Τρίτη 15 Ιούνη 2021
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 19
21ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΚΚΕ ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ
Πείρα από την παρέμβασή μας στο χώρο των ηθοποιών

Τον τελευταίο χρόνο έχουμε έρθει αντιμέτωποι με την αποφασιστικότητα για το προχώρημα των αστικών σχεδιασμών στον Πολιτισμό και την πολυπλόκαμη παρέμβαση του αντιπάλου στη συνείδηση των καλλιτεχνών. Ψηφιακός Πολιτισμός, παρέμβαση ιδρυμάτων, «εκσυγχρονισμός» σωματείων, ενίσχυση κρατικών θεσμών, «εξύψωση» της ατομικότητας, «νέο» ενάντια στο «παλιό», είναι διαφορετικές πλευρές που φωτίζουν έναν δρόμο: Αυτόν της δημιουργίας καλλιτεχνών που με την τέχνη τους θα προωθούν την υποταγή του λαού και στην καλύτερη περίπτωση θα καναλιζάρουν την οργή και την αγανάκτηση σε αποσπασματικά και ανώδυνα για το σύστημα κανάλια. Ο κατάλογος είναι ατελείωτος και τόσο καλά δομημένος ώστε να αποκρύπτει το ένα και βασικό πρόβλημα από το οποίο πηγάζουν και τα παραπάνω υπαρκτά προβλήματα, τη μια και βασική εκμετάλλευση από την οποία πηγάζουν όλες οι υπόλοιπες, τον έναν και μοναδικό αγώνα που είναι ουσιαστικά αποτελεσματικός.

Η παραπάνω προσπάθεια συνδυάζεται με σειρά αντεργατικών μέτρων, που δυσχεραίνουν την καθημερινότητα των εργαζομένων: Ανεργία, παραχώρηση πνευματικών και συγγενικών δικαιωμάτων, livestreaming, μη ανανέωση συμβάσεων σε κρατικούς και εποπτευόμενους φορείς, μας κάνουν πιο φθηνούς εργαζόμενους, ενώ πολλαπλασιάζουν τα κέρδη των επιχειρηματιών. Στο φόντο της οικονομικής κρίσης, τα παραπάνω επιδρούν στη συνείδηση όλων. Οσων δεν κινητοποιούνται, όσων κινητοποιούνται, των οπαδών και των κομματικών δυνάμεων.

Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι δρούμε σε συνθήκες αντεπαναστατικές, κυριαρχίας της αστικής ιδεολογίας, όπου στο ερώτημα «πού πάει αυτό το σύστημα;», η πιο προωθημένη απάντηση που συναντάμε, είναι το αίτημα για έναν πιο δίκαιο, λιγότερο αυταρχικό καπιταλισμό. Και αυτή η αντίληψη σε αυτούς που την αναπαράγουν, όχι σε αυτούς που την παράγουν, συνοδεύεται από τη διαπίστωση, που προκύπτει από τους υλικούς όρους ζωής, ότι αυτό το σύστημα θα μας πεθάνει. Αυτό είναι το δικό μας πεδίο παρέμβασης, που δημιουργείται από τις αντιφάσεις του ίδιου του συστήματος και την αντανάκλασή τους στη συνείδηση. Παράδειγμα η συζήτηση στο χώρο με αφορμή τις καταγγελίες. Αναγνωρίζουν όλοι ότι το σύστημα είναι σάπιο, ότι το κράτος δεν παρεμβαίνει προς όφελός μας. Τι απαντούν; Ενίσχυση των κρατικών θεσμών και ΜΚΟ, όπου το κράτος είναι ανεπαρκές. Τι απαντούμε; Διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών μας και αγώνας για άλλη κοινωνία.

Ομως, μέχρι πού φτάνουν οι διεκδικήσεις της εργατικής τάξης στον καπιταλισμό του 2021; Πώς σε συνθήκες κυριαρχίας της αστικής ιδεολογίας βελτιώνεται η παρέμβασή μας, ώστε να είναι πιο διεισδυτική και να συσπειρώνει; Η απάντηση μόνο απλή δεν είναι. Το τι σημαίνει σήμερα με τη δράση μου φωτίζω τη μοναδική διέξοδο για τον λαό είναι πρωτόγνωρα σύνθετο. Αφενός οι δικές μας δυνάμεις που έχουν προωθημένη συνείδηση απαντούν «σοσιαλισμός», αφετέρου ο κόσμος που παρεμβαίνουμε δεν βλέπει αυτήν τη διέξοδο και ακουμπάει στις δικές μας δυνάμεις για την ικανοποίηση των αιτημάτων του σήμερα. Ομως, όσο καλό και να είναι ένα πλαίσιο πάλης, όσο μαζική μια κινητοποίηση, ούτε θα έχει σαν αποτέλεσμα την κατανόηση της ανάγκης της πάλης για το σοσιαλισμό ούτε μπορεί να έχει κάτι παραπάνω από προσωρινή και ημιτελή επιτυχία για τους εργαζόμενους.

Γι' αυτό πρέπει να κατανοηθεί, πρώτα από τις δυνάμεις μας, ότι όταν λέμε πάλη για το σοσιαλισμό, δεν εννοούμε κάποτε, αλλά σήμερα. Σήμερα να δουλεύουμε με μάζες κόσμου, ώστε με κάθε τρόπο, μέσα από κάθε μέτωπο και κάθε μάχη που δίνουμε, μέσα από την παρέμβαση των κομμουνιστών, το άνοιγμα της διαπάλης με την κυρίαρχη ιδεολογία, την ένταση της ιδεολογικής δουλειάς, να φωτίζονται οι αντιφάσεις και τα όρια του συστήματος, να αναδεικνύεται η ανάγκη της πάλης για την αλλαγή της κοινωνίας. Με μαζικούς όρους να συζητήσουμε για τον άνθρωπο, τη ζωή και την Τέχνη στο σοσιαλισμό. Την πείρα και την κριτική από την οικοδόμηση στη Σοβιετική Ενωση, τις επεξεργασίες μας για το σοσιαλισμό στον 21ο αιώνα. Μελέτη και διαφώτιση ώστε να μπολιάζουμε το σπόρο της αμφισβήτησης, να τον δυναμώνουμε όπου υπάρχει, έχοντας στο μυαλό μας ότι η επαναστατική ιδεολογία δεν θα είναι κυρίαρχη μέχρι τις συνθήκες επαναστατικής κατάστασης και παρ' όλα αυτά εμείς πρέπει να συνεχίσουμε την επαναστατική δουλειά σε αντεπαναστατικές συνθήκες.

Τι σημαίνει αυτό όταν στελέχη και μέλη υποχωρούν υπό το βάρος της καθημερινότητας, όταν δυσκολευόμαστε με τον καταμερισμό και το διάβασμα φτάνει μέχρι κάποια περιορισμένη αρθρογραφία της ΚΟΜΕΠ; Και αυτή είναι μια διαπίστωση για μια Οργάνωση που ανέπτυξε δράση. Ενα καλό κομματικό δυναμικό που με προσωπικές και συλλογικές αδυναμίες μπαίνει στη μάχη με βάση το πώς καθοδηγούμε. Και εδώ μπορούμε να μετρήσουμε αποφασιστικά βήματα. Να βοηθάμε ώστε να κατανοείται μέσα από τη δράση της ΚΟΒ η αναγκαιότητα της πάλης. Να γίνεται συνείδηση ότι η καθημερινή δυσκολία δεν θα ξεπεραστεί και παρ' όλα αυτά η ανάγκη για προσωπική συμβολή είναι μεγαλύτερη από τη δυσκολία, ότι το Κόμμα μόνο συλλογικά μπορεί να είναι το κόμμα που είναι σήμερα. Η μια πλευρά είναι να ενισχύσουμε τα μέτρα, ώστε ό,τι συζητιέται σε επίπεδο Τομεακών Γραφείων, Επιτροπών και Τμήματος να φτάνει δημιουργικά, επεξεργασμένα μέχρι κάτω, παίρνοντας υπόψη τη διάρθρωση του χώρου και βάζοντας σε κίνηση όλες μας τις δυνάμεις. Μελέτη των επεξεργασιών και του αντιπάλου, για να καλλιεργούμε κριτήριο, να μη δίνουμε μασημένη τροφή. Και ταυτόχρονα συμμετοχή στο μαζικό κίνημα, ανεξάρτητα από τη χρέωση, γιατί ο κομμουνιστής δε δρα ούτε διαμορφώνεται σε κενό αέρος.

Στο μέτρο που θα προχωράνε αυτά και μέσα στις αντικειμενικές συνθήκες, θα γινόμαστε ικανότεροι να κατανοούμε ότι αυτό που σήμερα είναι, αύριο δεν θα είναι, ότι η μάζα ή το άτομο που σήμερα συμπεριφέρεται έτσι, αύριο θα είναι αλλιώς. Ετσι καλύτερα θα παρεμβαίνουμε σε ανώριμες πολιτικά μάζες, έχοντας στο μυαλό μας ότι αυτές οι μάζες θα παλέψουν για την αλλαγή της κοινωνίας με την ίδια σφοδρότητα που παλεύουν σήμερα για την παραίτηση της Μενδώνη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η μάχη των εκλογών του ΣΕΗ. Η αύξηση της συμμετοχής, μας έφερε σε επαφή με νέο κόσμο, που δεν υιοθετεί την αντίληψή μας, αλλά μας σέβεται και έχει ανησυχίες. Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία πρέπει με τέχνη να ισορροπήσουμε ανάμεσα στην όξυνση της αντιπαράθεσης και το επίπεδο της συνείδησης όσων παρεμβαίνουμε, ανάμεσα στην πρωτοβουλία των κινήσεων και τη συμμετοχή όπου δεν έχουμε την πρωτοβουλία, ώστε να πείθουμε με τη δική μας αντίληψη.


Ηρα Ρόκου
Μέλος Τομεακής Επιτροπής Καλλιτεχνών Αττικής του ΚΚΕ


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org