ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Πέμπτη 25 Απρίλη 2013
Σελ. /32
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΣΥΡΙΖΑ
Διαπιστευτήρια σε ευήκοο ακροατήριο

«Εκ βαθέων» (!) ομιλία χτες του Αλ. Τσίπρα στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο

Σε μια «de profundis» (εκ βαθέων) - όπως ο ίδιος τη χαρακτήρισε - ομιλία, σε εκδήλωση που διοργάνωσε προς τιμήν του το Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο στη «Μεγάλη Βρετανία», ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας, άρπαξε χτες μια ακόμα ευκαιρία για να διαβεβαιώσει Ελληνες και ξένους κεφαλαιοκράτες ότι είναι το «άλογο» που μπορούν να εμπιστευθούν για τη διαχείριση των υποθέσεών τους σε βάρος του λαού. Μεταξύ άλλων είπε:

-- «Κάποιοι πίστεψαν ότι ο κίνδυνος για την επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα θα ήταν μία πιθανή αντιμνημονιακή κυβέρνηση, μία πιθανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν αφελείς όσοι το πίστεψαν αυτό. Διότι σήμερα αποδεικνύεται ότι ο πραγματικός κίνδυνος για την οικονομία είναι το ίδιο το μνημόνιο και η τρόικα με τις επιλογές της (...) Οι επιχειρήσεις κλείνουν, υπάρχει κίνδυνος αφελληνισμού των τραπεζών (...) Οι επενδυτές δεν έρχονται μέσα σε αυτό το κλίμα της αστάθειας». Ο ΣΥΡΙΖΑ διαβεβαιώνει ότι η επιχειρηματικότητα, άρα και η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, είναι και δικό του ευαγγέλιο, όπως και των αστικών κομμάτων. Γι' αυτό και θέλει να διασφαλίσει κλίμα σταθερότητας, προκειμένου να έρθουν επενδύσεις στη χώρα. Σταθερότητα σημαίνει συνθήκες κερδοφορίας για το κεφάλαιο και «σιγή ιχθύος» από το κίνημα. Τα ίδια παλεύει να κάνει και η σημερινή κυβέρνηση, με άλλο μείγμα διαχείρισης από αυτό που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αυτοπροβάλλεται σαν πιο ικανός να ενσωματώσει τις λαϊκές αντιδράσεις.

-- «Κάποιοι ενδεχομένως να μας κατηγορούν ότι είμαστε αρνητικοί απέναντι σε κάθε επένδυση. Είναι λάθος αυτό. Εκεί που είμαστε αρνητικοί, εκεί που έχουμε αντίθεση, είναι όταν έχουμε επενδύσεις που δεν σέβονται τους περιβαλλοντικούς και εργασιακούς νόμους. Είμαστε υπέρ του δημόσιου και κοινωνικού ελέγχου νομικών μονοπωλίων και κρίσιμης στρατηγικής σημασίας οργανισμών για το Δημόσιο. Δεν έχουμε ούτε ρεβανσιστική διάθεση απέναντι σε συγκεκριμένους επιχειρηματίες - άλλωστε, δεν πιστεύουμε ότι η συνδιαλλαγή και η διαπλοκή είναι μία υπόθεση που αφορά μονάχα αυτούς, είναι σαν το βαλς, θέλει δύο. Είμαστε επίσης υπέρ του δημοσίου και κοινωνικού έλεγχου φυσικών μονοπωλίων και κερδοφόρων οργανισμών, διότι βλέπουμε ότι σε όλη την Ευρώπη αυτό που έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια είναι το κράτος να έχει συμμετοχή και έλεγχο σ' αυτούς. Είναι όμως μια συζήτηση την οποία θα μπορούσαμε να κάνουμε και πιο ανοιχτά». Διαβεβαιώνει τους επιχειρηματίες, ντόπιους και ξένους, ότι θέλει τις επενδύσεις τους και ότι θα κάνει τα πάντα για να τις προσελκύσει. Δίπλα στον ιδιωτικό τομέα, μάλιστα, υπόσχεται να συγκροτήσει έναν κατ' ευφημισμό «δημόσιο» τομέα, για να διευκολύνει με υποδομές και χρήμα τις επενδύσεις των επιχειρηματιών. Με αυτόν τον τρόπο (κρατική συμμετοχή και έλεγχο) λειτουργεί επί χρόνια τώρα η ΔΕΗ, χωρίς αυτό να εμποδίσει την απελευθέρωση της αγοράς, τις απανωτές αυξήσεις στα τιμολόγια, τη ληστρική υπέρ των μονοπωλίων διαχείριση του ενεργειακού πλούτου της χώρας. Ακόμα και αυτή όμως η «κρατική συμμετοχή», που είναι η άλλη όψη των ιδιωτικοποιήσεων, είναι υπό την αίρεση της συζήτησης με τους «επενδυτές».

-- «Κατά την άποψή μας, παρά τη δεινή οικονομική θέση, η Ελλάδα έχει ανεξάντλητες και αναξιοποίητες δυνατότητες εξαιτίας της ανεξάντλητης γεωπολιτικής της δυναμικής. Οφείλει αυτές να τις αξιοποιήσει δίχως δογματισμούς». Προβάλλει σαν δέλεαρ για τα μονοπώλια και τα ιμπεριαλιστικά κέντρα τη γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας, και μάλιστα «χωρίς δογματισμούς», που σημαίνει χώσιμο μέχρι τα μπούνια στους ανταγωνισμούς για τους δρόμους και τις πηγές Ενέργειας, αλλά και στα ιμπεριαλιστικά σχέδια σε βάρος λαών της περιοχής.

-- «Θεωρώ ότι είναι εθνική υπόθεση όχι απλά μιας νέας λαϊκής πλειοψηφίας ή μόνο των εργαζόμενων η διεκδίκηση μιας νέας στρατηγικής διαπραγμάτευσης (...) Πιστεύω ότι αν έχουμε εθνική στρατηγική μπορούμε να διεκδικήσουμε. Αν δεν έχουμε εθνική στρατηγική, στην κρίσιμη στιγμή θα υποστούμε νέες μεγάλες ταπεινώσεις, αντίστοιχες αυτών που είδαμε στην Κύπρο. Το σχέδιό μας, λοιπόν, περιλαμβάνει, και θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας, μια σκληρή διαπραγμάτευση, μια σύγκρουση. Και σ' αυτή τη σκληρή διαπραγμάτευση πρέπει να έχουμε την αίσθηση ότι μπορούμε να επιβιώσουμε σε κάθε περίπτωση, αν έχουμε ένα κοινό όραμα που μας ενώνει για να επιβιώσουμε. Αν δεν έχουμε, δεν θα επιβιώσουμε». Ο ΣΥΡΙΖΑ κοροϊδεύει ότι από την κρίση μπορούν να βγουν εξίσου κερδισμένοι τα μονοπώλια και ο λαός, όταν αποδεδειγμένα και ανεξάρτητα από μείγμα διαχείρισης, η ανάκαμψη του κεφαλαίου προϋποθέτει την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία του λαού. Μιλάει για «εθνική υπόθεση» και «εθνική στρατηγική» σε ό,τι αφορά στη διαπραγμάτευση μέσα στην ΕΕ, καλώντας το λαό να ταυτιστεί με την ντόπια αστική τάξη και να σηκώσει τις δικές της σημαίες. Ταυτόχρονα, αφήνει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα, ακόμα και αυτό της εκδίωξης από το ευρώ, κλείνοντας το μάτι σε μερίδες της πλουτοκρατίας που μπορεί να έχουν συμφέρον από μια τέτοια εξέλιξη.

-- «Θα ξέρετε τη θέση μας όχι για μεγάλες παροχές, δεν έχουμε τη δυνατότητα να τις δώσουμε, αλλά τουλάχιστον να φτάσουμε τα επίπεδα του κατώτατου μισθού εκεί όπου ήμασταν πριν από την κρίση». Επαληθεύει ότι στόχος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καν η επιστροφή των εισοδημάτων στα προ κρίσης επίπεδα, αλλά η αποκατάσταση μόνο του κατώτερου μισθού, εγκαταλείποντας ακόμα και όσα δημαγωγικά έλεγε πριν τις εκλογές. Είναι βέβαιο ότι όσο πλησιάζει η ώρα να πάρει τη σκυτάλη της διακυβέρνησης, οι εξαγγελίες αυτές θα πάνε ακόμα πιο κάτω, θα προσαρμοστούν και φραστικά στα όσα αξιώνουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες για να ανακάμψουν από την κρίση.


ΕΡΩΤΗΣΗ - ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Γιατί αβαντάρουν τον «ευρωσκεπτικισμό»;

-- Εντείνεται το τελευταίο διάστημα και με διάφορους τρόπους ο «ευρωσκεπτικισμός». Τι και ποιους εξυπηρετεί;

Ο «ευρωσκεπτικισμός» που καλλιεργούν τα αστικά επιτελεία, στοχεύει να ενσωματώσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια για το ευρωοικοδόμημα, να το θωρακίσει και να το διασώσει, καλλιεργώντας αυταπάτες ότι μια άλλη διαχείριση, μια καλύτερη συνεννόηση, ενδεχόμενα και αλλαγές στους θεσμούς, μπορούν να μεταλλάξουν την ΕΕ σε φιλολαϊκή, ενώ θα παραμένει Ενωση των μονοπωλίων. Σ' αυτή την ρότα κινείται και η πρωτοβουλία έξι ευρωπαϊκών αστικών εφημερίδων να καταθέτουν τις προτάσεις τους «για τη σωτηρία της ΕΕ», αναγνωρίζοντας ότι η Ευρωένωση «είναι σε ένα δύσκολο σημείο της ιστορίας της» και ότι πρέπει «η μεγάλη ευρωπαϊκή ιδέα να βγει από το αδιέξοδο προς τη διάλυση και να προχωρήσει προς ένα καλύτερο μέλλον». Τι προτείνουν; Η ισπανική «El Pais» γράφει ότι το σημαντικότερο πρόβλημα της ΕΕ είναι το έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης. Ισχυρίζεται ότι η τριάδα Ευρωκοινοβούλιο - Κομισιόν - Ευρωπαϊκό Συμβούλιο «δημιουργεί μια μαύρη τρύπα, όπου αυτό το πράγμα που λέμε δημοκρατία απειλείται με εξαφάνιση». Αδύναμο Κοινοβούλιο χωρίς δυνατότητα ελέγχου, αόρατη επιτροπή, αδιαφανές Συμβούλιο που δε λογοδοτεί, βλέπει η εφημερίδα και διαπιστώνει ότι ο ευρωσκεπτικισμός μεγαλώνει στο κέντρο και στην περιφέρεια. Κοροϊδεύουν το λαό ότι οι αντιλαϊκές αποφάσεις της ΕΕ οφείλονται στον «αντιδημοκρατικό» τρόπο που παίρνονται και όχι στο ότι οι κυβερνήσεις που αποφασίζουν είναι το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου. Καλλιεργούν συνειδητά αυταπάτες ότι είναι δυνατόν να πάψει η ανισομετρία στην ΕΕ και να γίνουν φιλολαϊκότερες οι αποφάσεις της, αν αναβαθμιστεί ο θεσμός του Κοινοβουλίου.

Στη λειτουργία του Ευρωκοινοβουλίου εστιάζει και η βρετανική «Guardian», που γράφει ότι η λειτουργία της ΕΕ εξακολουθεί να είναι μοιρασμένη ανάμεσα στις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο, όπου πρέπει να παραβρίσκονται οι ευρωβουλευτές για 12 τετραήμερες συνεδρίες το χρόνο. «Είναι μια γελοία, σπάταλη και αναποτελεσματική διαδικασία», λέει η εφημερίδα, εστιάζοντας στο κόστος. Σαν να πρόκειται το Ευρωκοινοβούλιο να σταματήσει να ψηφίζει αντιλαϊκά, να προωθεί με οδηγίες και κατευθύνσεις τον πυρήνα της στρατηγικής του κεφαλαίου, αν πάψει να μοιράζεται ανάμεσα σε Στρασβούργο και Βρυξέλλες! «Τα χαρτιά των συνθηκών λένε και ότι η Ευρώπη έχει κοινή διπλωματική γραμμή αλλά, ακόμα και αν κατάφερε να γίνει πραγματικά κοινή, της λείπει ένας κοινός στρατός», σημειώνει η γαλλική «Le Monde», κατηγορώντας τη Βρετανία και τη Γερμανία ότι εναποθέτουν την «προστασία της ηπείρου» στο ΝΑΤΟ. Επί της ουσίας, η εφημερίδα ισχυρίζεται ότι χρειάζεται αναβάθμιση της ΕΕ στον παγκόσμιο οικονομικό ανταγωνισμό και ότι αυτό προϋποθέτει και αύξηση της στρατιωτικής της ισχύς και παρουσίας, με τη συγκρότηση δομών έξω από το ΝΑΤΟ, το οποίο ταυτίζεται κυρίως με τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Η πολωνική «Gazeta Wyborcza» βλέπει το πρόβλημα στο γεγονός ότι «σταματήσαμε να μιλάμε για ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και μιλάμε μόνο για το χρήμα». Ξεθάβει από τα ντουλάπια το ξοφλημένο ιδεολόγημα της «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης», για να πει ότι δεν είναι νομοτέλεια αυτό που ζει ο λαός σήμερα, πλακωμένος από τα μονοπώλια και την εξουσία τους και πως με «αλληλεγγύη» ανάμεσα στα καπιταλιστικά της κράτη, τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Στο ίδιο πνεύμα είναι το δημοσίευμα της ιταλικής «La Stampa», που προτείνει να ιδρυθεί μια πανευρωπαϊκή ομάδα ποδοσφαίρου για να τονωθεί η αίσθηση του «κοινού μας σπιτιού», που λάνσαρε το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό τις προηγούμενες δεκαετίες, για να σύρουν τους λαούς στην ιδέα της Ενωσης των μονοπωλίων.

Ομοίως και η γερμανική «Sueddeutsche Zeitung», προτείνει μια κοινή πανευρωπαϊκή εφαρμογή σε όλα τα «έξυπνα κινητά» που θα δίνει στους κατόχους τους χρηστικές πληροφορίες για την καθημερινότητά τους, όχι ντιρεκτίβες και ανακοινώσεις, που θα θυμίζουν στους πολίτες πόσο άλλαξε η ζωή μέσα στην κοινή αγορά και την Ενωση και πόσο δε θα άλλαζε χωρίς αυτή. Κι αυτό επειδή -σύμφωνα με την εφημερίδα- «η Ευρώπη δεν πείθει τους πολίτες για τα μεγάλα, γιατί δεν αγωνίζεται να εξειδικεύσει τα μικρά που αγγίζουν τη ζωή των πολιτών, οι οποίοι δεν το καταλαβαίνουν πια». Ολοι τους, με σοβαρό ή λιγότερο σοβαρό τρόπο, συντονίζονται στην κεντρική ιδέα που λέει ότι κάτι πρέπει να γίνει ώστε να ενσωματωθεί η κλιμακούμενη δυσαρέσκεια για την ΕΕ σε ανώδυνα για τα μονοπώλια και το αστικό πολιτικό σύστημα κανάλια. Εκεί στοχεύει και ο λεγόμενος «ευρωσκεπτικισμός», που καλλιεργούν μερίδες της πλουτοκρατίας, τα Μέσα και τα κόμματά τους. Η ΕΕ είναι των μονοπωλίων και σάπια όσο ο καπιταλισμός. Ο λαός δεν πρέπει να αγωνιά για τη διάσωσή της, αλλά για τη συντριβή της, με ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου σε κάθε χώρα και αποδέσμευση, με κοινωνικοποιημένα τα μονοπώλια και το λαό κυρίαρχο του πλούτου που παράγει.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org