ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Κυριακή 25 Ιούλη 2004
Σελ. /32
ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ
Ηταν κατάκτηση, όχι παραχώρηση

Η επιστροφή του Χαρίλαου Φλωράκη (22/8/74)
Η επιστροφή του Χαρίλαου Φλωράκη (22/8/74)
Το 1974, έπειτα από 27 χρόνια σκληρής παρανομίας, κατατρεγμών και πολυποίκιλων διώξεων, το ΚΚΕ νομιμοποιείται. Οχι χάρη στη μεγαλοψυχία της νεότευκτης αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, αλλά γιατί η νομιμοποίησή του αποτελούσε χρόνιο λαϊκό αίτημα. Σ' εκείνη τη φάση, μια τέτοια ενέργεια ισοδυναμούσε με απόδειξη δημοκρατικότητας του νέου συστήματος στα μάτια του πολύπαθου λαού της χώρας μας, που δεν εννοούσε τη δημοκρατία χωρίς νόμιμο ΚΚΕ. Ο ίδιος, εξάλλου, είχε υποφέρει τα πάνδεινα, στο όνομα της δίωξης του ΚΚΕ και του κομμουνισμού, αφού οι αντικομμουνιστικοί νόμοι είχαν τελικά στραφεί εναντίον του προοδευτικού κινήματος στο σύνολό του, είχαν υπονομεύσει τα δικά του δικαιώματα και ελευθερίες.

Στο πρώτο συνέδριο σε συνθήκες νομιμότητας, το 10ο, ο Χ. Φλωράκης τόνιζε στην ομιλία του: «Η νομιμοποίηση του ΚΚΕ δεν ήταν μόνο μια επιτυχία της εργατικής τάξης, αλλά και μια νίκη του δημοκρατικού κινήματος και της δημοκρατικής ζωής του τόπου γενικότερα» και συμπλήρωνε: «Το δεύτερο δίδαγμα της ζωής στα χρόνια αυτά είναι ότι το ΚΚΕ δεν εξαφανίζεται επειδή έτσι το θέλουν η ολιγαρχία του χρήματος κι ο ιμπεριαλισμός, ότι, παρά τους σκληρούς διωγμούς μελών του, το ΚΚΕ συνέχισε αδιάλειπτα την ύπαρξη και τη δράση του. Αυτό δεν οφείλεται σε καμιά συγκυρία ή ιδιοτροπία της ιστορίας. Η ύπαρξή του αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα».

Λίγο πριν από τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, το Σεπτέμβρη του 1974, τυπώνεται και κυκλοφορεί για λίγους μήνες η εφημερίδα «Νέα Ελλάδα». Σε εκείνα τα λιγοστά φύλλα αποτυπώθηκαν οι πρώτες μέρες της μεταπολίτευσης και οι εξελίξεις ιδωμένες από μια διαφορετική σκοπιά. Στα πρωτοσέλιδα της «Νέας Ελλάδας», δεσπόζουν η κυπριακή τραγωδία, τα αιτήματα τιμωρίας των χουντικών εγκλημάτων. Αποτυπώνονται τα λαϊκά αιτήματα, που, έπειτα από μια μαύρη εφταετία, ξεσπούν σαν ορμητικός χείμαρρος.

Στο πρώτο τεύχος, που κυκλοφόρησε την Πέμπτη 8 Αυγούστου του 1974, κυριαρχεί το αίτημα για νομιμοποίηση του ΚΚΕ. Στο πρωτοσέλιδο δεσπόζει ο τίτλος: «Η παλλαϊκή αντίσταση στην Ελλάδα και την Κύπρο οι βασικοί παράγοντες της ανατροπής της λαομίσητης χουντικής δικτατορίας» και παρακάτω η υπόμνηση ότι ο λαός στις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις του ζήτησε: Αποκατάσταση αληθινής δημοκρατίας. Νομιμοποίηση του ΚΚΕ. Κατάργηση των νόμων 509 και 375. Επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων της εμφύλιας σύρραξης. Κολασμό των υπευθύνων για τα οικονομικά σκάνδαλα της χουντοκρατίας. Τιμωρία των βασανιστών και δολοφόνων των παιδιών του. Λευτεριά και ανεξαρτησία στην Κύπρο.

Στις 29 Αυγούστου, η εφημερίδα φιλοξενεί συνέντευξη, που είχε παραχωρήσει τρεις μέρες νωρίτερα ο πρώτος Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Χ. Φλωράκης, που είχε ήδη επιστρέψει στην Ελλάδα, παρότι τυπικά το ΚΚΕ παρέμενε παράνομο. Ο Χ. Φλωράκης διακηρύττει ότι το Κόμμα θα αγωνιστεί για τη δημοκρατία και την ελευθερία του ελληνικού λαού και για την ανεξαρτησία της Κύπρου. Το ΚΚΕ βάζει τον πήχη πολύ ψηλά, συναισθανόμενο τα νέα καθήκοντα που επωμίζεται και επιδιώκοντας να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών, στις ανάγκες και τις προσδοκίες του ελληνικού λαού, παρότι το ίδιο εξακολουθεί να είναι λαβωμένο από τη μακρόχρονη παρανομία και τις τεράστιες απώλειες που μέτρησε στη διάρκειά της. Ρίχνεται κατευθείαν στη μάχη για την οργανωτική του ανασυγκρότηση, την ιδεολογική και πολιτική του επάρκεια.

Εν αναμονή της νομιμοποίησης, την Κυριακή 22 Σεπτέμβρη του 1974, η «Νέα Ελλάδα» κυκλοφορεί με πρωτοσέλιδο θέμα που φέρει τον τίτλο: «Αύριο πιθανώς το ΝΔ για τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ» και στο οποίο υπογραμμίζεται ότι αυτή θα «είναι μια νίκη της δημοκρατίας», η οποία «κατακτήθηκε με αμέτρητες θυσίες, υπέροχες αγωνιστικές εξάρσεις, αθάνατα "άλματα στον ουρανό". Πρώτα απ' όλα των κομμουνιστών, αυτών των πρωτοπόρων και πιστών παιδιών του λαού, αλλά και όλων των αριστερών, των συνεπών αγωνιστών της δημοκρατίας, όλων των εργαζομένων. Δεν είναι νίκη μόνο των κομμουνιστών, μόνο των αριστερών. Είναι κατάκτηση όλου του λαού. Η ίδια η αστική τάξη της Ελλάδας αναγκάστηκε, ύστερα από δεκαετίες διωγμών, αφάνταστων πιέσεων και εκβιασμών κατά του πρωτοπόρου κόμματος του λαού, να αναγνωρίσει ότι είναι ακατανόητη ακόμα κι η αστική δημοκρατία χωρίς την ελεύθερη λειτουργία του ΚΚΕ».

Τη μεθεπόμενη μέρα, στις 24/9/1974, η «Νέα Ελλάδα» πανηγυρίζει από την πρώτη της σελίδα: «Νόμιμο το ΚΚΕ από χτες, καταργείται ο νόμος 509 του 1947 και επαναλειτουργούν τα κόμματα». Αναγγέλλει ακόμα ότι από την επομένη, 25/9, ξανακυκλοφορεί ο «Ριζοσπάστης», όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ, η κυκλοφορία του οποίου είχε επίσης απαγορευτεί.

Τέσσερα χρόνια μετά, στο 10ο Συνέδριό του, το ΚΚΕ αποτιμά το διάστημα νόμιμης δράσης του. Συζητά τις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, εκτιμά το περιεχόμενο της πολιτικής αλλαγής, αλλά και τη δική του δράση και λαμβάνει σημαντικές αποφάσεις για τη μετέπειτα πορεία του, ενώ υπογραμμίζει ως πρωταρχικό το καθήκον της πάλης για ένα ισχυρό και μαζικό Κόμμα, μαρξιστικό - λενινιστικό, βαθιά ριζωμένο μέσα στην εργατική τάξη και τους άλλους εργαζόμενους.


Βάσω ΝΙΕΡΡΗ


ΠΑΣΟΚ: Από τη Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη στους Μάνο και Ανδριανόπουλο

Η 30χρονη διαδρομή του ΠΑΣΟΚ, από την ίδρυσή του, την 3η του Σεπτέμβρη του 1974, μέχρι σήμερα, είναι μια πορεία, στα πρώτα χρόνια της οποίας ο ιδρυτής του, Α. Παπανδρέου, δήλωνε ότι θα φέρει το «λαό στην εξουσία» και σταδιακά κατέληξε με το ΠΑΣΟΚ να κάνει αυτοσκοπό του την προάσπιση των συμφερόντων του πολυεθνικού κεφαλαίου.

Την περίοδο 1974 - 1981, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και ο Α. Παπανδρέου προχώρησαν σε μια απίθανη δημαγωγία, που στόχο είχε τον αποπροσανατολισμό του λαού. Ο Α. Παπανδρέου χρησιμοποίησε αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα, οικειοποιήθηκε ξένες ιδέες και προτάσεις και δε δίστασε να ισχυριστεί ότι «θεμέλιος λίθος» του «κινήματός» του ήταν ο «σοσιαλιστικός μετασχηματισμός» της κοινωνίας.

Ανάμεσα στα άλλα, στην ιδρυτική Διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ σημειώνεται: «Ακυρώνονται οι διεθνείς συμβάσεις και συμφωνίες που έχουν οδηγήσει την Ελλάδα σε οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση από τα μονοπωλιακά συγκροτήματα της Δύσης και ιδιαίτερα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού». Και παράλληλα, στο ίδιο κείμενο, επισημαίνεται: «Η ρίζα της συμφοράς βρίσκεται στην εξάρτηση της πατρίδας μας»...

Η δεύτερη επταετία του ΠΑΣΟΚ ξεκινάει με τους «σοσιαλιστές» να γίνονται κυβέρνηση και τα πάντα ανατρέπονται. Τα συνθήματα μαζί με τη Διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ πηγαίνουν ...περίπατο. Οι «δεσμεύσεις» για απαγκίστρωση της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς έληξαν με την παραμονή της Ελλάδας στους κόλπους του ΝΑΤΟ, ενώ το σύνθημα «Εξω οι βάσεις» του Α. Παπανδρέου, έγινε ...υπογραφή στη συμφωνία παραμονής των βάσεων, που ψευδεπίγραφα το ΠΑΣΟΚ χαρακτήρισε συμφωνία «απομάκρυνσής» τους... Η χώρα, φυσικά, δε βγήκε ποτέ από την ΕΟΚ, γιατί, όπως υποστήριξε ο Α. Παπανδρέου, «το κόστος αποχώρησης είναι μεγαλύτερο από αυτό της ένταξης».

Η «κοινωνικοποίηση του χρηματοδοτικού συστήματος στο σύνολό του και των βασικών μονάδων παραγωγής», που το 1974 έταζε το ΠΑΣΟΚ, περιορίστηκε στην «κοινωνικοποίηση» των χρεών των προβληματικών επιχειρήσεων, μοιράζοντας τα χρέη των Ελλήνων κεφαλαιούχων στις πλάτες του ελληνικού λαού.

Στο ίδιο διάστημα, το κίνημα των «μη προνομιούχων Ελλήνων» μετατράπηκε στο κίνημα των «νέων τζακιών», το οποίο στο τέλος της επτάχρονης διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ, το 1989, οδήγησε στις βρώμικες ιστορίες του Κοσκωτά...

Στις εκλογές του 1990, το ΠΑΣΟΚ περνάει στην αντιπολίτευση και με φραστικές κορόνες επιχειρεί να κρύψει την ταύτιση της πολιτικής που πρεσβεύει με αυτήν της κυβέρνησης της ΝΔ. Το 1993, το ΠΑΣΟΚ έρχεται εκ νέου στην εξουσία, για να συνεχίσει το αντιλαϊκό ...έργο των προκατόχων του. Δεν καταργεί κανένα αντεργατικό και αντιασφαλιστικό νόμο της ΝΔ, όπως προεκλογικά είχε δεσμευτεί. Αντίθετα, μάλιστα, ενισχύει την επίθεση στα λαϊκό εισόδημα και τα εργατικά δικαιώματα. Ξεπουλά τον ΟΤΕ και άλλες δημόσιες επιχειρήσεις, παρά τις προεκλογικές εξαγγελίες ότι δεν πρόκειται να τις ιδιωτικοποιήσει.

Το 1995 έχουμε την περίφημη δήλωση του Α. Παπανδρέου: «Πάμε χέρι - χέρι με τον Κλίντον». Παράλληλα, τα διαπιστευτήριά της στα γεράκια του αμερικανικού Πενταγώνου η ελληνική κυβέρνηση τα δίνει με τη συμμετοχή της στο βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας την περίοδο 1994 - '95, καθώς και με τη συμμετοχή της στο «απάνθρωπο» εμπάργκο εναντίον του γιουγκοσλαβικού λαού.

Με σύνθημα τον «εκσυγχρονισμό»

Το Γενάρη του 1996, παραιτείται από πρωθυπουργός ο Α. Παπανδρέου, αναλαμβάνει ο Κ. Σημίτης και το Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς το ΠΑΣΟΚ κερδίζει τις εκλογές και ξεκινά τη νέα «εκσυγχρονιστική» πορεία του. Το ΠΑΣΟΚ έχει μετεξελιχθεί ήδη σε νεοφιλελεύθερο κόμμα και πιάνει δουλιά...

Με «σημαία» το στόχο της Οικονομικής Νομισματικής Ενοποίησης (ΟΝΕ), η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εξαπολύει, με τις ευλογίες της ΝΔ και τη στήριξη του ΣΥΝ, μια άνευ προηγουμένου αντιλαϊκή επίθεση και στο στόχαστρο μπαίνουν οι ...κοινωνικές δαπάνες. Περικοπές στην Υγεία, στην Παιδεία, «πάγωμα» στις αυξήσεις των μισθών και των συντάξεων, καθολική άρνηση σε οποιαδήποτε λαϊκή διεκδίκηση, είναι τα πρώτα επιτεύγματα της κυβέρνησης Σημίτη.

Εργαζόμενοι και αγρότες βλέπουν τα εισοδήματά τους να λεηλατούνται και όταν τολμούν να αντιδράσουν βρίσκουν απέναντί τους, τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους. Το ΠΑΣΟΚ ποινικοποιεί τους λαϊκούς αγώνες και δε διστάζει να χτυπήσει ακόμα και το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα της χώρας, επειδή τολμά να ...καταστρέψει τη φιέστα που έστησαν για να υποδεχτούν τον πλανητάρχη!

Στα οκτώ αυτά χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας, το ΠΑΣΟΚ ξεπούλησε τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, «αποτελείωσε» τον ΟΤΕ, έδωσε τα «Ελληνικά Πετρέλαια» στον Λάτση, τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά και το αεροδρόμιο στους Γερμανούς, το Ρίο - Αντίρριο στους Γάλλους και ξεπούλησε όλο το τραπεζικό σύστημα στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Δε δίστασε να βγάλει στο σφυρί τις παραλίες, τα δάση, ακόμα και τα σπήλαια αυτού του τόπου... Την ίδια στιγμή, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, για να «κλείσει» το έλλειμμα, δημιούργησε και κρούσματα διαφθοράς, με πρωταγωνιστές κυβερνητικά στελέχη και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ενώ, μέσω του σκανδάλου της Σοφοκλέους, καταληστεύτηκαν οι οικονομίες του ελληνικού λαού και «γεννήθηκαν» ...«Νεονάκηδες».

Πάντως, όλο αυτό το διάστημα, το ΠΑΣΟΚ δεν άλλαξε τη Διακήρυξή του, στην οποία καταγραφόταν: «Θέλουμε απαλλαγή της οικονομίας μας από τον έλεγχο του ξένου μονοπωλιακού και ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου» και της «οικονομικής ολιγαρχίας»...

Οσο για τις σχέσεις που ανέπτυξε το ΠΑΣΟΚ με τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, τα «ευχαριστήρια» του Προέδρου Μπους προς την ελληνική κυβέρνηση, σε συνδυασμό με τις διευκολύνσεις που παρείχε σε όλους τους τελευταίους ιμπεριαλιστικούς πολέμους μέσω της βάσης της Σούδας, αλλά και τις αποστολές Ελλήνων στρατιωτών στη Βοσνία, στο Κοσσυφοπέδιο και το Αφγανιστάν, και την ιστορική δήλωση Σημίτη: «Ευχαριστούμε τις ΗΠΑ», καταμαρτυρούν τη δράση του...

Σ' αυτήν την περίοδο, το ΠΑΣΟΚ δεν πρόλαβε μόνο να βάλει «ταφόπλακα» στο Κυπριακό, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που κατέβαλε όλο το προηγούμενο διάστημα με την προώθηση του αμερικανόπνευστου «σχεδίου Ανάν» και τις πιέσεις που άσκησε στον κυπριακό λαό και την ηγεσία του, μέχρι και την τελευταία στιγμή, προκειμένου να το αποδεχτεί και να οριστικοποιηθεί η διχοτόμηση του νησιού...

Το Φλεβάρη του 2004, πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανακηρύχτηκε ο Γ. Παπανδρέου. Τα πρώτα δείγματα γραφής του «νέου» ΠΑΣΟΚ, όπως θέλει να το αποκαλεί ο νέος αρχηγός του, φανερώνουν ότι θα συνεχίσει τη σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική του. Αυτό, άλλωστε, μαρτυρά το γεγονός πως πρόσφατα μέσα στο ΠΑΣΟΚ βρήκαν καταφύγιο γνήσιοι εκφραστές αυτής της πολιτικής, όπως ο κ. Μάνος και ο κ. Ανδριανόπουλος.


Παναγιώτης ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org