Πώς απαντάνε η εργοδοσία και το κράτος; Τόσο οι ναυτεργάτες όσο και οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας έρχονται αντιμέτωποι με την καταστολή, με κινητοποιήσεις τους να κηρύσσονται παράνομες όπως η πρόσφατη απεργία των ναυτεργατών. Ο ένοχος λοιπόν κοινός και στα δύο παραδείγματα: Το κέρδος για τους εφοπλιστές, τους αερομεταφορείς, τους τουριστικούς ομίλους, η προσπάθειά τους να ελαχιστοποιήσουν το «κόστος» για να αναπτύξουν ακόμα περισσότερο τις μπίζνες τους. Αποτέλεσμα; Το ξεζούμισμα των εργαζομένων που καλούνται να δουλέψουν σε συνθήκες εξόντωσης και την ίδια στιγμή ένας διαρκής κίνδυνος - θάνατος για τους ίδιους και τους επιβάτες. Η «καμπάνα» λοιπόν χτυπάει και «προειδοποιεί», φέρνοντας στην επιφάνεια ξανά το δίλημμα: `Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας.

Στη μια «ναυαρχίδα» του αστικού Τύπου λένε για τα «αδιέξοδα» της «σταθερότητας» και σημειώνουν: «Το πολιτικό προσωπικό που δεν μπορεί ούτε να υπερβεί την κρίση του ούτε να αυτορρυθμιστεί (...) είναι το ίδιο που θα χρειαστεί να στηρίξει τη χώρα στις κρίσεις και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει και θα εξακολουθήσει να αντιμετωπίζει». Δεδομένες δηλαδή οι επόμενες κρίσεις που θα φορτωθούν στον λαό, δεδομένο και ότι οι δυσκολίες στο αστικό πολιτικό σύστημα πρέπει να κλείσουν γρήγορα, ώστε αυτό να μπορέσει να σηκώσει το «βάρος». Ποιο είναι αυτό; Το λένε λίγες γραμμές παρακάτω, εκεί που αναρωτιούνται αν οι επόμενες κυβερνήσεις μπορούν να αναλάβουν τις «μεταρρυθμίσεις», τη «συναινετική εθνική εξωτερική πολιτική», τις «τομές στην οικονομία και την παραγωγή». Κάνοντας λοιπόν τη «σούμα», ο λογαριασμός που γράφουν για τον λαό δείχνει: Νέες αντεργατικές «τομές», ακόμα βαθύτερη εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο για να αντιμετωπιστούν οι κρίσεις που είναι μπροστά. Αυτά εννοούν ως «σταθερότητα» για την οποία μιλάνε απ' το πρωί έως το βράδυ τα αστικά κόμματα, και με άξονα αυτό τσακώνονται για το ποιος μπορεί να τη διασφαλίσει. Αυτόν τον λογαριασμό πρέπει να τους επιστρέψει πάραυτα ο λαός, ενισχύοντας το ΚΚΕ, ενισχύοντας δηλαδή τον δικό του αγώνα ώστε η επόμενη αντιλαϊκή κυβέρνηση να μη βρίσκει τόπο να ξεδιπλώσει την αντιλαϊκή της επίθεση, να έχει απέναντί της ακόμα πιο σταθερό το αντίπαλο δέος του αγώνα που βάζει στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο, την εξουσία του, τις κυβερνήσεις του.