεμένη ψυχοσωματικά ερμηνεία του πραγματικά ταλαντούχου Λαέρτη Βασιλείου. Η ερμηνεία του είναι καρπός και της εκπληκτικής κινησιολογικής δουλιάς της Αγγελικής Στελλάτου. Ο Γιώργος Νινιός λιτά και σεμνά ερμηνεύει τον κουρασμένο ψυχολογικά αποφυλακισμένο, πρώην αναρχικό. Αξιόλογη η ερμηνεία του αισθαντικού Ιάκωβου Μυλωνά. Ο Κώστας Γαλανάκης πλάθει με ακρίβεια, τον κυρίαρχο κεφαλαιοκράτη. Η Μαρία Κατσανδρή επαναπαύθηκε στους ικανότατους εκφραστικούς, αλλά και μανιερισμένους υποκριτικούς της «κώδικες». Η ικανή Αγγελική Δημητρακοπούλου χρειάζεται πολλή δουλειά για να απαλλαγεί από τις τηλεοπτικές ερμηνευτικές ευκολίες της.


ΘΥΜΕΛΗ


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org