ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Τετάρτη 8 Ιούνη 2011
Σελ. /56
Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Ολοι στη μάχη της απεργίας

Η ανάπτυξη στον καπιταλισμό είναι άρρηκτα δεμένη με τη φθηνή και ευέλικτη εργασία, με την όλο και μεγαλύτερη εξαθλίωση. Το «μπροστά» του καπιταλισμού, είναι το «πίσω» της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την επιχειρηματολογία με την οποία η κυβέρνηση προωθεί τα νέα μέτρα. Για παράδειγμα, ο μισθός των 500 ευρώ για νέους εργαζόμενους μέχρι 25 ετών, δεν είναι μισθός εξαθλίωσης με τον οποίο ένας άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει. Είναι «κίνητρο για απασχόληση», όπως είπε η υπουργός Εργασίας. Οι νέες θυσίες, που ζητούν από τους εργαζόμενους και τις λαϊκές οικογένειες η κυβέρνηση και η τρόικα για λογαριασμό των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, ντόπιων και ξένων, κυριολεκτικά λεηλατούν τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων. Ακόμη και στις - ήδη πενιχρές και ελάχιστες - αναπηρικές συντάξεις «βάζουν χέρι», προκειμένου να βγει η πλουτοκρατία πιο ενισχυμένη από την κρίση. Τα νέα μέτρα δεν αναδεικνύουν απλώς τη βαρβαρότητα που κυριαρχεί σήμερα στην παραγωγή και την πολιτική. Αποδεικνύουν πως αυτή η βαρβαρότητα δε θα έχει τέλος, αν δεν ανατραπεί.

Με αυτήν την έννοια, η απεργιακή κλιμάκωση - με πρώτο σταθμό στις 15 Ιούνη - πρέπει να στοχεύει περισσότερο από κάθε άλλη φορά στη βάρβαρη φύση της οικονομίας της ανταγωνιστικότητας, της κερδοφορίας των επιχειρήσεων. Και, φυσικά, να καταδικάζει μια και καλή το πολιτικό προσωπικό που στηρίζει αυτόν τον δρόμο ανάπτυξης, την ΕΕ κ.λπ. Απαιτείται η καθολική συμμετοχή των εργαζομένων, των νέων, των αυτοαπασχολούμενων, των ανέργων, των συνταξιούχων και πρέπει να είναι πιο συνειδητή - ταξικά - από κάθε άλλη φορά. Αυτό είναι το δυνατό «χαρτί» που πρέπει να ρίξει τώρα ο εργαζόμενος λαός, προκειμένου να μετρήσει ένα βήμα μπροστά. Επιτυχία της απεργίας σημαίνει να νεκρώσουν οι τόποι δουλειάς απ' άκρη σ' άκρη, να γεμίσουν οι πλατείες κι οι δρόμοι με εργαζόμενους από κάθε εργοστάσιο, κάθε επιχείρηση, κάθε κλάδο με τα πανό τους, τα δυναμικά τους συνθήματα, να διαδηλώσουν, σε τελευταία ανάλυση, για τις δικές τους ανάγκες. Να βγουν στους δρόμους ως παραγωγοί του πλούτου, που τον διεκδικούν. Αυτό απαιτεί από όλους μας δουλειά με αυταπάρνηση καθημερινά στους τόπους δουλειάς, στις εργατογειτονιές, να φτάσει το κάλεσμα του ΠΑΜΕ παντού, να οργανώσουμε συζητήσεις με τους εργαζόμενους, να πάρουν και οι ίδιοι μερίδιο δουλειάς για την οργάνωση της απεργίας ώστε να νιώσουν η πλουτοκρατία και τα κόμματά της την ανεξάντλητη δύναμη του λαού.

Οι πλειοψηφίες των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ έχουν τεράστια ευθύνη γιατί έβαλαν πλάτες στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Είναι στηρίγματα της κυβέρνησης και των εργοδοτών. Αντίθετα, οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα θα βγουν κερδισμένοι από την απεργιακή μάχη, αν αυτή πάρει καθαρά ταξικά χαρακτηριστικά: Κάθε χώρος δουλειάς να γίνει τόπος ζύμωσης αιτημάτων, να γίνουν συζητήσεις για την ουσία των μέτρων και ποιες λαϊκές και κοινωνικές ανάγκες μπορούν σήμερα να ικανοποιηθούν. Πρέπει να δυναμώσει η ταξική αλληλεγγύη, η ταξική ενότητα δράσης. Αυτή η απεργιακή μάχη να αφήσει πίσω πυρήνες οργάνωσης σε κάθε χώρο δουλειάς, στα σχολεία και τις σχολές. Να γίνει ένα ακόμα αποφασιστικό βήμα προς την κοινωνική συμμαχία των εργαζομένων με τους μικρούς ΕΒΕ, τους φτωχούς αγρότες, το κίνημα της νεολαίας και των γυναικών. Να αφήσει πίσω περισσότερες οργανωμένες δυνάμεις για να ανατραπεί η αντιλαϊκή λαίλαπα.

Θυσίες υπέρ της πλουτοκρατίας

Παπαγεωργίου Βασίλης

Το γνωστό παραμύθι πως «όσες περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις γίνουν τόσο λιγότερες θυσίες θα ζητηθούν από τους οικονομικά ασθενέστερους», αναμάσησε στο Ευρωκοινοβούλιο ο επικεφαλής του Γιούρογκρουπ Ζ. Κλοντ Γιούνκερ, επιχειρώντας να καταστήσει «ελκυστική» την εγκληματική πολιτική του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας. Δεν υπάρχει ίχνος αλήθειας όμως στον παραπάνω ισχυρισμό του Κοινοτικού αξιωματούχου, που πλέον ούτε οι κυβερνώντες δεν τολμάνε να ψελλίσουν. Πρώτα απ' όλα γιατί οι ιδιωτικοποιήσεις ύψους 50 δισ. που έχουν προγραμματιστεί για τα επόμενα δύο - τρία χρόνια, πάνε χέρι χέρι με νέα μέτρα ύψους 28 δισ. ευρώ (πριν δυο μήνες έλεγαν 22 δισ.), που θα προέλθουν από το τσάκισμα των μισθών και των συντάξεων, τη νέα φοροεπιδρομή, το πετσόκομμα των κοινωνικών δαπανών κ.ο.κ. Αρα, καμία ανακούφιση δεν πρόκειται να υπάρξει για τους οικονομικά ασθενέστερους εξαιτίας του γενικού ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας. Αντίθετα, οι σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις θα φέρουν άγρια χαράτσια στις τιμές των υπηρεσιών, απολύσεις και αύξηση της ανεργίας, ελαστικές εργασιακές σχέσεις κλπ. Αρα θα έχουμε νέες άγριες θυσίες του λαού υπέρ των συμφερόντων της πλουτοκρατίας. Από την άλλη είναι προσχηματικός ο ισχυρισμός των κυβερνώντων ότι με τις ιδιωτικοποιήσεις θα μειωθεί το δημόσιο χρέος, επειδή αυτό δε συνέβη τις προηγούμενες δύο δεκαετίες, όπου έγιναν ιδιωτικοποιήσεις ύψους 20 δισ. ευρώ, αλλά κυρίως γιατί θα παραμείνουν ανέπαφες οι αιτίες που δημιουργούν το χρέος (οι φιλομονοπωλιακές πολιτικές και τα προνόμια στο κεφάλαιο, τα εξοπλιστικά προγράμματα για το ΝΑΤΟ κ.ο.κ). Το πραγματικό δίλημμα είναι αν η αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας θα γίνει προς όφελος του λαού ή προς όφελος των μονοπωλίων. Προκειμένου λοιπόν να ικανοποιηθούν οι λαϊκές ανάγκες απαιτείται η ριζική ανατροπή της εξουσίας και της οικονομίας των μονοπωλίων και η εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας.

Αντιλαϊκή «επαναδιαπραγμάτευση»

Η «επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου» που προβάλλει ως φάρμακο διά πάσαν νόσον η ηγεσία της ΝΔ, είναι ολοφάνερο ότι πρόκειται για ένα επικοινωνιακό σύνθημα με στόχο την εξαπάτηση και τον εγκλωβισμό της λαϊκής δυσαρέσκειας. Στην πράξη «επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου», σημαίνει συμπλήρωση του μνημονίου με τολμηρά μέτρα ενίσχυσης των μεγάλων επιχειρήσεων, όπως αυτά που προβλέπονται στο «Ζάππειο 2» (μείωση συντελεστών για τα επιχειρηματικά κέρδη στο 15%, μείωση των εργοδοτικών εισφορών, ζεστό κρατικό χρήμα και επιδοτήσεις στο κεφάλαιο κ.ο.κ.). Η ηγεσία της ΝΔ ποτέ δεν αμφισβήτησε επί της ουσίας τα αντιδραστικά και αντιλαϊκά μέτρα, εντός και εκτός μνημονίου, αντίθετα συναίνεσε με κάθε τρόπο υπέρ της εφαρμογής τους. Δεν αμφισβητεί επίσης ούτε τα νέα μέτρα που περιλαμβάνονται στο μεσοπρόθεσμο και γι' αυτό προτρέπει την κυβέρνηση να προχωρήσει στην ψήφισή τους διαβεβαιώνοντας ότι δεν αποτελεί πρόβλημα η «έλλειψη συναίνεσης» εκ μέρους της, ακριβώς γιατί αυτή είναι δεδομένη και θα εκφραστεί στην πράξη όπως συνέβη μέχρι τώρα. Επιπλέον, δεν είναι τυχαίο ότι η ηγεσία της ΝΔ αποφεύγει, όπως ο διάβολος το λιβάνι, οποιαδήποτε δέσμευση ότι δεν θα υλοποιήσει τα καταστροφικά για το λαό μέτρα του μεσοπρόθεσμου, στην περίπτωση που γίνει κυβέρνηση. Αντίθετα, διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι συμφωνεί πλήρως με τους στόχους του μνημονίου και σέβεται τις δεσμεύσεις του. Το πυροτέχνημα «επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου», δεν μπορεί να κρύψει την επιθετική συναίνεση της ηγεσίας της ΝΔ σε πιο άγριες θυσίες του λαού.

Λαϊκός μονόδρομος

«Θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να τιμήσουμε τη συμφωνία που συνήφθη ανάμεσα στο πορτογαλικό κράτος, την Ευρωπαϊκή Ενωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών...Θα εκπληρώσουμε τις ευθύνες μας και θα τιμήσουμε τις δεσμεύσεις μας». Τη δήλωση αυτή έσπευσε να κάνει, πριν καλά καλά ανακοινωθούν τα αποτελέσματα, ο επικεφαλής του κεντροδεξιού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Π. Κοέλιο, που αναδείχθηκε νικητής στις εκλογές στην Πορτογαλία, στέλνοντας ένα μήνυμα στις «διεθνείς αγορές» και στα όργανά τους. Κανένας βέβαια δεν περίμενε κάτι διαφορετικό, αφού οι παραπάνω δεσμεύσεις είχαν αναληφθεί πριν από τις εκλογές, όπου το μόνο διακύβευμα ήταν αν ο διαχειριστής της στρατηγικής του «πορτογαλικού» μνημονίου θα είναι κεντροδεξιός ή «σοσιαλιστής». Η υλοποίηση των βάρβαρων μέτρων του μνημονίου είναι δεδομένη και αδιαπραγμάτευτη. Το ίδιο ακριβώς όμως ισχύει και για τα αστικά κόμματα στη χώρα μας, παρά τις υποκριτικές και ψεύτικες αντιμνημονιακές κορόνες της ηγεσίας της ΝΔ και τις εξαγγελίες περί επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου. Η ΝΔ έχει αναλάβει παρόμοιες δεσμεύσεις με αυτές του κεντροδεξιού κόμματος της Πορτογαλίας, ότι δηλαδή θα σεβαστεί πλήρως τα μέτρα του μνημονίου, έχει υπερψηφίσει πάνω από τα μισά νομοσχέδια του μνημονίου, ενώ έχει στηρίξει στην πράξη το σύνολο των αντιλαϊκών - αντεργατικών μέτρων. Η «επαναδιαπραγμάτευση», που επιδιώκει, αφορά μόνο τη μείωση της φορολογίας των επιχειρηματικών κερδών και τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών. Η φιλολαϊκή διέξοδος, λοιπόν, δεν μπορεί παρά να αναζητηθεί μόνο στη λαϊκή αντεπίθεση, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org