Σάββατο 23 Μάη 2020 - Κυριακή 24 Μάη 2020
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 25
ΝΕΟΛΑΙΑ
Στις νέες συνθήκες, από καλύτερες θέσεις, διαμορφώνουμε σχέδιο ιδεολογικής - πολιτικής αντεπίθεσης μέσα και έξω από τις σχολές

Τα ερεθίσματα και τα βιώματα των φοιτητών κατά τη διάρκεια και μετά τα μέτρα εγκλεισμού μπορούν να αποτελέσουν γόνιμο έδαφος ώστε να δυναμώσουν η προώθηση της επαναστατικής πολιτικής του ΚΚΕ, το ταξικό πολιτικό κριτήριο και η μαχητική στάση σε περισσότερους φοιτητές.

Η παρέμβαση των δυνάμεων της ΚΝΕ στους φοιτητές μπορεί να τροφοδοτήσει τον υπαρκτό προβληματισμό, που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό υπάρχει στο μυαλό πολλών, «πώς θα βγούμε από αυτήν την κατάσταση;» συμβάλλοντας ώστε να απαντήσουν περισσότεροι νέοι σε αυτό το ερώτημα ριζοσπαστικά.

Υπάρχουν πολλά ανοιχτά αυτιά που ψάχνουν να ακούσουν «λύσεις», διεξόδους, από την έντονη αβεβαιότητα που νιώθουν για το παρόν και το μέλλον τους

Οι δήθεν ευκαιρίες που καλλιεργούνται στα πανεπιστήμια ως «οδηγός ζωής» και εμπεδώνονται ως αξίες, όπως, «να πάρω γρήγορα πτυχίο, να κάνω μεταπτυχιακό και να βγω στο εξωτερικό», «να βρω μια ιδέα που θα μου δώσει μια επιχειρηματική δραστηριότητα», «όσο καλύτερος γίνεσαι σε αυτό που πουλάει και πιάνει στην αγορά», θα δοκιμαστούν έντονα ως αντιλήψεις στα μάτια των νέων μπροστά στα «πάνω - κάτω» που θα έρθουν ως αποτέλεσμα της ύφεσης και της καπιταλιστικής κρίσης, σε αυτά που οι νέοι έχουν ήδη δει και που διαισθάνονται ότι έπονται. Ενώ «λύσεις» που θα αντιμετωπίσουν υπαρκτές χρόνιες δυσκολίες στη λειτουργία των ιδρυμάτων, που τώρα γιγαντώθηκαν, όπως οι Συμπράξεις Δημόσιου - Ιδιωτικού Τομέα (που στηρίζουν και οι δυνάμεις ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και bloco στους φοιτητικούς συλλόγους) επιβεβαιώνεται πως δεν υπάρχουν. Τέτοιες συμπράξεις διέλυσαν και δεν θωράκισαν το δημόσιο σύστημα Υγείας, δυσκόλεψαν και δεν διευκόλυναν τη διανομή των συγγραμμάτων στους φοιτητές, άφησαν απροστάτευτους και δεν φρόντισαν την υγεία των εστιακών φοιτητών.

Το πανεπιστήμιο, το σύστημα Υγείας, οι όροι δουλειάς και ζωής που έχουμε ανάγκη τον 21ο αιώνα και οι όροι για να τα κατακτήσουμε μπορούν να αποτελέσουν «το θέμα» συζήτησης για πολλούς φοιτητές

Οι δυνατότητες της επιστήμης και της έρευνας για την αντιμετώπιση της πανδημίας και γιατί δεν αξιοποιούνται ολόπλευρα, καθολικά, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, σήμερα, αποτελούν αποκαλυπτικό και ζωντανό θέμα συζήτησης πλατιά με φοιτητές. Τα ερωτήματα νέων που συναναστρεφόμαστε είναι περισσότερα και πιο επίμονα: «Πώς θα είναι τα πράγματα στο σοσιαλισμό;». Οι ίδιες οι εξελίξεις και τα αδιέξοδα αυτού του συστήματος γεμίζουν με όλο και περισσότερα όπλα τη φαρέτρα μας. Για παράδειγμα, κάποια από τα ζητήματα που ξεχώρισαν ως ανάγκες στα πανεπιστήμια μέσα στην πανδημία είναι η ύπαρξη πολυάριθμων και ασφαλών υποδομών και αιθουσών, η αύξηση του προσωπικού στην Εκπαίδευση, η συντήρηση, η καθαριότητα και η λειτουργία, η εξασφάλιση ασφαλούς στέγης στους φοιτητές, η ύπαρξη σύγχρονου τεχνολογικού εξοπλισμού στον οποίο να μπορούν να έχουν πρόσβαση όλοι οι φοιτητές, οι προσαρμογές στον τρόπο διδασκαλίας και στο μέγεθος της ύλης με τρόπο που δεν θα αφήνουν μορφωτικά κενά στους φοιτητές. Τα πανεπιστήμια όμως δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσουν καμία από τις παραπάνω απαιτήσεις που υπάρχουν. Τα ιδρύματα, που λειτουργούν ως αυτόνομες επιχειρηματικές μονάδες, δεν έχουν ούτε τα χρήματα ούτε και το συμφέρον να εξασφαλίσουν τα παραπάνω. Στα προγράμματα σπουδών, που πολλές φορές έχουν ασυνέχειες, αφού διαμορφώνονται στη βάση των τεράστιων ελλείψεων και κενών, με κριτήριο τι πιάνει κάθε φορά στην αγορά και με κατεύθυνση οι φοιτητές να συμπληρώνουν με προσωπική τους επιλογή μενού μαθημάτων, υπάρχει μεγάλη δυσκολία αυτήν τη στιγμή να καθοριστούν τα κενά που υπάρχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία, να γίνουν προσαρμογές στη διδακτέα ύλη στα επόμενα εξάμηνα, με αποτέλεσμα για μια ακόμα φορά να την πληρώνουν τα μορφωτικά δικαιώματα των φοιτητών. Ενώ ακόμα και η καθυστέρηση που υπάρχει στην παράδοση των συγγραμμάτων, που θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί έστω και παροδικά με τη χρήση τεχνολογίας, δεν είναι δυνατό να αντιμετωπιστεί αφού δεν το επιτρέπουν τα πνευματικά και ατομικά δικαιώματα! Προβλήματα που δεν θα υπήρχαν εάν τα πανεπιστήμια οργάνωναν το περιεχόμενο και το πρόγραμμα σπουδών τους με ενιαία κριτήρια, που στοχεύουν στην αφομοίωση όλων των απαραίτητων γνώσεων και δεδομένων σε κάθε επιστημονικό αντικείμενο, οι όροι σπουδών αποτελούσαν κρατική ευθύνη και όχι ατομική, το πανεπιστήμιο υποτασσόταν σε κεντρικό πανεθνικό σχεδιασμό, όροι που μόνο η σοσιαλιστική οικονομία και εξουσία μπορούν να εξασφαλίσουν.

Το σύνθημα «capitalism is the virus» μπορεί να γίνει κατασταλαγμένη πείρα και συμπέρασμα σε χιλιάδες νέους

Πιο πολλοί νέοι να δώσουν απάντηση στην προσπάθεια νέων βελτιωμένων εκδόσεων αστικών θεωριών που πλασάρονται μέσα και έξω από τα αμφιθέατρα, που στόχο έχουν να δικαιολογήσουν τη γύμνια του συστήματος που βγάζει μάτι σε ορισμένες περιπτώσεις. Οπως οι θεωρίες συνωμοσίας, που αφήνουν στο απυρόβλητο τον ορατό εχθρό, τον καπιταλισμό, ή οι αναλύσεις για την πορεία της ΕΕ και την πολιτική χωρών π.χ. των ΗΠΑ που στηρίζονται στην «τρέλα του Τραμπ», «τις εμμονές των Γερμανών» και διάφορα άλλα κλισέ για να αθωώσουν τη βασική και μόνιμη εμμονή όλων των χωρών και ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, που είναι το κυνήγι της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Στην ίδια ρότα κινούνται και οι διάφορες αναλύσεις για την εμφάνιση της νέας καπιταλιστικής κρίσης που με διάφορες δικαιολογίες, του τύπου «αυτήν τη φορά φταίει ο κορονοϊός, άρα δεν είναι δομική», «είναι παγκόσμια, οπότε και παγκόσμια θα την αντιμετωπίσουμε, όλοι μαζί» κ.ά., στόχο έχουν να καλλιεργήσουν την ανοχή στα χειρότερα που έρχονται στη ζωή του λαού και των νέων ώστε να εγκλωβίσουν τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις τους μέσα στα ασφυκτικά όρια που επιτάσσει κάθε φορά η αντοχή της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Παρά την ανακούφιση για το γεγονός ότι δεν υπήρξαν στην Ελλάδα τόσοι νεκροί όσοι σε άλλες χώρες, υπάρχει έντονη ανησυχία για την πορεία από εδώ και πέρα αφού όλοι γνωρίζουν την άσχημη κατάσταση που επικρατεί στο σύστημα Υγείας, στην Ανώτατη Εκπαίδευση, στους χώρους δουλειάς

Η πλειοψηφία των φοιτητών προτιμά την τηλε-εξέταση γιατί είναι σίγουρη πως τα πανεπιστήμια δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την ασφαλή παρουσία τους. Το άγχος των φοιτητών αυξάνεται για τη νέα χρονιά αφού σε πιθανό δεύτερο κύμα έξαρσης της πανδημίας με αντίστοιχα περιοριστικά μέτρα αντικειμενικά θα καθυστερήσουν αρκετά οι σπουδές και το πτυχίο, ενώ παράλληλα θα αυξάνεται το κόστος σπουδών. Η κυβέρνηση παίρνει βραβείο αριστείας για την ικανότητά της να φέρνει την πραγματικότητα στα μέτρα της αφού παρουσιάζει την εκπαιδευτική διαδικασία στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση να προχωρά ανεμπόδιστα, μετακυλίοντας πλήρως την ευθύνη στους καθηγητές για το πώς θα γίνουν οι εξετάσεις, εργαστήρια, μαθήματα κ.λπ. Οπως επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει το βραβείο «β΄ πρωταγωνιστικού ρόλου» αφού παίζει επάξια στο κυβερνητικό έργο της εθνικής ομοψυχίας, του αόρατου εχθρού και τώρα του δίκαιου κράτους. Η πραγματικότητα όμως που ζουν οι φοιτητές και οι οικογένειές τους επιβεβαιώνει πως «ούτε όλοι μαζί περάσαμε το ίδιο στην καραντίνα» ούτε «όλοι μαζί θα περάσουμε το ίδιο στην κρίση». Το βάθος και η πορεία της καπιταλιστικής κρίσης κρίνονται ακόμα, αλλά το σίγουρο είναι πως οι νέοι και οι οικογένειές τους θα μετράνε επιδόματα - ψίχουλα, απολύσεις, νοίκια, δάνεια και οι καπιταλιστές επιδοτήσεις, κέρδη, μετοχές και εξαγορές. Τίποτα το «δίκαιο» δεν έχει αυτή η ιστορία.

Η δυσαρέσκεια που έχει τμήμα φοιτητών με την ένταση της καταστολής και την τρομοκρατία μπορεί να μετατραπεί σε ταξικό πολιτικό κριτήριο εάν γενικευτεί σε αμφισβήτηση του αστικού κράτους, των αστικών κυβερνήσεων και όλων των μηχανισμών που διαθέτει η αστική τάξη για να εξασφαλίσει την «κοινωνική συνοχή»

Αυτό που φοβούνται η κυβέρνηση και οι υπόλοιπες δυνάμεις του συστήματος είναι η προοπτική που μπορεί να αποκτήσει το εργατικό - λαϊκό κίνημα, και από κοντά το φοιτητικό, διεκδικώντας όλα αυτά που δικαιούται και που μπορεί να έχει τον 21ο αιώνα, βγαίνοντας επιθετικά απέναντι στις κυβερνήσεις, στην ΕΕ και τους σχεδιασμούς του κεφαλαίου, απαντώντας μαχητικά σε κάθε προσπάθεια παραπέρα ενσωμάτωσης, εκφυλισμού και καταστολής του, δυσκολεύοντας το σύστημα, ανοίγοντας δρόμους για την αναγκαία ανατροπή του. Γι' αυτό και ενισχύονται η κρατική καταστολή και τρομοκρατία, η επίθεση στο ταξικό εργατικό κίνημα και το ΠΑΜΕ, στις δυνάμεις του ΜΑΣ, στις δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ που δρουν πρωτοπόρα στο κίνημα. Γι' αυτό και ξεπετάγονται σαν τα μανιτάρια κινήσεις άσφαιρες για το σύστημα, όπως αυτές με τα αντιδραστικά συνθήματα, π.χ. ενάντια στα εμβόλια. Παράλληλα πριμοδοτούνται κινήσεις βολικές για ενδεχόμενη κυβερνητική εναλλαγή από αστικές πολιτικές δυνάμεις, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που ως κυβέρνηση συνέβαλε και αυτός στην παραπέρα αντιδραστικοποίηση του κράτους με νόμους και ρυθμίσεις, με συνθήματα που εναντιώνονται στη «χουντική πολιτική» της ΝΔ, βρίσκοντας για μια ακόμα φορά συνοδοιπόρους τις δυνάμεις του οπορτουνισμού.

Στις συνθήκες που ζούμε έγινε ανάγκη για περισσότερους φοιτητές η συλλογική επαφή, δράση και διεκδίκηση, συνειδητοποιήθηκαν καλύτερα τα βήματα που χρειάζεται να γίνουν στην οργάνωση των συλλόγων

Είναι γεγονός στα μάτια πολλών φοιτητών πως το ΜΑΣ αποτέλεσε τη δύναμη που και σε αυτές τις συνθήκες βγήκε μαχητικά μπροστά στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των φοιτητών, στην αλληλεγγύη στον εργαζόμενο λαό και τους υγειονομικούς, στην ενημέρωση των φοιτητών για όλα τα ζητήματα. Αυτή η αναγνώριση μπορεί να μετατραπεί στην πεποίθηση χιλιάδων φοιτητών πως η ανασύνταξη του φοιτητικού κινήματος σε ριζοσπαστική κατεύθυνση είναι και δική τους υπόθεση. Ζητήματα που σε προηγούμενη φάση καθόριζαν τη στάση φοιτητών απέναντι στους συλλόγους, όπως «δεν με απασχολούν οι παρατάξεις», «γιατί δεν συμφωνούν οι παρατάξεις μεταξύ τους για ζητήματα σχολής», μπορούν πλέον να αναιρεθούν πιο εύκολα και από την πρόσφατη πείρα. Για παράδειγμα, το γεγονός ότι οι δυνάμεις της ΔΑΠ - ΝΔΦΚ (στις ελάχιστες φορές που εμφανίστηκαν στα Διοικητικά Συμβούλια των συλλόγων) καταψήφιζαν κάθε διεκδίκηση ενίσχυσης της Υγείας και της Εκπαίδευσης, την εθελοντική δράση νοσηλευτών και ιατρών φοιτητών στα νοσοκομεία «επειδή είναι άγονες γκρίνιες και πρέπει να στηρίξουμε την κυβέρνηση» είναι πολιτική στάση που εκθέτει τις σπουδές και την υγεία των φοιτητών και πρέπει να καταδικαστεί μαζικά. Οπως επίσης πρέπει να καταδικαστεί η πλήρης απραξία των δυνάμεων των ΕΑΑΚ όλο αυτό το διάστημα που τα προβλήματα των φοιτητών ήταν τεράστια. Φαίνεται το έχουν κάνει συνήθεια να ακολουθούν την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ περιμένοντας στη σειρά «να λογαριαστούν μετά» και αυτοί με την κυβέρνηση. `Η για παράδειγμα οι «ανεξάρτητες ομάδες», που «δεν αντέχουν», όπως λένε, τον παραγοντισμό και είναι «με τους φοιτητές» κ.λπ., με το μόνο πράγμα που ασχολήθηκαν ήταν με το πώς θα καταφέρουν να πραγματοποιήσουν ηλεκτρονικές εκλογές, την ώρα που τα πανεπιστήμια είναι κλειστά (!) και μάλιστα όταν οι φοιτητές έχουν ήδη καταδικάσει μέσα από τις Γενικές τους Συνελεύσεις τις προσπάθειες παραπέρα διάλυσης των συλλόγων μέσω των ηλεκτρονικών ψηφοφοριών. Αυτό όμως που έχει περισσότερη αξία από όλα είναι τώρα, που περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι «μόνοι τους δεν μπορούν να την παλέψουν», να ακουμπήσουν στο σύλλογο, με την ενεργητική τους συμμετοχή να ενταχθούν σε αγωνιστικές διεργασίες, βάζοντας στο μυαλό τους το ερώτημα σε ποια κατεύθυνση αξίζει και πρέπει να παλέψουμε. Εάν χρειαζόμαστε κίνημα σταθερό, μαχητικό, μαζικό που θα τα βάζει με όλους όσοι σαρώνουν τα δικαιώματά μας ή θα τσιμπάμε το μπαλάκι που μας πετάνε κάθε φορά, π.χ. να φύγει η υπουργός, ο πρύτανης, η κυβέρνηση κ.λπ. Εάν θα προτάξουμε αυτά που έχουμε ανάγκη ή θα αντιδρούμε μόνο στα χειρότερα που έρχονται κάθε φορά βάζοντας εξαρχής στον αγώνα μας ημερομηνία λήξης. Εάν θα συμπορευτούμε με το εργατικό - λαϊκό κίνημα σε κατεύθυνση σύγκρουσης με το σύστημα, χτίζοντας την πιο πλατιά, γερή και δυνατή ενότητα και συμμαχία με το λαό ή θα την πατάμε σε αδιέξοδα μονοπάτια, όπως αυτά του αντικατασταλτικού αγώνα που χτες ήταν αντικυβερνητικός, προχτές αντιμνημονιακός αλλά ποτέ αντικαπιταλιστικός.

Σε αυτές τις «νέες» λοιπόν συνθήκες οι δυνάμεις της ΚΝΕ στα πανεπιστήμια καλούνται να αντεπεξέλθουν στις αναβαθμισμένες απαιτήσεις που υπάρχουν για την οργάνωση της πάλης των φοιτητών με μαζικούς, ριζοσπαστικούς όρους, την ανασύνταξη του φοιτητικού κινήματος σε αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, τη μαζικότερη οικοδόμηση της ΚΝΕ στους φοιτητές.

Εχουμε σημαντικά υλικά για να τα καταφέρουμε σε αυτήν την υπόθεση. Υλικά που μέσα και στις συνθήκες πανδημίας και εγκλεισμού φανέρωσαν τη δυναμική που έχουν και το αποτύπωμα που μπορούν να αφήσουν σε πολύ ευρύτερο κόσμο η επαναστατική λειτουργία μας, η μαχητική μας στάση, η πολιτική του ΚΚΕ, η καινοτόμα θεωρία μας, η πρωτοπόρα δουλειά των κομμουνιστών στους συλλόγους, η επιμονή μας να ακούμε, να συζητάμε, να εμπιστευόμαστε το λαό και τη νεολαία, να αναπτύσσουμε πολύπλευρους δεσμούς.

Αυτά τα στοιχεία είναι η ώρα να δυναμώσουν ακόμα περισσότερο σε κάθε Οργάνωση σπουδάζουσας, αναπτύσσοντας την εφευρετικότητα, την πρωτοβουλία, τον ενθουσιασμό και την άμιλλα για να πιάσουμε τους στόχους μας, να γίνουμε καλύτεροι, πιο πολλοί και πιο δυνατοί στις απαιτήσεις των καιρών μας.


Της
Ζωής ΧΑΧΑΜΗ*
*Η Ζωή Χαχάμη είναι μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ
Για τη συμβολή της ΚΝΕ στην ανάπτυξη των αγώνων στα πανεπιστήμια(27/11/2019)
Ελπιδοφόρες μαζικές διεργασίες για την ανασύνταξη του φοιτητικού κινήματος(9/11/2019)
Θα μας βρίσκουν συνεχώς μπροστά τους!(20/3/2019)
Τα γκρεμίζουν όλα! Ο νόμος - πλαίσιο να μείνει στα χαρτιά!(6/7/2011)
Ακριβό μου πανεπιστήμιο(3/3/2007)

Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org