ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Τρίτη 27 Σεπτέμβρη 2005
Σελ. /32
Ευκαιρία για «ντοπάρισμα»

Γρηγοριάδης Κώστας

Περίσσεψαν οι δηλώσεις «εθνικής αυτοπεποίθησης» και περηφάνιας από τους υπουργούς της γαλάζιας διακυβέρνησης, καθώς ήταν εξόφθαλμη και προκλητική η προσπάθεια εκμετάλλευσης μιας επιτυχίας της Εθνικής ομάδας μπάσκετ. Και αυτή τη φορά οι κυβερνώντες δε δίστασαν να χρησιμοποιήσουν ένα αθλητικό γεγονός για να προχωρήσουν σε ένα ιδεολογικό - πολιτικό ντοπάρισμα της «κοινής γνώμης», που συνοδεύεται με τα γνωστά στερεότυπα που ακούγονται σε κάθε τέτοια περίσταση, περί της «ελληνικής ψυχής»«, του «μεγαλείου της φυλής» που μεγαλουργεί όταν είναι ενωμένο και εργάζεται σκληρά και άλλες τέτοιες μπαρούφες. Δεν έμειναν όμως εκεί. Επιχείρησαν να μεταφέρουν την «εθνική αυτοπεποίθηση» από το μπάσκετ και τον αθλητισμό, στην οικονομία, προφανώς γιατί όλοι πρέπει να δουλέψουμε σαν μια ομάδα για τα υπερκέρδη μιας χούφτας μονοπωλίων. Χαρακτηριστική η δήλωση του υπουργού Ανάπτυξης μετά τη συνεργασία που είχε χτες με τον πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου: «Με μια νέα εθνική αυτοπεποίθηση, πετυχαίνουμε νίκες που και τις βλέπουμε, αλλά και τις γιορτάζουμε, αλλά περιμένουμε και νίκες που έρχονται και στην οικονομία και στην ανάπτυξη», είπε χαρακτηριστικά ο Δ. Σιούφας.

Πέρα από αυτογελοιοποίηση, εκείνο που αβίαστα βγαίνει είναι ότι ακριβώς επειδή η κυβέρνηση δεν έχει να δείξει τίποτα το φιλολαϊκό, επιχειρεί απεγνωσμένα να «πιαστεί» από επιτυχίες στον αθλητισμό (ακόμα και στη «Γιουροβίζιον»...) για να εξωραΐσει τη βαρβαρότητα της πολιτικής της. Φυσικά ματαιοπονεί...

Ο δρόμος της οπισθοδρόμησης

«Στα Βαλκάνια, για παράδειγμα, ο μεγαλύτερος συντελεστής φορολογίας είναι 10-15%, τα ημερομίσθια είναι 60-70% φθηνότερα απ' ό,τι είναι στην Ελλάδα, οι διαδικασίες οι οποίες υπάρχουν και δημιουργούν το λεγόμενο μη μισθολογικό κόστος είναι επίσης εντελώς διαφορετικές. Ποιος επιχειρηματίας θα φέρει τα χρήματά του στην Ελλάδα;»...

Κι όμως τα παραπάνω δεν τα είπε κάποιος επιχειρηματίας ή κάποιος από τη διοίκηση του ΣΕΒ, αλλά... ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, επιδιώκοντας προφανώς να εμφανιστεί ως αυθεντικός εκφραστής συνολικά της (άρχουσας) τάξης. Ο Γ. Βουλγαράκης δεν έκρυψε ότι σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται τα μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση: δηλαδή στη «βαλκανιοποίηση» των μισθών και των εργασιακών δικαιωμάτων. «Αν δε γίνουν βήματα από την Ελλάδα, δεν υπάρχει περίπτωση να ενδιαφερθεί κανείς για μας», αποφάνθηκε μιλώντας χτες στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ. Φυσικά δεν εξέφρασε αιρετικές απόψεις. Τα ίδια έλεγε μια μέρα πριν στο ΔΝΤ ο Γ. Αλογοσκούφης, επιχειρώντας να πείσει τους «επενδυτές» ότι η κυβέρνηση έχει διασφαλίσει ένα «φιλικό περιβάλλον» για τις πολυεθνικές. Αμφότεροι βέβαια κινούνταν στη «γραμμή» της ομιλίας του Κ. Καραμανλή στη ΔΕΘ για «μεταρρυθμίσεις» δίχως τέλος... Το συμπέρασμα είναι σαφέστατο. Η οπισθοδρόμηση θα είναι τρομακτική αν δε συναντήσουν την ενιαία αντίσταση του λαού.

Θερμές ευχές...

Μισό μέτρο παλικάρι και βάρους 3,1 κιλών, αποφάσισε - επιτέλους - να βγει από την κοιλιά της μαμάς του, ο γιος των δικών μας, Μαρίνας Καλλιγέρη και Θανάση Μπαλοδήμα. Από το πρωί της Κυριακής ήρθε να προστεθεί ως νέο μέλος στη μεγάλη οικογένεια του «Ρ», που είναι πολύ ...γόνιμη τον τελευταίο χρόνο. Οι συνάδελφοί τους και η Διεύθυνση της εφημερίδας, τους ευχόμαστε να τους ζήσει!

Τραπεζικά κέρδη

«Μέση ετήσια αύξηση των λειτουργικών κερδών τους κατά 25,7% και των κερδών ανά μετοχή κατά 30% για την περίοδο 2004 - 2006, έναντι 11,4% και 13,5% του μέσου όρου του κλάδου στην Ευρώπη, προβλέπει για τις ελληνικές τράπεζες η UBS. Από πλευράς λειτουργικών κερδών οι ελληνικές τράπεζες εμφανίζουν το μεγαλύτερο ρυθμό αύξησης στην Ευρώπη, ενώ βάσει της ανόδου των κερδών ανά μετοχή υπολείπονται μόνο των ιταλικών και των γερμανικών». Αυτά έγραφαν προχτές οι οικονομικές εφημερίδες. Οι κυβερνώντες, όμως και, ιδιαίτερα, οι οικονομικοί υπουργοί, όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, μιλάνε για την άσχημη οικονομική κατάσταση της χώρας, αρνούμενοι ακόμη και την ελεημοσύνη του επιδόματος θέρμανσης στους πλέον κατατρεγμένους. Δηλαδή, πόσο μεγαλύτερα πρέπει να γίνουν τα κέρδη των τραπεζών και των λοιπών μεγάλων επιχειρήσεων, για ν' αλλάξει προς το καλύτερο η άσχημη - κατά την κυβέρνηση - οικονομική κατάσταση;..


Τα τιμημένα...

Γρηγοριάδης Κώστας

ΣΙΓΟΥΡΑ είναι μεγάλη επιτυχία η ανάδειξη της εθνικής ομάδας μπάσκετ στο ψηλότερο σημείο του βάθρου του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Σίγουρα, αξίζουν πολλά μπράβο και συγχαρητήρια στους παίκτες, στους προπονητές, σε όλους όσοι συντέλεσαν σ' αυτή την επιτυχία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πίσω από την κατάκτηση του τροπαίου υπάρχει πολλή δουλιά, πολύς ιδρώτας και κόπος, πολλές θυσίες.

Σίγουρα, επίσης, η νίκη της ομάδας μπάσκετ έρχεται να αναδείξει την αξία μιας σειράς αρετών και προτερημάτων, όπως η ομαδικότητα, η οργάνωση, η αλληλεγγύη, η πειθαρχία, η αλληλοκάλυψη, το πάθος, η δύναμη, το πείσμα, σε αντίθεση με τον ατομικισμό και τον ανταγωνισμό του σταρ σίστεμ.

Θα 'ταν αυταπάτη, όμως και, ταυτόχρονα, τεράστιο λάθος, να μεταφερθούν όλ' αυτά μηχανιστικά στο κοινωνικό επίπεδο. Και ήδη μερικοί το κάνουν. Σίγουρα, αύριο θα το κάνουν περισσότεροι. Αλλωστε, το ίδιο έργο το έχουμε ξαναδεί με την κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου.

Και τότε, δεν ήταν λίγοι, όσοι έσπευσαν να ψάλλουν ύμνους στην ελληνική ψυχή και, ταυτόχρονα, να περάσουν την αντίληψη ότι αρκεί να είναι ενωμένοι, πειθαρχημένοι, κλπ., κλπ., οι Ελληνες, για να καταφέρουν οτιδήποτε βάλουν στο στόχο τους.

Αφήνουμε κατά μέρος τα περί ελληνικής ψυχής, αφού η πρόδηλη εθνικιστική τάση του ισχυρισμού, δε χρειάζεται αποκάλυψη ή αντίκρουση. Σκόπιμο, όμως, είναι να σταθούμε στα υπόλοιπα.

Η οργάνωση, η ομαδικότητα, η αλληλεγγύη, η πειθαρχία, η αλληλοκάλυψη, κλπ., κλπ., είναι, πράγματι, απαραίτητα και αναντικατάστατα στοιχεία του οποιουδήποτε αγώνα, αλλά στο κοινωνικό επίπεδο, στο επίπεδο της πολιτικής και ταξικής πάλης, προηγείται το θεμελιακό και κρίσιμο ερώτημα: Ποιοι και για ποιους; `Η, για να το πούμε αλλιώς, στις ταξικές κοινωνίες, όπως και η δική μας, καπιταλιστική κοινωνία, προηγείται η συνείδηση της ταξικής ένταξης. Αλλωστε, οι προαναφερόμενες αρετές και πλεονεκτήματα έχουν αξία και μπορούν να λειτουργήσουν αποκλειστικά και μόνον στο πλαίσιο της ταξικής ενότητας...


Παπαγεωργίου Βασίλης

Αυτοί που φοβούνται τις εξελίξεις

Το τελευταίο διάστημα μια σειρά εξελίξεων στον ευρωπαϊκό χώρο, όπως το «όχι» στο «ευρωσύνταγμα» από τα δημοψηφίσματα σε Γαλλία και Ολλανδία, τ' αποτελέσματα των εκλογών στη Γερμανία, δίνουν αφορμές σε διαφόρους αριστερολογούντες, για μια φιλολογία, για πολιτικές εκτιμήσεις και συμπεράσματα, που περισσότερο υπηρετούν τις πολιτικές σκοπιμότητες αυτών που τα διατυπώνουν, παρά αποτελούν μια σοβαρή εκτίμηση της κατάστασης.

Πάνω σε ορισμένες, κατ' αρχήν θετικές εξελίξεις, όπως είναι η έκφραση της λαϊκής δυσαρέσκειας σε ευρωπαϊκές χώρες, προσπαθούν να στήσουν ένα οικοδόμημα με παλιά υλικά, αυτά της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού. Προς επιβεβαίωση προσθέτουν και ισχυρή δόση «κριτικής» στο ΚΚΕ, στο οποίο χρεώνουν, μέσω αρθρογραφίας στον Τύπο, «φόβο μπροστά στις εξελίξεις» και γενικά προσπαθούν να κόψουν και να ράψουν τις εξελίξεις στα μέτρα τους, φθάνοντας μάλιστα και στο σημείο να συμπεράνουν ότι δικαιώνεται πανευρωπαϊκά ...ο ΣΥΝ!!!

Είναι γεγονός πως σε ευρωπαϊκό επίπεδο, δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερές προσπαθούν να προλάβουν και να χειραγωγήσουν τις εξελίξεις, που αργά ή γρήγορα θα έρθουν. Από κοντά και οι αντίστοιχες δυνάμεις που δρουν στην Ελλάδα. Εξάλλου, η πολιτική πρακτική της σοσιαλδημοκρατίας πάντα κινούνταν στο χώρο της αναζήτησης τρόπων συμμετοχής στη διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος. Οταν, δε, αυτό δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη επιδίωκε να συγκρατεί τις εξελίξεις εντός των ορίων του συστήματος, το οποίο με κάθε ευκαιρία εξωράιζε.

Σήμερα, οι εκτιμήσεις που διατυπώνονται για τις συγκεκριμένες εξελίξεις περιέχουν εκτός από τα στοιχεία της υπερβολής και της αφέλειας και μεγάλη δόση σκοπιμότητας και αποπροσανατολισμού. Εμφανίζονται, με έναν τελείως επιφανειακό τρόπο, να πανηγυρίζουν για τα εκλογικά αποτελέσματα στη Γερμανία και αμέσως τα συμπεράσματά τους στρέφονται σε αυτό που είναι η στρατηγική τους, δηλαδή προσπαθούν να αποδείξουν ότι ήρθε η ώρα να μπουν στο παιχνίδι της συνδιαχείρισης. Δείχνουν να ξεχνούν τ' αποτελέσματα της «συνεργασίας», σε κυβερνητικό επίπεδο, π.χ., του Σοσιαλιστικού και του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας. Αποδείχτηκε «φτερό στον άνεμο» τόσο για το γαλλικό λαό όσο και για τα ίδια αυτά κόμματα.

Το όλο θέμα, όμως, είναι ζήτημα προσανατολισμού και στρατηγικής. Πράγματι, η έκφραση λαϊκής δυσαρέσκειας στις πολιτικές τόσο του Σοσιαλδημοκρατικού, όσο και του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας και αντίστοιχα για εδώ στην Ελλάδα, στις πολιτικές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, είναι θετικό γεγονός, όπως θετική είναι και η αμφισβήτηση στο καπιταλιστικό, μονοπωλιακό οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που εκφράστηκε με τα «όχι» στο «ευρωσύνταγμα». Είναι, όμως, μόνο ένα πρώτο βήμα, μια καλή αρχή που επιβεβαιώνει μια ενεργοποίηση των λαϊκών δυνάμεων, της οποίας, ωστόσο, η κατεύθυνση θα κριθεί στην πορεία.

Αυτή η πορεία, για να έχει μέλλον και προοπτική υπέρ των λαϊκών συμφερόντων, ώστε η θέση των εργαζομένων να βελτιώνεται, πρέπει να οδηγεί σε μια ξεκάθαρη αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση και να συμβάλλει στη συγκρότηση ενός αγωνιστικού πόλου, ενός κοινωνικοπολιτικού μετώπου που θα θέτει το ζήτημα της λαϊκής εξουσίας. Αυτό λέει το ΚΚΕ. Εάν κάποιοι ενοχλούνται, αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα...


Κυριάκος ΖΗΛΑΚΟΣ




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org