ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Κυριακή 4 Γενάρη 2015
Σελ. /40
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ
Τεχνητός διπολισμός με πολλαπλή στόχευση

Μια σειρά αστικά ΜΜΕ αλλά και η επίσημη γραμμή της ΝΔ εμφανίζει το ΣΥΡΙΖΑ λίγο πολύ ως μια δύναμη απειλής για την καπιταλιστική οικονομία, την πορεία της χώρας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, ότι θα μετατρέψει την Ελλάδα σε Βενεζουέλα της Μεσογείου. Ορισμένοι, δε, «κάνουν ότι βλέπουν» στο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ τον «κομμουνιστικό κίνδυνο»! Τι και αν ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ό,τι μπορεί για να αποδείξει τα αντίθετα, τι και αν δίνει διαρκείς διαβεβαιώσεις στο κεφάλαιο, στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, στα ιμπεριαλιστικά κέντρα για τις «αγνές» προθέσεις του, για την προσήλωσή του στους στόχους ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, της ανάκαμψης των κερδών, την πίστη του στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, τι και αν έχει εγκαταλείψει ακόμα και τη συνθηματολογία του για κατάργηση μνημονίων και δανειακής σύμβασης, βάζοντας στην πρώτη γραμμή το ζήτημα της επαναδιαπραγμάτευσης με βάση το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ (δηλαδή της επιτήρησης, των μνημονίων διαρκείας, των αντιλαϊκών δεσμεύσεων ), τι και αν διαβεβαιώνει ότι δε μιλά για αποκατάσταση των απωλειών στα εργατικά - λαϊκά στρώματα άλλα ψίχουλα στην ακραία φτώχεια τύπου «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα», που θα μπορούσε και επιδίωκε να δώσει και η συγκυβέρνηση. Γιατί, λοιπόν, αυτή η επιμονή;

Μια πρώτη ανάγνωση είναι οι καθαρά προεκλογικές ανάγκες, οι ανάγκες πόλωσης στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης για την πρώτη θέση, για το ποιος θα αποτελέσει τον πυρήνα της αυριανής κυβέρνησης στις εκλογές τις 25 Γενάρη, συσκοτίζοντας παράλληλα την κοινή στρατηγική τους σύμπλευση, διογκώνοντας διαφορές που υπάρχουν στον τρόπο υλοποίησης αυτής της κοινής στρατηγικής, αξιοποιώντας ιστορικές και ιδεολογικές διαφορές. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ διεκδικούν το χρίσμα από το κεφάλαιο, απευθύνονται πρώτα απ' όλα σε αυτό και αλληλοκατηγορούνται για το ποιος μπορεί και δεν μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τις υποθέσεις και τα συμφέροντά του. Και το κεφάλαιο παρεμβαίνει μέσω διάφορων αναλυτών, δημοσιολόγων και βάζει τα δικά του ερωτήματα, που καλούνται όλοι να απαντήσουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως δύναμη που επενδύει στην οργή και την αγανάκτηση που έχει συσσωρευθεί από την πολύχρονη εφαρμογή μιας αντιλαϊκής στρατηγικής, δυσκολεύεται, όπως είναι φυσικό, να απαντήσει καθαρά, με την ίδια καθαρότητα που το κάνει η ΝΔ, όμως η αστική τάξη θέλει καθαρές κουβέντες και γι' αυτές πιέζει, κάτι που αξιοποιεί άλλωστε και η ΝΔ.

Υπάρχουν όμως και βαθύτερες στοχεύσεις. Για το πώς θα πορευθεί η καπιταλιστική οικονομία το επόμενο διάστημα, αν θα πραγματοποιηθεί η «πολυπόθητη» για το κεφάλαιο ανάκαμψη ή θα περάσουμε σε νέα ύφεση. Για το αν αυτή η ανάκαμψη συνοδευτεί με αντιμετώπιση της υψηλής ανεργίας, αν θα γίνει δυνατόν να «αμβλυνθούν» οξείες γωνίες των κοινωνικών αντιθέσεων. Για το ποια θα είναι η πορεία της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και την ΕΕ, όλα αυτά δεν εξαρτώνται από το ποιος θα είναι στην κυβέρνηση, ποιο θα είναι το μείγμα διαχείρισης αλλά από τη φάση του κύκλου της καπιταλιστικής οικονομίας στην Ελλάδα και διεθνώς. Παρόλα αυτά, οι αστικές δυνάμεις συνηθίζουν να αλληλοκατηγορούνται ότι για την πορεία της οικονομίας φταίει η κάθε φορά αστική διαχείριση. Τακτική που εξυπηρετεί την κυβερνητική εναλλαγή και συγκαλύπτει τη βαθύτερη αιτία, που βρίσκεται στον ίδιο τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, ο οποίος πρέπει αγωνιωδώς να μείνει στο απυρόβλητο. Τα ίδια κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στη συγκυβέρνηση. Το αντίστοιχο κλίμα προετοιμάζει η ΝΔ, με τις προειδοποιήσεις της για τα δεινά που μπορούν να συμβούν ενώ στην κυβέρνηση θα βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Πολλοί, επίσης, ίσως θυμούνται ότι τη δεκαετία του 1980 η ΝΔ προσπάθησε να χρεώσει τη διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στο «σοσιαλισμό». «Τον είδαμε το σοσιαλισμό», έλεγαν το 1989 και απαριθμούσαν τα σκάνδαλα, τις προβληματικές εταιρείες, τα διογκωμένα ελλείμματα και όλα τα έργα και τις ημέρες της διαχείρισης ΠΑΣΟΚ την περίοδο της οκταετίας 1981-1989. Η περίοδος τους «ήρθε λουκούμι», γιατί συνέπιπτε με τις αρνητικές εξελίξεις στην ΕΣΣΔ και την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, με τον αέρα της αντεπανάστασης που φύσαγε σε όλο τον κόσμο. Ακόμα και σήμερα διάφοροι αστοί αναλυτές αναφέρονται στη διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ως «επί σοσιαλισμού»... Σήμερα, φτιάχνοντας την εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ στα δικά τους μέτρα, προσδίδοντάς του χαρακτηριστικά που δεν είχε ποτέ του ή που τα στελέχη του έχουν εγκαταλείψει προ πολλού, καταφέρνουν με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Οι συνεχείς προσαρμογές του ΣΥΡΙΖΑ στο «ρεαλισμό» προκειμένου να αποδείξει το αντίθετο, οι διαβεβαιώσεις του προς το κεφάλαιο ενισχύουν την συντηρητικοποίηση, την άμβλυνση οποιασδήποτε ριζοσπαστικής ή ανατρεπτικής διάθεσης. Ας θυμηθούμε ότι οι προσαρμογές του ΣΥΡΙΖΑ από το Μάη στον Ιούνη του 2012 σε σχέση με την ΕΕ συνέβαλαν καθοριστικά ώστε ένα κλίμα αντι-ΕΕ που υπήρχε σε τμήματα εργαζομένων -έστω και θολό- να εκτονωθεί. Από την άλλη, αυτή η επιχειρηματολογία προετοιμάζει το έδαφος ώστε η διαχείριση της αντιλαϊκής στρατηγικής του κεφαλαίου και της ΕΕ από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να χρεωθεί γενικά στην «αριστερά», στο κίνημα, ακόμα και στους κομμουνιστές! Δε θα είναι παράξενο εάν σε λίγα χρόνια ακούμε: «Την είδαμε και την αριστερά, τους είδαμε και τους κομμουνιστές»! Αυτό το τελευταίο αποδεικνύει ακόμα περισσότερο τη ζημιά που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που πρέπει να σκεφτούν ιδιαίτερα οι εργαζόμενοι, οι άνθρωποι από τα φτωχά λαϊκά στρώματα που έχουν αναφορές στις ιστορικές παραδόσεις του κινήματος στη χώρα μας. Να προβληματιστούν για το τι θα σηματοδοτούσε εάν το ΚΚΕ έμπαινε στο κάδρο της αστικής διαχείρισης δίνοντας στήριξη ή ανοχή σε μια κυβέρνηση που θα συνέχιζε με άλλο τρόπο τον ίδιο αντιλαϊκό δρόμο του κεφαλαίου και της ΕΕ, τι θα σημάνει επίσης σε τέτοιες συνθήκες ένα αποδυναμωμένο ΚΚΕ την επομένη των εκλογών.


Χ. Κ.


Πατριδογνωμόνιο
Πού πατάς και πού θα πας;

Απ' την «αλλαγή» του 1981, στην «παραλλαγή» του 2015, το σύστημα χρειάστηκε μόλις και μετά βίας τέσσερα χρονάκια. Το γεγονός ότι η πλειονότητα του λαού πέρασε εκατοντάδες ημερήσιων γολγοθάδων στο ίδιο διάστημα, δεν αποτελεί ούτε πρόβλημα, ούτε πρόβλεψη, μήτε καν προεκλογικό «διακύβευμα» για τα κόμματα του ευρωμονόδρομου. Μόνο το ΚΚΕ στέκεται στην προεκλογική πύλη υψώνοντας ανάστημα λαϊκών απαιτήσεων και έμπρακτων διεκδικήσεων για την απώλεια των κεκτημένων. Κι είναι αταλάντευτη αφετηρία κι όχι ευκαιρία για καταγραφή των δυνάμεων εκείνων που θέλουν, κι όχι απλώς προσωρινά αντέχουν, να βρεθεί ο λαός στο προσκήνιο. Εκείνων των δυνάμεων που δεν εναποθέτουν τη δήθεν ανατροπή της κυρίαρχης ανθρωποβόρας πολιτικής στην ενδοσυστημική «λούφα και παραλλαγή», που μετέτρεψε τις κομματικές φανταρίες σε χαχανίζοντες θεατές του κοινοβουλευτικού πίνακα της αφηρημένης τέχνης του συγκεκριμένου καιροσκοπισμού.

Γιατί σ' αυτό το διάστημα, ώσπου στις εκλογές του '12, μπούκαρε πρώτη θέση πίστα και ο λόχος των ναζιστοφασιστών «ορκ», ο λαός αντιπροσωπεύτηκε αδιαμαρτύρητα από πρωθυπουργό - τραπεζίτη εκλεγέντα από εθνοπατερομητέρες. Αλλά και μετά, με αστική συνέπεια, «εκπροσωπήθηκε» από κόμματα, άτομα και ομάδες - αμοιβάδες που αποκόπηκαν κι έγιναν μάρκες στην τσόχα του καζίνο των σκοπιμοτήτων, με σήμα κατατεθέν την... «ανεξαρτησία». Προφανώς από τη βούληση, την όποια, των ψηφοφόρων τους που τους είχαν εκλογικά επιβιβάσει στο όχημα ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΑΝΕΛ, ΧΑ χωρίς κ.λπ. κ.λπ. Το ίδιο φαγητό μαγειρεύτηκε με συνταγές τηλεοπτικού ανοίγματος της όρεξης με περισπούδαστα πολιτικά «ντοκιμαντέρ» ευρέος ιδεολογικού φάσματος (από τον Μπαλτάκο στον Λαζόπουλο κι απ' τον Μιχελογιαννάκη στην Ξουλίδου) χάριν λόγου και εικόνας.

Ο αριστερός άρχοντας των δαχτυλιδιών της εξουσίας με τη βέρα στο δεξί, κουμανταδόρος της αριστερίστικης λάντζας που «σώζει» μεμιάς ναυαγισμένα επιχειρηματικά, κυβερνοσυνδικαλιστικά ή και εν κινδύνω ευρισκόμενα ιερατικά κεφάλαια και κεφάλια, ετοιμάζεται να δέσει στον ντόκο του μπόνους και ν' αρχίσει τα παζάρια με τις ασφαλιστικές εταιρείες - θεσμούς του διεθνούς μεγάλου κεφαλαίου. Σε συνθήκες δημοσκοπικής καταιγίδας αλλά όχι θύελλας, και με τον ούριο άνεμο της αναγωγής του αστικού ρεσάλτου σε επανάσταση, σκορπάει ψίχουλα σα χαρτοπόλεμο στις μάζες, σα σπίρτο στο χιονιά των πραγματικών αδιεξόδων.

Σ' αυτήν την κουζίνα, με καρυκεύματα ποταμίσιας αφθονίας «συνεργασιών» και «ανοχής» και δόκιμα κουζινομάχαιρα με «οικόσημο», οδεύουμε προς τις κάλπες μεσούντος του χειμώνα. Σε συνθήκες απόλυτα εχθρικές για την έκφραση της λαϊκής βούλησης, που γλιστράει στο παγωμένο σάλιο του γλειψίματος καθώς περισσεύει στις προεκλογικές σωτηριολογικές μεγαλοστομίες. Η πόλωση. Η ταχύτατη κατασκευή και συνάμα απάντηση κάλπικων διλημμάτων. Η τρομοκρατική αποσιώπηση της πραγματικότητας μέσα στην Ευρώπη, όπου και γεννήθηκαν και άνθισαν κι εν πολλοίς κυριάρχησαν, ειδικά μετά το Μάαστριχτ, τα βασανιστήρια της εργατικής τάξης και ξεφύτρωσαν και γιγαντώθηκαν τα δηλητηριώδη ζιζάνια των αγκυλωτών σταυρών, κάνει τον αγώνα των κομμουνιστών και των συμμάχων τους προκλητικά πιο δύσκολο. Και γι' αυτό υποδειγματικά ξεκάθαρο, ευθύ, άφοβο και κατά μέτωπο.

Την ώρα που οι άλλοι θα κυνηγάνε φαντάσματα και θ' απλώνουν πάγκους με πραμάτεια σάπια, υποσχέσεις μουχλιασμένες, την ώρα που θα παίζουν το «εδώ παπάς εκεί παπάς, έλα μαζί μου κι ας μην ξέρεις πού πατάς και πού θα πας», εμείς οργανωμένα κι αποφασιστικά θα αγωνιστούμε σθεναρά για δυναμωμένο ΚΚΕ και στο λαό και στη Βουλή. Ασπίδα στα χειρότερα που έρχονται ευρωσυναινετικά. Εφορμώντας στην επανάκτηση των χαμένων δικαιωμάτων και του κλεμμένου πλούτου που παράγουμε. Απαιτώντας και διεκδικώντας το δίκιο του εργάτη που δε χωράει σε φανταχτερά πακέτα φιλανθρωπίας. Ανοίγοντας το δρόμο για την ανατροπή! Κι όχι για τη μετατροπή της κυρίαρχης πολιτικής σε ανακωχή με το κεφάλαιο. ΚΚΕ! Με το κόκκινο στην καρδιά κι όχι απλώς φόντο στην εξέδρα και τρικ στην αφίσα, καλόν αγώνα!...


Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ




Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org