ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Πέμπτη 9 Ιούλη 2020
Σελ. /24
Ο λαός θα πετάξει στα σκουπίδια τον νόμο - έκτρωμα!

Δηλώσεις καταδίκης του κυβερνητικού νομοσχεδίου από συνδικαλιστές, πανεπιστημιακούς, νομικούς και ανθρώπους του Πολιτισμού

Πέτρος ΜΕΝΤΗΣ

Πρόεδρος του Επιχειρησιακού Συμβουλίου και μέλος της Συνέλευσης Αντιπροσώπων του Συνδικάτου Μετάλλου Γερμανίας

Η κυβέρνηση της ΝΔ κατέθεσε στη Βουλή για ψήφιση νομοσχέδιο που στόχο έχει να βάλει το δικαίωμα των διαδηλώσεων και έτσι κάθε λαϊκή κινητοποίηση στο γύψο. Το να θέλουν να σταματήσουν την πρόοδο είναι σαν να θέλουν να απαγορεύσουν στον ήλιο να ανατείλει. Ματαιοπονούν! Η εργατική τάξη, το λαϊκό κίνημα, δεν θα τους κάνει την χάρη, ούτε θα τους χαριστεί! Εκεί που η αδικία γίνεται νόμος, η αντίσταση είναι καθήκον! Να αποσυρθεί τώρα το κατάπτυστο νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις!

Κώστας ΣΙΕΤΤΟΣ

Αναπληρωτής καθηγητής, Τμήμα Μαθηματικών και Εφαρμογών, Πανεπιστήμιο της Νάπολης

Οσο δημοκρατικό, όσο «κοινωνικό» και αν βαφτίζουν το κράτος τα αστικά κόμματα, οι κυβερνήσεις τους και τα αστικά μέσα ενημέρωσης, η πραγματικότητα είναι ότι η αστική «δημοκρατία» τους όπως και αν τη φτιασιδώσουν είναι η δικτατορία των λίγων πάνω στους πολλούς, είναι η δικτατορία της αστικής τάξης πάνω στην εργατική τάξη και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Δεν υπάρχει αστικό κράτος, όσο «δημοκρατικό» κι αν εμφανίζεται ως προς τη μορφή του, που να μην εξαπολύει όποτε χρειαστεί στρατό, αστυνομία, δικαιοσύνη ενάντια στους εργαζόμενους, με πρόσχημα την «παραβίαση της δημόσιας τάξης» και τη «διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής», τα ίδια επιχειρήματα δηλαδή που ανασύρει και ο νέος νόμος και προπαγανδίζονται από τους μηχανισμούς (...) Ετσι, η «δημοκρατία», η ελευθερία του αστικού κράτους, είναι η ελευθερία των καπιταλιστών να καταπιέζουν και να εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους, και όποτε χρειαστεί να καταστέλλουν με τη βία μέσω των μηχανισμών του αστικού κράτους τις εργατικές κινητοποιήσεις, οι οποίες εντείνονται σε περιόδους καπιταλιστικών κρίσεων, όπως είναι η τωρινή.

Από αυτήν την άποψη, οι διεκδικήσεις των εργαζομένων για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία, για Παιδεία για όλους, γίνονται απειλή για τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας. Στο πλαίσιο αυτό οι αγώνες των εργαζομένων του οργανωμένου ταξικού κινήματος στοχεύονται, ποινικοποιούνται, συκοφαντούνται.

Η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα μέσα από το οργανωμένο ταξικό κίνημα, το ΠΑΜΕ και τα ταξικά συνδικάτα, μπορούν να οργανώσουν την αντίσταση και την αντεπίθεσή τους, να κουρελιάσουν στην πράξη και το νέο «Ιδιώνυμο» και την τρομοκρατία του αστικού κράτους και των κυβερνήσεών του.

Δημήτρης ΚΙΒΩΤΙΔΗΣ

Λέκτορας Δημοσίου Δικαίου, Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου

Η ανάγκη αναπαραγωγής των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, ιδιοκτησίας και εξουσίας είναι διαρκής και δεν περιορίζεται σε συνθήκες κρίσης. Η ικανοποίηση της δίψας για κέρδος, που χαρακτηρίζει τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, προϋποθέτει την εξασφάλιση συνθηκών εκμετάλλευσης, διασφαλίζοντας παράλληλα τη συναίνεση και την υπακοή των εκμεταλλευομένων τάξεων. Προς το σκοπό αυτό, το αστικό δίκαιο και κράτος αντιμετωπίζει το λαό και το οργανωμένο ταξικό κίνημα ως εχθρό (...)

Το νομοσχέδιο όντως «εναρμονίζεται πλήρως προς τα ισχύοντα στις πιο προηγμένες χώρες», όπως τονίζει η αστική θεωρία, μόνο που αυτό γίνεται προς το αντιδραστικότερο. Πράγματι, την τελευταία δεκαπενταετία, μέσω της ανάπτυξης του αντιτρομοκρατικού νομοθετικού πλαισίου της ΕΕ επανέκαμψε η δυνατότητα ποινικοποίησης των ιδεών (The European Union Counter-Terrorism Strategy, 14469/4/05, REV4). Η, κεντρική για την «αντιτρομοκρατική στρατηγική της ΕΕ», αρχή της πρόληψης έχει σκοπό να καταπολεμήσει τη διάδοση ιδεολογιών που υποστηρίζουν την «τρομοκρατία», τον «εξτρεμισμό» και τη «ριζοσπαστικοποίηση». Είναι προφανές ότι οι έννοιες αυτές είναι ανοιχτές στην ερμηνεία των εκάστοτε κατασταλτικών αρχών, η οποία μπορεί να είναι διασταλτική.

Στη Βρετανία η στρατηγική της ΕΕ αντανακλάται στη διαρκώς ανανεούμενη στρατηγική CONTEST, η οποία μεταξύ άλλων επιβλέπει την προληπτική καταστολή των «ριζοσπαστικών» ιδεών στα πανεπιστήμια, σε δημόσιους χώρους δηλαδή όπου η ελευθερία της σκέψης και η ελευθερία του λόγου αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις. Εξάλλου, πρόσφατη έκθεση Βρετανών εμπειρογνωμόνων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «η επαναστατική εργατική ιδεολογία (...) μπορεί από μια άποψη να θεωρηθεί από μόνη της εξτρεμιστική» (Daniel Allington, Siobhan McAndrew, and David Hirsh, Violent extremist tactics and the ideology of the sectarian far left, 2019).

Συμβαδίζοντας με τη σύγχρονη αντίδραση, λοιπόν, η δημιουργία «Διεύθυνσης Πρόληψης Βίας», που προβλέπει το άρθρο 19, επαναφέρει στη σύγχρονη νομική πραγματικότητα την ποινικοποίηση των ιδεών που συναντάται σε ιστορικά παραδείγματα αντικομμουνιστικής νομοθεσίας και προσφέρει στο αστικό κράτος νέες δυνατότητες για την αντιμετώπιση του ταξικού εχθρού.

Μάκης ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Ηθοποιός

Ενας λύκος παρουσιάστηκε ξαφνικά, ένα κρύο πρωινό, πενήντα μέτρα από την πόρτα του σπιτιού του. Απόρησε για μια στιγμή, δεν είχε εμφανιστεί λύκος τόσο κοντά σε σπίτια στο παρελθόν. Εριξε μια πέτρα κι έβαλε μια φωνή. Ο λύκος έφυγε αλλά γύρισε και πάλι μετά από λίγες μέρες. Του φώναξε και πάλι, ο λύκος έφυγε αλλά ξαναγύρισε, πιο κοντά αυτή τη φορά. Φώναξε και τώρα, μα ο λύκος δεν κουνήθηκε. Απόρησε και πλησίασε το λύκο. Η απόσταση μεταξύ τους ήταν μόλις λίγα μέτρα. Ο λύκος είχε καθίσει κάτω, ήρεμος και κοιτούσε σαν κουτάβι. Δεν φαινόταν άγριος.

Πέρασε ο καιρός, ο λύκος κυκλοφορούσε στα χωράφια και γύρω από το σπίτι σαν φύλακας. Μια μέρα, καθόταν στο σπίτι κι έκανε να βγει έξω. Ο λύκος τού επιτέθηκε και τον ώθησε πίσω στο σπίτι. Τον έκλεισε μέσα. Δεν μπορούσε να βγει έξω. Οταν μεγάλωσαν τα παιδιά του, έμαθαν ότι δεν κάνει να βγουν από το σπίτι, έμαθαν να ζουν κάτω από την απειλή του λύκου. Τόσο απλά. Ο πραγματικός φόβος της εποχής μας είναι ότι με δυσκολία πια διακρίνουμε το λύκο και ότι τα παιδιά μας μαθαίνουν ότι η κατάσταση είναι δεδομένη και δεν αλλάζει. Μαθαίνουμε να μην παλεύουμε και αρκούμαστε να παλεύουμε για την ελευθερία μας και το δικαίωμα στην αντίδραση για να πάμε το πολύ από δωμάτιο σε δωμάτιο, ενώ μας ανήκει - σε όλους - το έξω, ο κόσμος όλος.

Δημήτρης ΒΑΡΕΛΑΣ

Πρώην πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Λογιστών

Να αποσυρθεί τώρα ο αντιδημοκρατικός νόμος της ΝΔ! Οι πλουτοκράτες φοβούνται την εργατική τάξη! Γι' αυτό προσπαθούν να τη φιμώσουν! Φοβούνται ότι αν ο λαός «ξυπνήσει μονομιάς, θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς»! Γι' αυτό βαφτίζουν (μαζί με τους Ευρωπαίους συμμάχους τους) τον ριζοσπαστισμό ως μορφή βίας. Το μόνο πράγμα που θέλουν οι πλουτοκράτες και οι κυβερνήσεις τους είναι η αδιατάραχτη συνέχιση της εκμετάλλευσής μας, που εξασφαλίζει πλούτο για αυτούς τους λίγους και φτώχεια και μιζέρια για μας, τη μεγάλη πλειοψηφία. Οσους νόμους κι αν ψηφίσουν, όσα διατάγματα κι αν βγάλουν, σε όσα δικαστήρια κι αν σύρουν εργάτες και συνδικαλιστές, η ταξική πάλη δεν πρόκειται να σταματήσει. Οι εργαζόμενοι με τους αγώνες τους θα ακυρώσουν στην πράξη και αυτό το νομοσχέδιο. Τώρα, όλοι οι εργαζόμενοι πρέπει να δυναμώσουν ακόμα περισσότερο τα σωματεία και τους αγώνες. Οι εργατικοί αγώνες δεν μπαίνουν στο γύψο!

Δημοσθένης ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Εκλεγμένος στο Συνδικάτο Μεταλλευτικής Βιομηχανίας - Χημείας - Ενέργειας (IGBCE) στο εργοστάσιο της «Continental» στο Ανόβερο

Η εργατική τάξη και τα συνδικάτα της βρέθηκαν πολλές φορές αντιμέτωποι με νόμους καταστολής και απαγορεύσεων από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και το κεφάλαιο. Οσους νόμους κι αν ψηφίσουν, όσα διατάγματα κι αν βγάλουν, σε όσα δικαστήρια κι αν μας σύρουν, η ταξική πάλη δεν πρόκειται να σταματήσει. Οι εργαζόμενοι με τους αγώνες τους θα ακυρώσουν στην πράξη και αυτό το νομοσχέδιο. Κανένας εργάτης δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα ότι δήθεν η κυβέρνηση πάει να βάλει τάξη σε κάποια πράγματα, το μόνο που θέλουν είναι η αδιατάρακτη συνέχιση της εκμετάλλευσής μας, που εξασφαλίζει τα κέρδη για αυτούς τους λίγους, και για μας, τη μεγάλη πλειοψηφία, φτώχεια και μιζέρια. Το νομοσχέδιο που έφεραν είναι το όνειρο των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, δεν είναι το δικό μας όνειρο. Μόνο με τη δική μας οργανωμένη συλλογική πάλη θα μπορέσουμε να απαλλαγούμε από το βραχνά της εκμετάλλευσης.

Δημήτρης ΠΑΤΕΛΗΣ

Επίκουρος καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πολυτεχνείο Κρήτης

Απροκάλυπτος ταξικός αντικομμουνιστικός προληπτικός πόλεμος!

Το τερατώδες νομοσχέδιο αποσκοπεί στην αποτροπή και απαγόρευση των λαϊκών κινητοποιήσεων, του εργατικού και ευρύτερα του λαϊκού κινήματος. Τα τελευταία χρόνια, το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης επιβάλλει αντιλαϊκά - αντεργατικά μέτρα και νόμους χουντικής κοπής, επικαλούμενο «έκτακτη ανάγκη», μνημόνια, καθεστώς αποικίας χρέους και εποπτείας ΕΕ - ΔΝΤ, πανδημίας κ.ο.κ. Το νομοσχέδιο επανεισάγει τη δικτατορική πρακτική του «ιδιώνυμου αδικήματος» για τη συμμετοχή σε μη εγκεκριμένες συναθροίσεις, και κυρίως: Για την ίδια την ιδεολογία, τη σκέψη, τη συνείδηση των πολιτών. Στόχος είναι η «πρόληψη διαφόρων μορφών και εκφάνσεων της βίας, όπως ιδίως η ριζοσπαστικοποίηση και ο βίαιος εξτρεμισμός», δηλαδή πρωτίστως το ταξικό ριζοσπαστικό εργατικό επαναστατικό κίνημα, ο κομμουνισμός! Η ίδια η επιστήμη, η όποια κριτική σκέψη και ιδεολογία τίθενται υπό διωγμό ως «ιδεολογία της βίας», έναντι της οποίας προτάσσεται «η ενίσχυση της ανθεκτικότητας της κοινωνίας απέναντι στις αιτίες που οδηγούν στη βία, στην παραβατικότητα και στο έγκλημα»! Προσπαθούν με θράσος και δόλο και πάλι να εξισώσουν την επαναστατική θεωρία και πράξη με το κοινό ποινικό έγκλημα, να ακυρώσουν την ηθικοπολιτική πρωτοπορία, την αυταπάρνηση, τον ανιδιοτελή συλλογικό αγώνα των επαναστατών, ταυτίζοντάς τους με τους εκ προοιμίου κατακριτέους και κατάπτυστους εκπροσώπους του ιδιοτελούς αποτρόπαιου εγκλήματος, της αντικοινωνικής συμπεριφοράς και κάθε μισανθρωπισμού. Γιατί; Διότι τρέμουν την επερχόμενη ριζοσπαστικοποίηση του λαού με κατεύθυνση την επανάσταση και τον κομμουνισμό! Είναι καθήκον κάθε ανθρώπου, κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενου πολίτη - και ιδιαίτερα της επιστημονικής και εκπαιδευτικής κοινότητας - να πρωτοστατήσει στον μαζικό λαϊκό αγώνα, ώστε να ακυρωθεί στην πράξη αυτό το τερατούργημα! Δεν θα περάσει!

Γιάννης ΜΗΛΙΟΣ

Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο ΕΜΠ

Λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο

Τα δικαιώματα και οι ελευθερίες στο καπιταλιστικό σύστημα αποτελούν πάντα το αποτέλεσμα αγώνων.

Για την κρατική εξουσία και το κεφάλαιο συνιστούν όμως «περιορισμούς» της «ομαλότητας», δηλαδή ρυθμίσεις που δυσχεραίνουν την εργοδοτική αυθαιρεσία, την «ελεύθερη άσκηση» της εκμετάλλευσης της εργασίας, την υπόκλιση στη «θρησκεία» της «επιχειρηματικότητας», τη θεοποίηση του κέρδους.

Γι' αυτό σε κάθε συνταγματική ή νομοθετική θεσμοθέτηση κοινωνικών δικαιωμάτων και εργατικών κατακτήσεων παρατίθενται και οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες το κράτος μπορεί να αποφασίσει τον περιορισμό τους ή και την αναστολή τους. Το ισχύον Σύνταγμα προβλέπει, άλλωστε, την απαγόρευση διαδηλώσεων όποτε υφίσταται «σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια», πρόβλεψη που δεν έλαβε ιδιαίτερη έκταση, λόγω της δυναμικής των αγώνων.

Σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ, συνεπικουρούμενη από την απελπισμένη προσπάθεια του «νέου ΣΥΡΙΖΑ» να αποδείξει προς κάθε κατεύθυνση ότι αποτελεί κόμμα του αστικού κατεστημένου, αισθάνθηκε ξαφνικά τόσο ισχυρή ώστε να μιμηθεί το πνεύμα «ελευθεριών» της χούντας.

Θεσπίζει το ιδιώνυμο έγκλημα της συμμετοχής σε απαγορευμένη συγκέντρωση, παρέχει την ευχέρεια στην αστυνομία να αποφασίζει πότε «διαταράσσεται η κοινωνικοοικονομική ζωή», και ιδρύει μια επιτελική κατασταλτική «Διεύθυνση Πρόληψης της Βίας».

Βεβαίως, η βία είναι υπαρκτή στην ελληνική κοινωνία, αλλά η κυρίαρχη, σχεδόν αποκλειστική όψη της είναι η κρατική βία και τρομοκρατία.

Ομως οι «τεχνολόγοι» της φτωχοποίησης των πολλών και της «ανάπτυξης» των λίγων διαπράττουν μέγιστο σφάλμα θεωρώντας ότι έχουν εξασφαλίσει τη συναίνεση της κοινωνίας.

Η νεολαία, το εργατικό κίνημα και όλοι όσοι αγωνίζονται για τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολλών θα καταργήσουν στην πράξη το νέο νομοθετικό τερατούργημα.

Paul O' CONNELL

Αναπληρωτής καθηγητής Δημοσίου Δικαίου, SOAS, Πανεπιστήμιο του Λονδίνου

Το νομοσχέδιο που συζητείται αυτή τη στιγμή στο ελληνικό κοινοβούλιο είναι μία άμεση και δριμεία επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα του ελληνικού λαού. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το άρθρο 19 του νομοσχεδίου, που προβλέπει τη δημιουργία Διεύθυνσης φαινομενικά για την πρόληψη της βίας και της «ριζοσπαστικοποίησης». Η πρόταση αυτή αντηχεί νομοθετικές εξελίξεις σχετικά με την ασφάλεια σε όλη την Ευρώπη και εδώ στη Βρετανία.

Στη Βρετανία η λεγόμενη «Ατζέντα Πρόληψης» («Prevent Agenda») εισήχθη επίσης για την πρόληψη της ριζοσπαστικοποίησης - έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον ως ρατσιστικό και ισλαμοφοβικό εργαλείο για να στοχεύσει μουσουλμανικές και εθνικές μειονότητες, για να καταπνίξει οποιαδήποτε κριτική στη βρετανική εσωτερική και εξωτερική πολιτική και για υπονόμευση της ελευθερίας της έκφρασης.

Η ερμηνεία της «Ατζέντας Πρόληψης», που εισήχθη αρχικά ως απάντηση σε τρομοκρατικές επιθέσεις, επεκτάθηκε ώστε να καλύπτει την παρακολούθηση και τη στόχευση πολλών αριστερών πολιτικών οργανώσεων, αντιφασιστικών και αντιπολεμικών ομάδων - όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα της Βρετανίας, η «Ενωση Κατά του Ρατσισμού» (Unite Against Racism) και ο συνασπισμός «Σταματήστε τον Πόλεμο» (Stop the War coalition).

Με αυτόν τον τρόπο αποκαλύπτονται ο πραγματικός σκοπός και το αποτέλεσμα αυτής της φαινομενικά καλοήθους νομοθεσίας - καθώς οι αντιφάσεις της καπιταλιστικής κρίσης αυξάνονται και τα κράτη αποδεικνύονται ανίκανα να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των εργατών και των λαϊκών τάξεων, το κράτος θα στρέφεται όλο και περισσότερο σε κατασταλτικά μέτρα για την εξάλειψη και προληπτική αντιμετώπιση της αντίστασης, συμπεριλαμβανομένων μέτρων που επιτρέπουν την ποινικοποίηση των «ριζοσπαστικών» αντικαπιταλιστικών θέσεων.

Αυτό συμβαδίζει με τις εξελίξεις σε ολόκληρη την ΕΕ, όπου, για παράδειγμα, το καθεστώς Μακρόν στη Γαλλία χρησιμοποίησε την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που κηρύχθηκε μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι και τις εκτεταμένες εξουσίες που παραχωρήθηκαν στην αστυνομία, για να επιτεθεί στα γραφεία αριστερών πολιτικών οργανώσεων. Ο ελληνικός λαός, και ιδίως η ελληνική εργατική τάξη, δεν πρέπει να έχει αυταπάτες σχετικά με τη φύση αυτού του νομοσχεδίου και την απειλή που συνιστά για τα κινήματα που αντιτίθενται στις αποτυχίες του καπιταλισμού.

Σάββας ΚΩΦΙΔΗΣ

Πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, προπονητής

MotionTeam

Αποτελεί προσφιλή τακτική του συστήματος, σε δύσκολες στιγμές για αυτό, να εφαρμόζει αντιδραστικά μέτρα φίμωσης της λαϊκής αγανάκτησης. Είναι γελοίο να πιστεύουν ότι με ένα τέτοιο νομοσχέδιο θα σταματήσουν την παρακμή και τη σαπίλα του καπιταλισμού. Είναι ανόητο να νομίζουν ότι θα βάλουν εμπόδια σε διαδηλώσεις. Κανένα νομοσχέδιο δεν θα μας απαγορεύσει να αντιδρούμε και να διεκδικούμε. Αποδεικνύουν ότι κάνουν σπασμωδικές κινήσεις γιατί ξέρουν ότι με τις αντιλαϊκές πολιτικές που εφαρμόζουν, ο κόσμος θα ξεσηκωθεί. Είμαι σίγουρος ότι θα καταργηθεί στην πράξη από την ίδια τη ζωή. Θα μείνει τελικά ένα χαρτί που δεν μας αγγίζει.

Ειρήνη ΚΑΡΡΑ

Αρχιτέκτονας, πρώην δήμαρχος Δάφνης Αττικής

Μπροστά στην όλο και οξυνόμενη οικονομική κρίση, η κυβέρνηση με το - χουντικής έμπνευσης - νομοσχέδιο για την απαγόρευση ουσιαστικά των συγκεντρώσεων ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει με καταστολή κάθε δίκαιη διεκδίκηση των εργαζομένων.

Θα μας βρει όλους αντιμέτωπους. Στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο.

Καλή αντάμωση!

Θέμης ΠΑΝΟΥ

Ηθοποιός

Ερχονται συγκρούσεις. Είναι βέβαιο. Και είναι βέβαιο γιατί είναι απόρροια της αύξησης της οικονομικής δυσπραγίας. Η φτώχεια και η ανεργία καλπάζουν και η πανδημία απλώς τα έκανε ορατά. Ο καπιταλισμός μέλλεται να ζήσει άλλη μια μεγάλη κρίση, αποτέλεσμα των εσωτερικών του αντιφάσεων. Οι ειδικοί μελετητές το γνωρίζουν. Τα στοιχεία τους δείχνουν ότι η βία της φτωχοποίησης, σε όλον τον κόσμο έχει αυξήσει τη διαμαρτυρία. Και συστήνουν πρόληψη. Ως εκ τούτου οι κυβερνήσεις προετοιμάζονται για βία. Στη βία της εξέγερσης αντιπαρατάσσουν τη βία της καταστολής. Οι αστυνομίες ανά τον κόσμο εκπαιδεύονται προς αυτήν την κατεύθυνση. Της βίαιης καταστολής των αντιδράσεων που προκαλεί η διαρκώς αυξανόμενη εξαθλίωση των μεσαίων και χαμηλών στρωμάτων. Και συχνά την υποδαυλίζουν ασκώντας μεγαλύτερη βία. Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης μέσα σε αυτό το πλαίσιο χρειάζεται να το αντιληφθούμε. Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία είναι εκ του πονηρού. Καλό είναι να μην λησμονούμε την ανεξέλεγκτη αστυνομική βία, με διάφορα προσχήματα, που εμφανίζεται, σποραδικά μεν, συστηματικά δε, τα τελευταία χρόνια, στην πατρίδα μας. Είναι μια μορφή εκπαίδευσης κι αυτή και ένας τρόπος «οι πολίτες να συνηθίζουν». Φυσικά, η Ιστορία των λαών είχε και έχει άλλες απόψεις και βλέψεις.

Γιώργος ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΗΣ

Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας του Πανεπιστημίου Πατρών

Μετά τις πολιτικές χτυπήματος των συνδικάτων και του δικαιώματος στην απεργία, που προώθησαν οι αστικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια (με σημαίνοντα τον σχετικό νόμο του ΣΥΡΙΖΑ) και προωθεί και η σημερινή, με το νομοσχέδιο για τις «δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις» αναβαθμίζεται η αστική πολιτική ποινικοποίησης και καταστολής των εργατικών και λαϊκών αγώνων. Το αστικό κράτος επιδιώκει να επιβάλει το δεσποτισμό της καπιταλιστικής παραγωγής ως νομιμότητα σε κάθε επίπεδο.

Με το νομοσχέδιο επιχειρείται ο δραστικός περιορισμός του δικαιώματος της συγκέντρωσης και διαδήλωσης, ενώ οι μηχανισμοί καταστολής αναδεικνύονται σε βασικό κριτή της νομιμότητας των δημόσιων συναθροίσεων. Ιδιαίτερη σημασία έχει η εισαγωγή του θεσμού του «οργανωτή» της διαδήλωσης - συγκέντρωσης, ο οποίος καθίσταται όμηρος των επίσημων μηχανισμών καταστολής και την ίδια στιγμή έρμαιο των προβοκατόρικων μηχανισμών.

Ταυτόχρονα, με το νομοσχέδιο θεσμοθετείται ένας επιτελικός μηχανισμός ιδεολογικής τρομοκράτησης, συκοφάντησης, χειραγώγησης και χαφιεδισμού υπό τον τίτλο «Διεύθυνση Πρόληψης Βίας», με τον οποίο σχεδιάζεται να συνεργαστεί και η «ακαδημαϊκή και επιστημονική κοινότητα». Μέσω αυτού του μηχανισμού, το αστικό κράτος οργανώνει την (προληπτική) στρατηγική του για την αντιμετώπιση της «ιδεολογίας της βίας». Στην «ιδεολογία της βίας», κατά το νομοσχέδιο, εντάσσονται «η ριζοσπαστικοποίηση και ο βίαιος εξτρεμισμός» μαζί με κάθε άλλη μορφή βίας (ενδοοικογενειακή, έμφυλη, ενδοσχολική, ρατσιστική).

Η συκοφάντηση που επιχειρείται, μέσω της ταύτισης «ριζοσπαστικοποίησης» και ενδοοικογενειακής, έμφυλης, ενδοσχολικής και ρατσιστικής βίας, είναι προφανής. Το κύριο, ωστόσο, είναι ότι στην κατεύθυνση της «Στρατηγικής της ΕΕ για την Αντιμετώπιση της Τρομοκρατίας» (που είναι διατυπωμένη ήδη από το 2005) και μιας σειράς άλλων αντιδραστικών Οδηγιών της ΕΕ τα τελευταία χρόνια, ποινικοποιείται η «ριζοσπαστικοποίηση», συνδεόμενη άμεσα με τον «βίαιο εξτρεμισμό». Οι συντάκτες του νομοσχεδίου κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους, αποφεύγοντας να δώσουν ορισμό της «ριζοσπαστικοποίησης». Αυτό που αποφεύγουν είναι να δηλώσουν ανοιχτά τις αντικομμουνιστικές στοχεύσεις του νομοσχεδίου. Ριζοσπαστικοποίηση, από την άποψη του λαϊκού κινήματος, σημαίνει ανάπτυξη, μέσα στην ταξική πάλη, ταξικής συνείδησης ενάντια στη δικτατορία του κεφαλαίου. Είναι η ταξική συνείδηση (και τελικά ξανά η ταξική πάλη) που κηρύσσεται παράνομη. Γι' αυτό η «αποριζοσπαστικοποίηση» αποτελεί τον κύριο διακηρυγμένο στόχο του νομοσχεδίου.

Οι νόμοι δεν αρκεί να ψηφιστούν, πρέπει να εμπεδωθούν στην πράξη. Μόνο η «οργανωμένη απειθαρχία» των ταξικών δυνάμεων μπορεί να βάλει φραγμό στις αστικές μεθοδεύσεις. Το νομοσχέδιο θα το ακυρώσει στην πράξη η λαϊκή πάλη. Στηρίζουμε το ΚΚΕ στον αγώνα ενάντια στο αντιδραστικό νομοσχέδιο και στην «κοινωνική ειρήνη» του κεφαλαίου.

Ευθυμία ΚΟΤΟΡΛΟΥ

Επίτιμη εφέτης

Θεωρώ υποχρέωσή μου να εκφράσω την αντίθεσή μου στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης, με το οποίο απαγορεύεται ουσιαστικά το δικαίωμα του συνέρχεσθαι, αφού τίθενται για την άσκησή του ασφυκτικές προϋποθέσεις. Οι δικαστές, οι εισαγγελείς, οι δικηγόροι, γενικότερα οι νομικοί, οφείλουν να υπερασπιστούν με κάθε τρόπο το αναφαίρετο δικαίωμα των εργαζομένων και των νέων να εκδηλώνουν ελεύθερα τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις τους. Η ανεμπόδιστη άσκηση αυτού του κοινωνικού δικαιώματος αποτελεί αποφασιστικό παράγοντα που μας επιτρέπει να ελπίζουμε σε καλύτερες συνθήκες ζωής, εργασίας και μόρφωσης, για εμάς και τα παιδιά μας.

Αργυρώ ΧΟΥΔΕΤΣΑΝΑΚΗ

Επίτιμη εισαγγελέας Εφετών

Δηλώνω την πλήρη αντίθεσή μου στο νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις που φέρνει προς ψήφιση η κυβέρνηση. Η φαλκίδευση του συνταγματικού δικαιώματος της συνάθροισης, το οποίο κατακτήθηκε με πολύχρονους σκληρούς αγώνες σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, πρέπει να τύχει της καταδίκης και αντίδρασης όλων των προοδευτικά σκεπτόμενων ανθρώπων. Ειδικά ο νομικός κόσμος της χώρας έχει χρέος να ορθώσει το ανάστημά του και να αποκρούσει αυτό το άκρως αντιδραστικό νομοθέτημα, που μας γυρίζει δεκαετίες πίσω. Ο ρόλος των δικαστών και των εισαγγελέων δεν είναι να στέκονται απέναντι στους αγώνες και τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων και του λαού μας, αλλά να αφουγκράζονται τα προβλήματά τους και ενεργώντας με βάση την ελεύθερη συνείδησή τους, να εξαντλούν κάθε νομική δυνατότητα για τη δικαίωσή τους.

Αννα ΛΙΑΡΟΥ

Επίτιμη εφέτης

Το προωθούμενο νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τις διαδηλώσεις επιχειρεί ουσιαστικά να καταργήσει το προβλεπόμενο από το άρθρο 11 του Συντάγματος, κατοχυρωμένο με αγώνες, δικαίωμα συνάθροισης του λαού μας. Εισάγει διατάξεις πρωτόγνωρες και αντίθετες με τις λαϊκές ελευθερίες. Τόσο το πνεύμα όσο και το γράμμα του παραπέμπουν σε άλλες εποχές, ζοφερές και καταδικασμένες από τους εργαζόμενους και το λαό μας. Είναι χρέος όλων μας και ειδικότερα εμάς των νομικών να συνταχθούμε μαζί τους, ώστε να αποκρουστεί αυτό το αυταρχικό νομοθέτημα.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org