Το μυθιστόρημα του Νταβίντ Ουκλές έχει μετατραπεί σε ένα πραγματικό εκδοτικό φαινόμενο. Πάνω από 400.000 αντίτυπα πουλήθηκαν στην Ισπανία, μεταφράσεις κυκλοφορούν σε δεκάδες γλώσσες και το βιβλίο έχει αγκαλιαστεί από κριτικούς και αναγνωστικό κοινό ως ένα σπουδαίο λογοτεχνικό τοιχογράφημα του Ισπανικού Εμφυλίου. Ακριβώς επειδή η επιρροή του είναι τόσο μεγάλη, αξίζει να σταθούμε κριτικά απέναντί του, όχι στη λογοτεχνική του τεχνική αλλά στο πολιτικό του περιεχόμενο και στον τρόπο που αυτό διαμορφώνει τη συλλογική μνήμη ενός από τα πιο κρίσιμα γεγονότα του 20ού αιώνα. Οι πάνω από 800 σελίδες του βιβλίου θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν μια εμπεριστατωμένη πολιτική τοποθέτηση της εποχής. Θα...

1931 λέξεις, σελ.: 27

Ο κόσμος της Τέχνης είναι φτωχότερος μετά την απώλεια του Λάκη Χαλκιά, που έφυγε από τη ζωή την περασμένη Κυριακή σε ηλικία 82 ετών. Ανήκε στην ιστορική μουσική οικογένεια των Χαλκιάδων, που είχε σπουδαία παράδοση στη δημοτική μουσική, μια παράδοση που και ο ίδιος τίμησε επάξια. Η επαφή του με τη μουσική ξεκίνησε σχεδόν από την «κούνια», καθώς από παιδί έμαθε να παίζει πολλά όργανα. «Δεν έμαθε να τραγουδάει, γεννήθηκε για να τραγουδάει, όπως ένα παιδί αρχίζει να περπατάει ακόμα κι αν δεν του δείξει κανείς», όπως είπε χαρακτηριστικά η βαφτισιμιά του, Αλεξάνδρα Φωτάκη, στον επικήδειο αποχαιρετισμό που του απηύθυνε. Ο πατέρας του, βιρτουόζος του κλαρίνου Τάσος Χαλκιάς, του πήρε μια κιθάρα όταν...

1390 λέξεις, σελ.: 35

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ Ο Λάκης Χαλκιάς γεννιέται, μεγαλώνει και γαλουχείται στους κόλπους της οικογένειας των Χαλκιάδων, η οποία αποτελεί για τον νέο υπό διαμόρφωση οργανοπαίχτη και τραγουδιστή ένα ζωντανό εν τη πράξει μουσικό σχολείο. Και πώς μπορεί να γίνει διαφορετικά, καθώς είναι γιος του Τάσου Χαλκιά (1914 - 1992), του δεξιοτέχνη του κλαρίνου - το πραγματικό ονοματεπώνυμό του είναι Αναστάσιος Χαλκιόπουλος. Γι' αυτό, δίκαιο το εγκώμιο του Γιάννη Ρίτσου: «Στο κλαρίνο του Χαλκιά βογκάει, τινάζεται, χαμογελάει, χορεύει η Ελλάδα - θάλασσες και βουνά της, δεκαπεντασύλλαβα ποτάμια της, αρματολοί και κλέφτες, παλικαράκια στριφτομούστακα στη μάχη και στο τσάμικο, μαυροφορούσες ανταρτομάνες και κοράσια...

1033 λέξεις, στήλη: ΔΑΧΤΥΛΙΚΑ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ - ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ, σελ.: 36

Αν περπατήσεις στους δρόμους των Εξαρχείων έναν αθηναϊκό Αύγουστο, ίσως ξανακούσεις μια αγαπημένη βελούδινη φωνή. Την ψιθυριστή φωνή της Αρλέτας. Αυτόν τον παντοδύναμο ψίθυρο, που κατάφερε να διαπεράσει τον χρόνο περισσότερο από πολλές κραυγές. Μάλλον επειδή η Αρλέτα δεν επιχείρησε ποτέ να κατακτήσει το κοινό. Του κράτησε απλώς μια θέση δίπλα της. Τη γνώρισα αρχές της δεκαετίας του '80, όταν ετοίμαζα μια τηλεοπτική εκπομπή για τον Γιάννη Τσαρούχη στην ΕΡΤ. Τον είχα ρωτήσει ποιον θα 'θελε να φέρω μαζί μας στο στούντιο. Απάντησε «κανέναν!» και αμέσως μετά διόρθωσε «ή μάλλον όχι, κάλεσε την Αρλέτα». Ετσι την γνώρισα. Από τότε μιλήσαμε πολλές φορές, βγήκαμε, ξενυχτήσαμε συζητώντας, φάγαμε στο...

1467 λέξεις, σελ.: 37