ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Κυριακή 25 Σεπτέμβρη 2011
Σελ. /32
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Οργανωμένη ανυπακοή για να σωθεί ο λαός

Από το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου μέχρι και σήμερα, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη ένας εκβιασμός χωρίς προηγούμενο στο λαό, να προσαρμοστεί στα μέτρα κυβέρνησης - τρόικας και να πάψει να αντιδρά στα χαράτσια, με τελευταίο αυτό για τα ακίνητα, μέσω της ΔΕΗ. Τα ψευτοδιλήμματα για επικειμένη χρεοκοπία και στάση πληρωμών, αν δεν πιαστούν οι στόχοι του μεσοπρόθεσμου, απευθύνεται σε ένα λαό που έχει ήδη χρεοκοπήσει και σαν τέτοιο πρέπει να απαντηθεί, με ένταση της ταξικής πάλης, με οργανωμένη άρνηση πληρωμής των χαρατσιών, με δυνάμωμα των συνδικάτων και των λαϊκών συσπειρώσεων που πολεμούν την κυρίαρχη πολιτική.

Ο εκβιασμός της κυβέρνησης είναι κάλπικος. Το κράτος έχει ήδη κηρύξει στάση πληρωμών σε Υγεία, Παιδεία, μισθούς, συντάξεις και επιδόματα, στερώντας ζωτικής σημασίας πόρους από νοσοκομεία και σχολεία, συρρικνώνοντας το λαϊκό εισόδημα με μειώσεις, χαράτσια και έμμεσους φόρους, αφαιρώντας από ευπαθείς ομάδες ακόμα και τα στοιχειώδη για την επιβίωσή τους. Για παράδειγμα, μια εργατική λαϊκή οικογένεια θα πρέπει να πληρώσει τα μαλλιοκέφαλά της την ώρα της ανάγκης ακόμα και σε ένα κατ' ευφημισμόν δημόσιο νοσοκομείο. Οι γονείς έχουν επωμιστεί τα λειτουργικά έξοδα των σχολείων (πετρέλαιο, συντήρηση, αναλώσιμα κ.ά.) και τώρα καλούνται να πληρώσουν και τα βιβλία.

Το ίδιο ισχύει και για τα νοικοκυριά που κάποιο μέλος τους χρειάζεται εξειδικευμένη πρόνοια και φροντίδα. Η πλήρης κατάρρευση του συστήματος Πρόνοιας, ακόμα και αυτών των υποτυπωδών δομών που λειτουργούσαν με ευθύνη του αστικού κράτους, έχει οδηγήσει σε απόγνωση χιλιάδες οικογένειες και ανθρώπους που χρειάζονται καθημερινή φροντίδα. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ανάμεσα στους 151 πρώτους φορείς, από τους οποίους η κυβέρνηση ζήτησε να μειώσουν άμεσα το προσωπικό, με εργασιακή εφεδρεία και απολύσεις, η μεγάλη πλειοψηφία είναι δομές Πρόνοιας.

Η κατάσταση που διαμορφώνεται δεν αναδεικνύει μόνο τα αδιέξοδα στην αστική διαχείριση της κρίσης, αλλά και τις ίδιες τις αντιφάσεις του καπιταλισμού. Την ίδια ώρα που οι ανάπηροι μένουν χωρίς φροντίδα και οι ασθενείς χωρίς στοιχειώδεις υπηρεσίες, λόγω μείωσης δομών και προσωπικού, η ανεργία ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Την ίδια ώρα, όμως, που το εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό είναι αρκετό για να καλύψει όλες τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, δεν προσλαμβάνεται, επειδή η Υγεία και η Πρόνοια λογίζονται ως «κόστος» από το κράτος των καπιταλιστών, που πρέπει να μειωθεί και ταυτόχρονα να κυριαρχήσουν τα μονοπώλια σε ζωτικής σημασίας τομείς.

Να γιατί όσες αλλαγές κι αν γίνουν στα επιμέρους, κάτω από την πίεση του λαού, ο καπιταλισμός δεν πρόκειται ποτέ να λύσει το ζήτημα της ανεργίας, ούτε βέβαια να εξασφαλίσει υψηλού επιπέδου, καθολικές και δωρεάν υπηρεσίες Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας στα λαϊκά στρώματα.

Χειρότερος ο επόμενος εκβιασμός

Απέναντι στο χρεοκοπημένο λαό, στέκεται με θράσος η κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της, εκβιάζοντάς τον να πληρώσει για να σωθεί η πλουτοκρατία. Γιατί εκεί πάνε οι δόσεις των δανείων από την τρόικα. Στην ενίσχυση της ρευστότητας των τραπεζών, στην αποπληρωμή του κεφαλαίου και των τόκων από παλιότερα δάνεια και όχι βέβαια στην καταβολή των - ούτως ή άλλως - κουτσουρεμένων μισθών και συντάξεων.

Αν ο λαός υποκύψει στον εκβιασμό, ο επόμενος θα είναι ακόμα χειρότερος. Το ίδιο έγινε και με τις προηγούμενες δόσεις των δανείων, όταν μέσα από απειλές για χρεοκοπία έφεραν και ψήφισαν το μεσοπρόθεσμο και τον εφαρμοστικό, ανακοίνωσαν πρόσθετα πακέτα μέτρων και φόρων. Το ίδιο θα γίνει και τώρα, αν ο λαός σκύψει το κεφάλι. Ο επόμενος εκβιασμός, για την έκτη, την έβδομη δόση και πάει λέγοντας, θα είναι ακόμα πιο βάρβαρος για τους ανθρώπους του μόχθου. Ηδη, άρχισε να συζητιέται η αναθεώρηση του Μεσοπρόθεσμου προς το χειρότερο, για να σωθεί το κεφάλαιο από την κρίση που βαθαίνει πανευρωπαϊκά και στην Ελλάδα.

Γιατί εκβιάζουν κυβέρνηση και τρόικα; Επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Για το κεφάλαιο, οι ανατροπές που ενισχύουν την ανταγωνιστικότητά του είναι μονόδρομος, τόσο σε συνθήκες καπιταλιστικής ανάπτυξης, όσο και σε συνθήκες κρίσης. Τότε, μάλιστα, τα μονοπώλια γίνονται ακόμα πιο επιθετικά, εξαιτίας των ανταγωνισμών για τον επιμερισμό της ζημιάς από την αναγκαία καταστροφή κεφαλαίου, που οδηγεί κάποια από αυτά στο να κλείσουν ή να συγχωνευτούν με άλλα ισχυρότερα και κάποια άλλα να σταθεροποιηθούν ή και να κερδίσουν καλύτερη θέση εκκίνησης στη φάση της (αναιμικής, όπως όλα δείχνουν) αναζωογόνησης.

Για το αστικό πολιτικό σύστημα, είναι ακόμα πιο δύσκολο να διαχειριστεί τη σημερινή κρίση με τα εργαλεία του παρελθόντος, αφού αυτή δεν είναι ίδια με αντίστοιχες των προηγούμενων δεκαετιών. Γι' αυτό ευθύνεται κυρίως το γεγονός ότι σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης δράσης του κεφαλαίου, οι καπιταλιστικές οικονομίες διαπλέκονται σε μεγαλύτερο βαθμό μεταξύ τους, ενώ οξύνονται στο έπακρο και οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα παραδοσιακά, αλλά και τα ανερχόμενα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Σαν συνέπεια, δεν επιτρέπεται καμιά υποχώρηση και κανένας ελιγμός από την πλευρά τις αστικής διαχείρισης απέναντι στη λαϊκή δυσαρέσκεια. Καμιά χαλάρωση των μέτρων δε συγχωρείται, αφού μπορεί να στοιχίσει ανεπανόρθωτα στα μονοπώλια της μιας ή της άλλης χώρας (ή διακρατικής καπιταλιστικής Ενωσης) στον παγκόσμιο ανταγωνισμό και μάλιστα εν μέσω ανακατατάξεων στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα, εξαιτίας της βαθιάς κρίσης.

Τι πρέπει να γίνει;

Τι πρέπει να γίνει, από τη σκοπιά του πραγματικού λαϊκού συμφέροντος; Στο θέμα της διεξόδου συγκρούονται δύο κυρίαρχες στρατηγικές γραμμές: Από τη μια, η αστική διαχείριση της κρίσης για το πρόσκαιρο ξεπέρασμά της, με ακλόνητο το καπιταλιστικό σύστημα. Από την άλλη, η όξυνση της ταξικής πάλης για να μπαίνουν εμπόδια στα βάρβαρα μέτρα και να μεγαλώσουν τα ρήγματα που προκαλεί η κρίση στο αστικό σύστημα, μέχρι την ανατροπή του καπιταλισμού και το πέρασμα στη λαϊκή εξουσία και οικονομία.

Στην πρώτη γραμμή, ανεξάρτητα από επιμέρους διαφορές, συνωστίζονται όλα τα αστικά κόμματα και οι παραφυάδες τους. Φως στο τούνελ, όμως, για το λαό δεν πρόκειται να υπάρξει, ούτε με υποταγή στα βάρβαρα μέτρα, όπως τον καλούν να κάνει τα αστικά κόμματα, ούτε με κυβερνητική αλλαγή και μερεμέτια στο καπιταλιστικό σύστημα, όπως επιδιώκουν οι οπορτουνιστές. Ο λαός θα δει χαΐρι, μόνο αν ο ίδιος παρέμβει οργανωμένα για να σπάσει το φαύλο κύκλο των μέτρων και των εκβιασμών.

Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που παλεύει σήμερα για την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων από τις συνέπειες της κρίσης, για το εμπόδισμα των αντιλαϊκών μέτρων, με στρατηγικό στόχο την ανατροπή της αστικής εξουσίας, με όρους μαζικής πολιτικής πάλης και αλλαγής των συσχετισμών υπέρ της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, για λαϊκή εξουσία και οικονομία. Κάθε βήμα πίσω από αυτήν τη στρατηγική, αργά ή γρήγορα οδηγεί στην ενσωμάτωση, στον αφοπλισμό του εργατικού λαϊκού κινήματος, στο τσάκισμα των αγωνιστικών διαθέσεων που μεγαλώνουν. Η παγκόσμια και η ευρωπαϊκή πείρα, το επιβεβαιώνουν περίτρανα.

Η οργανωμένη άρνηση πληρωμής των χαρατσιών κυβέρνησης και τρόικας, αναδεικνύεται σήμερα σε κρίκο για να ριζώσει ένα τέτοιο ριζοσπαστικό κίνημα στους τόπους δουλειάς και τις εργατογειτονιές. Η πλατιά συσπείρωση στη γραμμή «Οχι άλλες θυσίες για την κερδοφορία των μεγαλοεπιχειρηματιών, για την ΕΕ και την Ευρωζώνη» μπορεί να ξεκινήσει από το «όχι» στα χαράτσια, να αγκαλιάσει τις οικογένειες των ανέργων, απαιτώντας μέτρα προστασίας τους, τα σχολεία της αμάθειας, τα νοσοκομεία, το κόψιμο βασικών φαρμάκων, τους παιδικούς σταθμούς με τα τροφεία και την έλλειψη φαγητού για τα παιδιά.

Είναι ώρα ο λαός να γνωρίσει τη δύναμή του και να τη χρησιμοποιήσει. Να σωθεί ο λαός, όχι ο καπιταλισμός και τα μονοπώλια, που οδηγούν στη φτώχεια, στην καταστροφή και τους πολέμους.


Π.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org