«Το Γεράκι της Μάλτας»

Σήμερα ξεκινάει για 36η χρονιά το αγαπημένο «Ταινιόραμα» στον κινηματογράφο «Αστυ», με ένα πλούσιο πρόγραμμα με παλιότερες και νέες ταινίες που έχουν προβληθεί στον κινηματογράφο. Από σήμερα 28 Μάη μέχρι και τις 24 Ιούνη θα προβληθούν 81 ταινίες, περίπου 3 τη μέρα με ενιαίο εισιτήριο 6 ευρώ, ενώ το πρόγραμμα χωρίζεται και σε θεματικές ενότητες για όλα τα κινηματογραφικά γούστα. Περισσότερες πληροφορίες και το πρόγραμμα, στη σελίδα του κινηματογράφου, https://www.asty-cinema.gr.

Η επανέκδοση αυτής της εβδομάδας δεν χρειάζεται συστάσεις, είναι αυτό που ονομάζουμε αρχέτυπο στο είδος του φιλμ νουάρ: «Το Γεράκι της Μάλτας» («The Maltese Falcon», 1941) του Τζον Χιούστον. Προτείνουμε ανεπιφύλακτα να δείτε την πρώτη ταινία του σκηνοθέτη Τζον Χιούστον, που καθόρισε το αμερικανικό σινεμά της περιόδου και το φιλμ νουάρ κατ' επέκταση, η οποία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του σπουδαίου κομμουνιστή λογοτέχνη Ντάσιελ Χάμετ, που ουσιαστικά «εφηύρε» την αμερικανική αστυνομική λογοτεχνία, και είναι η ταινία που καθιέρωσε τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

«Ενας Ποιητής»

Η εμμονή του Oscar Restrepo με την ποίηση δεν του έχει φέρει καμία δόξα. Εχοντας πια μεγαλώσει και παραξενέψει, έχει υποκύψει στο κλισέ του ποιητή που ζει στην αφάνεια. Η γνωριμία του με την Yurlady, μια έφηβη από φτωχή οικογένεια, και η βοήθεια που της προσφέρει για να καλλιεργήσει το ταλέντο της, φέρνουν λίγο φως στις μέρες του. Ομως το να την σύρει στον κόσμο των ποιητών μπορεί να μην είναι καλή ιδέα.

Υπέροχη ταινία από την Κολομβία, που στηλιτεύει τους «επιτυχημένους» καλλιτέχνες και στρέφεται σε εκείνους που είναι πιο αδύναμοι, λιγότερο κοινωνικοί, με περισσότερες ευαισθησίες, εκείνους που πήραν τη ζωή τους λίγο λάθος. Εκείνους που αγαπούν πραγματικά την ποίηση, που δεν συμβιβάζονται για να γίνουν γνωστοί και που δεν μπαίνουν στα κυκλώματα. Και αν αγαπάς την ποίηση, τη βρίσκεις παντού. Στα τετράδια των εφήβων που διδάσκεις, στις μικρές χειρονομίες ανθρωπιάς, στο να παλέψεις ώστε κάποιος φέρελπις ποιητής να μην έχει την ίδια μοίρα με σένα και την οικογένειά του, που ζει σε απόλυτη εξαθλίωση. Μαζί με αυτά παλεύεις να βρεις τη σχέση σου με την κόρη σου, που την έχεις αφήσει πίσω, και με όλο τον έξω κόσμο, όντας βουτηγμένος στην κατάθλιψη. Κι αν όλα αυτά δεν σου βγουν σε καλό, δεν πειράζει, γιατί πάλι τα ίδια θα έκανες, γιατί η ποίηση είναι στην ίδια την ψυχή σου. Ο Σότο συνδυάζει σχολές σινεμά και τις συνδυάζει καλά. Ξέρεις ότι έχει πάρει στοιχεία από παντού, τα αναγνωρίζεις, κι όμως εκείνος καταφέρνει να φτιάξει έναν ολόδικό του κόσμο. Αλλωστε, δεν υπάρχει παρθενογένεση στο σινεμά τώρα πια, αφού μετράει πάνω από 130 χρόνια. Σαρκασμός και ευαισθησία, εκπληκτικός συνδυασμός!

Ενας ληστής τραπεζών αποφυλακίζεται και αναζητεί τα κρυμμένα κλοπιμαία. Ο μόνος που γνωρίζει πού βρίσκονται είναι ο αδερφός του, που όμως στο μεταξύ έχει χάσει τη μνήμη του και είναι πεπεισμένος ότι αποτελεί μετεμψύχωση του Τζον Λένον!

Αλλη μια υβριδική ταινία αυτήν τη βδομάδα. Μια ταινία που θέλει να γίνει και περιπέτεια και κωμωδία και δράμα, και να εξαλείψει το στίγμα για την ψυχική ασθένεια. Ολα τούτα με τον Μαντς Μίκελσεν σε έναν ρόλο που δεν του ταιριάζει καθόλου... Η ταινία μάς λέει ότι όλοι έχουμε τραύματα, είτε τα θυμόμαστε είτε όχι, ότι ουσιαστικά δεν έχουμε επιλογή για το πώς θα εξελιχθούμε, γιατί καθοδηγούμαστε από τα τραύματά μας. Είναι μια πολύ επιφανειακή προσέγγιση, η οποία εξαιρεί τον χαρακτήρα μας, τις αντικειμενικές συνθήκες και τις επιλογές μας. Παράλληλα, δεν χρειάζεται να είμαστε όλοι ψυχικά ασθενείς ώστε να έχουμε ενσυναίσθηση και να ενδιαφερόμαστε για τη φροντίδα και την αποδοχή των ψυχικά ασθενών. Η παραβολή που χρησιμοποιείται στο μικρό animation που ανοίγει και κλείνει την ταινία είναι αποκαλυπτική των σκηνοθετικών προθέσεων. Ενας βασιλιάς των Βίκινγκς, όταν κόβεται το χέρι του παιδιού του, διατάζει να κοπούν τα χέρια όλων στο βασίλειο, ώστε να μην είναι κανείς διαφορετικός... Και αναρωτιόμαστε, γιατί να μην επινοήσουν ένα τεχνητό μέλος ή να το αποδεχτούν όπως είναι και να το βοηθήσουν, ώστε το χέρι του παιδιού να μην αποτελεί πια «πρόβλημα»;

Τα παιδιά ενός άλλοτε διάσημου καλλιτέχνη προσλαμβάνουν μια πλαστογράφο για να παρουσιαστεί ως υποψήφια βοηθός του και να αποκτήσει πρόσβαση σε οκτώ ανολοκλήρωτους πίνακές του, που ονομάζονται «Οι Κρίστοφερ». Σκοπός της είναι να τους ολοκληρώσει κρυφά, ώστε να εξασφαλίσουν κληρονομιά όταν εκείνος πεθάνει.

Ο καλλιτέχνης, οι ανασφάλειές του, η επιτυχία του, η παρακαταθήκη του. Ο φόβος του θανάτου και οι άνθρωποι που θυσίασες στην πορεία της ζωής σου. Ποιον απολογισμό αποφεύγεις να κάνεις όταν τα ίδια τα παιδιά σου περιμένουν να πεθάνεις ώστε να πουλήσουν ό,τι έχεις; Πώς μοιάζει να κοιτάς αφ' υψηλού ως αυθεντία και να κρίνεις χωρίς καμία ευαισθησία το μέλλον των νέων καλλιτεχνών που ανοίγουν τα φτερά τους; Τι καλλιτέχνη σε κάνει η έλλειψη ανθρωπιάς; Υπάρχει κάτι που να μπορεί να τρυπήσει τον τοίχο που έχεις χτίσει απέναντι σε όλους; Εμπιστεύεσαι κανέναν; Αγαπάς κανέναν; Μήπως όλοι θέλουν να σε εκμεταλλευτούν; Μπορείς έστω και αργά να αποκαταστήσεις μια αδικία; Ολα αυτά απαρτίζουν το πορτρέτο ενός σύγχρονου μάγου της Τέχνης, που είναι στα τελευταία του. Η σχέση του με την βοηθό του θα τον κάνει να αναθεωρήσει και να ξεκλειδώσει τα βαθιά του μυστικά. Ισως μαζί της να χτίσει τη σχέση που δεν είχε με τα παιδιά του. Εκείνο που λείπει στο σενάριο είναι το υπόβαθρο της σχέσης με τα παιδιά του. Μας λείπει η βασική αιτιολόγηση, η οποία δυστυχώς δεν αναφέρεται πουθενά στην ταινία! Παρασύρθηκε ο Σόντερμπεργκ από τη λάμψη του εκπληκτικού Ιαν ΜακΚέλεν και άφησε πίσω του τα στοιχειώδη. Είναι πραγματική απόλαυση ο Sir, μόνο που ερμηνεύει έναν ανολοκλήρωτο χαρακτήρα...

Η αποκάλυψη της υποκρισίας 16 διαφορετικών χαρακτήρων καθώς προσπαθούν να επιβιώσουν και να ξεχωρίσουν στη σύγχρονη ζωή της μεγαλούπολης. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Γκιγιέρμο Φρανσέγια, ο οποίος σε κάθε ιστορία μεταμορφώνεται σε έναν διαφορετικό χαρακτήρα, λειτουργώντας σαν κοινωνικός χαμαιλέοντας.

Σπονδυλωτή ταινία που αποτελείται από μικρά στιγμιότυπα αλλά και αντιφάσεις της καθημερινότητας στην Αργεντινή, που μας φαίνονται τόσο οικείες και οικουμενικές. Είναι οι τύποι ανθρώπου και τα μοτίβα συμπεριφορών που συναντάμε καθημερινά στο διάβα μας. Με αιχμηρό χιούμορ ο σκηνοθέτης καταφέρνει να σαρκάσει την κοινωνική πραγματικότητα, χωρίς όμως να μας κουνάει το δάχτυλο. Χωρίς βαρύγδουπο σενάριο καταφέρνει να μας δώσει έναν καθρέφτη και να μας δείξει τις ανθρώπινες αδυναμίες. Χρησιμοποιώντας ανθρώπους από διαφορετικές ταξικές καταβολές, μας δείχνει ότι η συνείδηση και η στάση ζωής χτίζονται μέσα στην κοινωνία και ορίζονται από τους κανόνες της. Ταινία λιτή, διασκεδαστική και χρήσιμη.