ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Κυριακή 6 Αυγούστου 2000
Σελ. /28
ΡΕΠΟΡΤΑΖ
Η ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
Πώς να σκοτώσουμε τον Ανταίο

Η μεγαλύτερη αντιστασιακή οργάνωση ήταν, λέει, τα Ες-Ες. Η επανάσταση του '21 έγινε, λέει, πριν 1821 χρόνια. Ο Γκλέτσος κατέβασε, λέει, τη σημαία.

Σιγά την έκπληξη. Ποιος δεν τα γνωρίζει όλα αυτά! Ολοι ξέρουμε όλες αυτές τις ιστορικές λεπτομέρειες. Και όχι μόνον... Γνωρίζουμε, επίσης, ότι ο Μακρυγιάννης είναι στάση του Μετρό, ο Βελουχιώτης λαϊκός τραγουδιστής, ο Μπελογιάννης μπασκετμπολίστας, ο Βάρναλης σχεδιαστής μόδας, ο Αγγουλές, (α, καλά αυτός, ποιος δεν τον ξέρει) στιλίστας... Αυτά είναι γνωστά πράγματα. Και είναι γνωστά γιατί φροντίζουν γι' αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα, τα ΜΜΕ, οι εφημερίδες, τα περιοδικά, ο κινηματογράφος και προπαντός η τηλεόραση.

Ποιος προωθεί, λέτε, την ελληνοτουρκική φιλία; Τα εργατικά συνδικάτα, οι δύο λαοί με τους αγώνες τους και τις αγωνίες τους, ο Ναζίμ Χικμέτ, ο Ρίτσος; Οχι, αγράμματοι! Η Αντζελα Δημητρίου, ο Σάκης Ρουβάς, ο Ασλάνης... Δεν είδατε στις τηλεοράσεις τραγούδια, κουνήματα, ξεφωνητά, γυμνά βυζιά και ελληνοτουρκικούς κώλους; Τα είδατε! Και τα είδατε εκατοντάδες φορές μέχρι να τα εμπεδώσετε!

Τι είναι, λέτε, οι Ολυμπιακοί Αγώνες; Συνάντηση λαών και αθλητών για ευγενική άμιλλα; Σχέδιο του ΕΠΕΧΩΔΕ και της κυβέρνησης είναι, άσχετοι, για να γίνουν μεγάλα - με ανεξέλεγκτη ανάθεση - έργα. Αυτοκινητόδρομοι, αεροδρόμια, γήπεδα, πισίνες, τραμ... Επιτυχία της Δασκαλάκη, που πήρε την ανάθεση από τον Σάμαρανκ, είναι. Αυτά ακούτε, αυτά μαθαίνετε, αυτά λέτε!

Σας είπε ποτέ το σχολείο, έστω και το ιδιωτικό, έστω και το πιο άχρηστο, ότι «τρεις κύκλοι εφαπτόμενοι ο ένας με τον άλλον δημιουργούν τρίκυκλον»; Δε σας το είπε, είμαι σίγουρος. Και ωστόσο το γράψατε στην έκθεσή σας, που σημαίνει ότι κάπου το ακούσατε. Πού; Στο «Κλικ», στο «Μαξ», στο «Μαντ», πού στο διάολο το ακούσατε; Στην εκπομπή της Μενεγάκη, του Μικρούτσικου, του Πρετεντέρη; Στα φασιστικά ηλεκτρονικά παιχνίδια, που πουλιούνται ανεξέλεγκτα; Πού στο διάολο, ρωτάω, γιατί δεν μπορώ να πιστέψω πως μόνοι σας το σκεφτήκατε! Γιατί, τέτοια σύνθετη απάντηση, χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια. Υπομονή χρόνων. Κανένας λαός δεν αποβλακώνεται με την πρώτη! Ποιος σας τρέλανε, λοιπόν;

Και από εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Μπαίνουν τα ερωτήματα. Ποιοι έβαλαν στο αθώο κεφάλι του μαθητή την ιδέα ότι «οι Δέκα εντολές γράφηκαν από τον Σινά και παραδόθηκαν στον Μωυσή στην Πλάκα»; Είναι αυτοί που προβάλλουν αυτά τα ηλίθια σίριαλ; Είναι αυτοί που διανέμουν αυτά τα κακόγουστα τραγούδια; Είναι αυτοί που αγοροπουλάνε τους ποδοσφαιριστές με δισεκατομμύρια και από κοντά και οι εφημερίδες που προβάλλουν στις πρώτες σελίδες την είδηση για να έρθει το πράμα να δέσει; Είναι οι σπόνσορες, οι αγαθοεργοί, οι φιλεύσπλαχνοι; Είναι το χρηματιστήριο; Είναι ο Αρσένης, ο Ευθυμίου, το εκπαιδευτικό σύστημα που ξεσκαρτάρει τους μαθητές, όπως κάνουμε με τις ελιές που τις χτύπησε ο δάκος; Είναι η Βουλή των Εφήβων; Είναι όλα αυτά τα ψέματα για ίσες ευκαιρίες στη μόρφωση - όπως, άλλωστε, και στη δουλιά και στη στέγη και στο φαγητό και στη διασκέδαση;

Ποιοι είναι αυτοί που μας διδάσκουν ότι «η κυριότερη αιτία της εξατμίσεως του νερού είναι φωτιά κάτω από το κατσαρολάκι»; Είναι οι ίδιοι αυτοί που μας είπαν ότι η εισβολή στη Γιουγκοσλαβία ήταν νόμιμη πράξη και ότι η χώρα μας δεν έλαβε μέρος σε αυτό το έγκλημα! Είναι οι ίδιοι αυτοί που παραδίδουν τη δημόσια περιουσία σε ιδιώτες και βαφτίζουν εκσυγχρονισμό αυτή την παράνομη δοσοληψία. Είναι οι ίδιοι αυτοί που δημιουργούν την ανεργία, την εξαθλίωση, που απαιτούν την υποταγή. Είναι όλοι αυτοί που έχουν συμφέρον να είναι αμόρφωτα τα παιδιά, για να γίνονται ευκολότερα εργαλεία στα χέρια τους.

Δεν είναι τυχαία περιστατικά τα μαργαριτάρια των μαθητών. Δεν πέφτουν από τον ουρανό. Και δεν είναι μόνον αυτά επικίνδυνα. Και σωστά να γράψεις ότι ο Ηρακλής είναι αυτός που σκότωσε τον Ανταίο, δε φτάνει. Πρέπει να προχωρήσεις στην ανάλυση. Να μάθεις με ποιο τέχνασμα τον σκότωσε. Πρέπει να αποχτήσεις βαθύτερη γνώση. Γιατί ο καλός μαθητής, ο καλός πολίτης, πρέπει να ξέρει πως ο Ανταίος δε θα έχανε ποτέ τη ζωή του, αν ο Ηρακλής δεν τον ξεκόλλαγε από τη γη. Δεν τον απόκοβε από το σημείο που αντλούσε τη δύναμή του.

Ο καλός ο μαθητής, ο καλός πολίτης, πρέπει να ξέρει πως για να σκοτώσει το θηρίο που γεννάει την άγνοια, την εκμετάλλευση, πρέπει να το σφίξει γερά στα μπράτσα του, να το σηκώσει ψηλά και να το αποκόψει απ' όλα εκείνα τα στοιχεία που αντλεί δύναμη.

Δε σκοτώνεται μόνη της η αμορφωσιά, πρέπει να σκοτωθεί και το θηρίο που τη γεννάει.


Του
Νίκου ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ


ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΕΣ: ΕΝΑ «ΟΔΥΝΗΡΟ» ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ
Στις ατέλειωτες ώρες της νύχτας

Είναι μια ευτυχία να μην έχεις υποχρεωθεί να νοσηλευτείς σε νοσοκομείο, εσύ ή οι συγγενείς σου για μια βαριά πάθηση ή κάποιο σοβαρό ατύχημα. Ομως ένα μεγάλο κομμάτι του λαού μας έχει γνωρίσει τέτοιες οδυνηρές καταστάσεις και ξέρει πολύ καλά τι προσφέρουν οι αποκλειστικές νοσοκόμες.

Πρόσφατες οι εξαγγελίες για την αναμόρφωση του συστήματος υγείας και τη «μεταρρύθμιση» του ΕΣΥ. Οπου ανάμεσα σε άλλα προβλέπεται ότι από το 2001 αρχίζει σταδιακά να περιορίζεται το «καθεστώς της αποκλειστικής νοσοκόμας» και καταργείται ολοκληρωτικά από το 2003... Μεγαλεπήβολα σχέδια, που προφανώς θα μείνουν ανεφάρμοστα όσο θα υπάρχουν οι δραματικές ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό. Υπάρχει όμως και η άλλη διάσταση: Τι θ' απογίνουν τόσες εργαζόμενες στον κλάδο, στην πλειονότητά τους γυναίκες, που δουλεύουν χρόνια ολόκληρα μέσα σε βαρύτατες συνθήκες χωρίς να έχουν κατοχυρώσει συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά δικαιώματα; Πριν λίγες μέρες πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο Υγείας και κατέθεσαν σχετικό υπόμνημα, όπου τονίζουν πως με τις επικείμενες ρυθμίσεις δε θεμελιώνουν κανένα ασφαλιστικό δικαίωμα καθώς εντάχτηκαν στο ΙΚΑ μόλις το 1996.

Ενα επάγγελμα... προς αποφυγή

Το επάγγελμα της αποκλειστικής είναι ένα από τα πιο βαριά και ανθυγιεινά - αλλά και υπεύθυνα - επαγγέλματα, τόσο οδυνηρό από σωματική και ψυχική άποψη, που οι περισσότεροι το «αποφεύγουν». Οι αποκλειστικές - όπως και οι αλλοδαποί εργάτες - κάνουν ό,τι δεν κάνουν οι άλλοι - τις πιο «χοντρές» και υποβαθμισμένες δουλιές, που πληρώνονται ελάχιστα και δημιουργούν προβλήματα υγείας στις ίδιες μακροπρόθεσμα (πόνους στη μέση, δισκοπάθειες από το συνεχές σήκωμα βάρους κ.ά.).

Είναι ένα επάγγελμα που δεν το «προτιμούν» ούτε οι άντρες, παρόλο που συνήθως είναι πιο γυμνασμένοι ή έχουν μεγαλύτερη μυική δύναμη. Μόνο αλλοδαποί και αλλοδαπές, κυρίως από τις χώρες της Αφρικής. Είναι ένα επάγγελμα που δεν αποφέρει χρήματα και όταν η αποκλειστική δεν έχει κάποια οικογένεια να τη στηρίξει, καταλήγει στο τέλος της ζωής της, εξουθενωμένη από τα ξενύχτια και τις βαριές δουλιές, στην «ψάθα».

Εφιαλτικές εμπειρίες

Η εμπειρία ζωής που συσσωρεύει στα χρόνια της δουλιάς της μια αποκλειστική θα μπορούσε να γεμίσει βιβλία με ανθρώπινες ιστορίες πόνου, εξαθλίωσης, καταρράκωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, εγκατάλειψης, αδυναμίας... Ο άρρωστος, όταν είναι βαριά περίπτωση, είναι εντελώς παραδομένος στα χέρια και στην υπευθυνότητα της αποκλειστικής, αφού δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί καθόλου.

Ατέλειωτες ώρες της μέρας, αλλά κυρίως της νύχτας, όπου η υπεύθυνη δεν πρέπει να κλείσει μάτι και βλέπει ασθενείς - συχνά με διαταραγμένες εξαιτίας της αρρώστιας πνευματικές αντιδράσεις - να περιφέρονται σαν φαντάσματα, παράλυτους να παραμιλούν, νοσηλευόμενους ή τους συγγενείς τους να γίνονται βίαιοι. Το επάγγελμα όσο κι αν οι ίδιες διαθέτουν ψυχραιμία «γεννάει» άγχος. Σ' αυτή την τοιχογραφία της κοινωνίας μας, που είναι τα νοσοκομεία, συναντά η αποκλειστική κάθε είδους καταστάσεις, αλλά συχνά στην πιο εφιαλτική τους μορφή. Οταν ο θάνατος και η άνοια παραμονεύουν, οι θάλαμοι και οι διάδρομοι των νοσοκομείων είναι η Κόλαση πάνω στη Γη... Μόνο όποιοι-ες το έχουν ζήσει μπορούν να το καταλάβουν.

Εχουν χαρακτηρίσει το επάγγελμα της αποκλειστικής «παγκόσμια πρωτοτυπία», που υπάρχει μόνο στην Ελλάδα. Τι σημαίνει αυτό; Σε άλλες χώρες δεν υπάρχει λόγος και ανάγκη ύπαρξης αποκλειστικών, γιατί τα καθήκοντά τους καλύπτονται από το νοσηλευτικό προσωπικό που είναι αρκετό. Στην Αγγλία, για παράδειγμα, όταν άκμαζε το Εθνικό Σύστημα Υγείας της, οι νοσοκόμες-οι έμπαιναν στο δωμάτιο του ασθενούς κάθε λίγα λεπτά και η παραμονή των συγγενών ήταν από πρακτική άποψη άχρηστη. Στην Ελλάδα τι γίνεται; Εξαιτίας των δραματικών ελλείψεων νοσηλευτικού προσωπικού (σε ορισμένες περιπτώσεις χρειάζεται να εκλιπαρείς για να έρθει η νοσοκόμα, που τρέχει και δε φτάνει, προσπαθώντας να καλύψει τις ανάγκες δεκάδων ασθενών) το ρόλο τους υποκαθιστούν οι συγγενείς - κατά κανόνα γυναίκες.

Ο ρόλος των συγγενών

Αυτές θα φροντίσουν να εξυπηρετήσουν κάθε ανάγκη του ανθρώπου τους και να του δώσουν κουράγιο. Αυτές θα τον συντροφέψουν τις ατέλειωτες, «άγριες» νυχτερινές ώρες. Τι γίνεται όμως όταν και οι γυναίκες συγγενείς εργάζονται επαγγελματικά; `Η θα πρέπει να «κόψουν το λαιμό τους» και να ξεχάσουν τι θα πει ύπνος ή να προσλάβουν μια αποκλειστική - κάτι εντελώς απαραίτητο στις σοβαρές περιπτώσεις, όπου χρειάζεται μια εξειδίκευση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι όχι μόνο στα δημόσια, αλλά και στα ιδιωτικά νοσοκομεία, όπου οι ασθενείς χρυσοπληρώνουν τις παρεχόμενες υπηρεσίες, η «χρησιμοποίηση» αποκλειστικών είναι περίπου υποχρεωτική. Αλλιώς ο άρρωστος παραμένει για τις συνήθεις σωματικές του ανάγκες στο έλεος του Θεού, όταν δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί. Και πώς αλλιώς να γίνει, όταν για δυο-τρεις ορόφους υπάρχει μόνο ένας νοσοκόμος γι' αυτές τις δουλιές; (Σήκωμα και γύρισμα αρρώστων, τουαλέτα, μπάνιο κλπ.). Και βέβαια το κράτος δεν επιβάλλει στους κλινικάρχες να προσλαμβάνουν το νοσηλευτικό προσωπικό που χρειάζεται...

Οικονομική αιμορραγία

Ετσι λοιπόν το «καθεστώς της αποκλειστικής νοσοκόμας» δημιουργήθηκε από τις ουσιαστικές, πραγματικές ανάγκες των ασθενών που το «κράτος πρόνοιας» δεν μπορεί να καλύψει. Οι αποκλειστικές στην πράξη «αγοράζουν τη δουλιά» τους από μεσιτικά γραφεία, που παίρνουν για τη μεσολάβησή τους ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό του νυχτοκάματου της αποκλειστικής. Κι όμως, ο νόμος ορίζει ότι οι αποκλειστικές νοσοκόμες πρέπει να εργάζονται στα δημόσια νοσοκομεία και τις ιδιωτικές κλινικές μέσα από τις λίστες που θα καταρτίζουν οι διευθύνουσες της νοσηλευτικής υπηρεσίας. Ενας νόμος που καταστρατηγείται... Οι μεσίτες εισπράττουν 10-15% του συνολικού ποσού που καταβάλλει ο ασθενής. Κι ακόμα οι εργαζόμενες πληρώνουν οι ίδιες τις ασφαλιστικές τους εισφορές από τα χρήματα που παίρνουν.

Το μεικτό βασικό ημερομίσθιο είναι 12.423 δραχμές και το καθαρό - μετά τις εισφορές και τις άλλες κρατήσεις - είναι 7.271 δραχμές. Το νυχτερινό μεροκάματο είναι 15.529 και το καθαρό 9.080. Τις νύχτες των αργιών η μεικτή αμοιβή είναι 24.845 και η καθαρή 14.542 και να σκεφτεί κανείς ότι η καθημερινή δουλιά δεν είναι εξασφαλισμένη, υπάρχει μεγάλη ανασφάλεια και ανεργία. Το επάγγελμα χαρακτηρίζεται «εποχιακό», όμως οι αποκλειστικές ρωτάνε: «Σταματάνε οι άρρωστοι να αρρωσταίνουν το καλοκαίρι;». Τα μεροκάματα κάθε μήνα είναι ελάχιστα και οι εργαζόμενες σε μια διαρκή αναμονή για να δουλέψουν και να συμπληρώσουν τα ένσημα για μια στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος τη δίνουν κάποιοι μεγαλοϋπάλληλοι του ΙΚΑ που συχνά δεν ελέγχονται, όπως καταγγέλλουν οι αποκλειστικές και χρειάζεται να πληρώσουν για να την αποκτήσουν 200.000-400.000 δραχμές.

Στα νοσηλευτικά ιδρύματα εργάζονται - λένε - ορδές παράνομων, ανειδίκευτων.

Γιατί, αναρωτιούνται, δεν προσλαμβάνουν νοσηλευτικό προσωπικό και προσωπικό από τον κλάδο μας ώστε και εμείς να εξασφαλιστούμε και οι ανάγκες των ασθενών να καλύπτονται, χωρίς να επιβαρύνονται οικονομικά;


Αλίκη ΞΕΝΟΥ - ΒΕΝΑΡΔΟΥ




Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org