ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Τρίτη 23 Φλεβάρη 2021
Σελ. /28
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ
Η θρυλική ΕΠΟΝ ενέπνευσε και συνεχίζει να εμπνέει σήμερα τη νεολαία, τον λαό μας!

Υπόμνημα στο δήμο Αθήνας για τη συντήρηση του σπιτιού της ΕΠΟΝ

Τη διάσωση και λειτουργία ως μνημείου του σπιτιού της ΕΠΟΝ απαιτεί η ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ
Τη διάσωση και λειτουργία ως μνημείου του σπιτιού της ΕΠΟΝ απαιτεί η ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ
Εβδομήντα οχτώ χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ίδρυση, στις 23 Φλεβάρη του 1943, της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νέων, της θρυλικής ΕΠΟΝ, με πρωτοβουλία της ΟΚΝΕ, της τότε Νεολαίας του ΚΚΕ.

Σε ανακοίνωσή της για την επέτειο ίδρυσης της ΕΠΟΝ, η ΠΕΑΕ - ΔΣΕ τονίζει μεταξύ άλλων: «Η Ιστορία της ΕΠΟΝ, η Ιστορία όλης της δεκαετίας του '40, διδάσκει ότι όταν ο λαός θελήσει και αποφασίσει να στηριχτεί στις ανεξάντλητες δυνάμεις του, ακόμα και σε συνθήκες που ο αντίπαλος μοιάζει ανίκητος, μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω, να αλλάξει τους συσχετισμούς και να νικήσει».

«Το ΚΚΕ και η Νεολαία του, η ΟΚΝΕ, υπήρξαν η ψυχή, ο καθοδηγητής και ο κύριος αιμοδότης του μεγαλειώδους ηρωικού αγώνα των ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΕΠΟΝ», σημειώνεται στην ανακοίνωση. Αναφερόμενη στα όσα πρόσφεραν στον αγώνα τα περισσότερα από 600.000 μέλη της τονίζει ότι «χιλιάδες νεολαίοι έγιναν πρότυπα αγωνιστικής διαπαιδαγώγησης και στάσης ζωής», κόντρα στις δυσκολίες και «στη λογική του συμβιβασμού που καλλιεργούσαν τότε στη νεολαία μας ο συνεργαζόμενος με τους ναζί κατακτητές αστικός πολιτικός κόσμος, αλλά κι αυτοί που εγκατέλειψαν το λαό στο έλεος των κατοχικών φεύγοντας για τη Μ. Ανατολή ή το Λονδίνο. Η θρυλική αυτή οργάνωση έγινε μεγάλη δεξαμενή για τον αγώνα, τον οποίο ενίσχυσε με εκατοντάδες χιλιάδες μαχητές. Τροφοδότησε τον ΕΛΑΣ και κατόπιν τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας για μια νέα Ελλάδα, κόντρα στην αστική τάξη της χώρας μας και τους συμμάχους της, τη Μ. Βρετανία και τις ΗΠΑ».

«Η θρυλική ΕΠΟΝ, ο απαράμιλλου ηρωισμού αγώνας της, ενέπνευσε όλες τις επόμενες γενιές και συνεχίζει να εμπνέει σήμερα τη νεολαία μας, το λαό μας», σημειώνει και τονίζει ότι «ως ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ τιμούμε την επέτειο ίδρυσης της ΕΠΟΝ δηλώνοντας αμέριστη στήριξη στους σημερινούς αγώνες της νεολαίας και όλων των εργαζομένων για κάλυψη των αναγκών τους, για μέτρα προστασίας της υγείας από την πανδημία, για μόρφωση, για εργασία, για το εισόδημα των λαϊκών οικογενειών, κατά της κρατικής καταστολής, κατά των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων, για αποδέσμευση από ΝΑΤΟ - ΕΕ, για να φύγουν οι βάσεις του θανάτου».

Ξεχωριστή αναφορά κάνει στην προσπάθεια που γίνεται σήμερα περί «αναθεώρησης - παραχάραξης της Ιστορίας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, των αντιστασιακών λαϊκών κινημάτων μέσα από το Πρόγραμμα "Μνήμες από την Κατοχή στην Ελλάδα", το οποίο εντάσσεται στη διδακτική ύλη. Η παραχάραξη είναι επίσημη πολιτική της ΕΕ με την άτιμη ταύτιση φασισμού - κομμουνισμού, επίσημη ιδεολογία της είναι ο αντικομμουνισμός», τονίζει η ΠΕΑΕΑ και απαιτεί το πρόγραμμα «Μνήμες από την Κατοχή στην Ελλάδα» να μην ενταχθεί ως διδασκαλία της Ιστορίας στα σχολεία.

Παρέμβαση στο δήμο Αθήνας για τη συντήρηση του σπιτιού της ΕΠΟΝ

Στο μεταξύ, με αφορμή τη σημερινή επέτειο ίδρυσης της ΕΠΟΝ, την περασμένη Παρασκευή 19/2, αντιπροσωπεία της Κεντρικής Διοίκησης της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, αποτελούμενη από τους Γιώργο Κατημερτζή (πρόεδρο), Παναγιώτα Μητσέα (γεν. γραμματέα) και Γιάννη Ζαγγανά (αντιπρόεδρο) κατέθεσε υπόμνημα στον δήμαρχο Αθήνας, Κ. Μπακογιάννη, και το Δημοτικό Συμβούλιο Αθήνας για τη συντήρηση του σπιτιού της ΕΠΟΝ, στην οδό Δουκίσσης Πλακεντίας 3 στους Αμπελόκηπους.

Με το υπόμνημα που κατέθεσε η ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ θέτει στο δήμο και σε κάθε άλλο αρμόδιο κρατικό φορέα το χρονίζον πρόβλημα σχετικά με την προστασία του κτιρίου, το οποίο κηρύχθηκε με απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού, τη δεκαετία του '80, κάτω από τον αγώνα της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ και άλλων αντιστασιακών οργανώσεων, διατηρητέο, για ιστορικούς λόγους, με σκοπό να αποτελεί ιστορικό μνημείο της αντίστασης στον κατακτητή και της απελευθερωτικής πάλης.

Ωστόσο, για πάνω από 30 χρόνια, το σπίτι της ΕΠΟΝ μένει εγκαταλειμμένο, χωρίς συντήρηση, χωρίς καμιά μέριμνα από το δήμο Αθήνας και το κράτος ώστε να είναι επισκέψιμο, να μπορεί να αξιοποιείται ως μνημείο της Αντίστασης, για να μαθαίνει και να διδάσκεται η νεολαία την αληθινή Ιστορία του τόπου μας και πιο συγκεκριμένα της Εθνικής Αντίστασης.

Το κτίριο διαχειρίζεται ο Οργανισμός Αθλητισμού του δήμου Αθηναίων, ενώ η κυριότητά του ανήκει στο Δημόσιο. Η ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ επανειλημμένα, στο παρελθόν, έχει θέσει το ζήτημα της συντήρησης, ανάδειξης και οργανωμένης αξιοποίησής του, τόσο στο υπουργείο Πολιτισμού όσο και στο δήμο Αθήνας σε προηγούμενες δημοτικές αρχές αλλά ...«φωνή βοώντος». Σε επίσκεψη μάλιστα αντιπροσωπείας του προεδρείου της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ στον προηγούμενο δήμαρχο απάντησε πως ο δήμος είναι αναρμόδιος.

Το πρόβλημα επομένως παραμένει και το σπίτι της ΕΠΟΝ κινδυνεύει με κατάρρευση, είναι μη επισκέψιμο γιατί έχει γίνει επικίνδυνο.

Η ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ επανέρχεται και ζητά να δοθεί ολοκληρωμένη λύση ώστε το ιστορικό αυτό κτίριο να επισκευαστεί και συντηρηθεί και να οργανωθεί ως ιστορικό μνημείο της Εθνικής μας Αντίστασης και της ΕΠΟΝ. «Ετσι θα τιμάται και ο τιτάνιος αγώνας της νεολαίας μας, που μαζί με τον οργανωμένο λαό σε ΕΑΜ - ΕΛΑΣ απελευθέρωσαν τη χώρα μας από τους ναζί κατακτητές. Θα είναι σημαντική συμβολή ώστε να μαθαίνουν και να διδάσκονται οι νέες γενιές της πατρίδας μας από την αληθινή Ιστορία της Αντίστασης», σημειώνει στο υπόμνημά της, απαιτώντας «από την κυβέρνηση, τον δήμο και όποιους άλλους αρμόδιους φορείς να προχωρήσουν, παίρνοντας όλα τα απαραίτητα μέτρα, για τη διάσωση και λειτουργία του μνημείου στο σπίτι της ΕΠΟΝ. Αναμένουμε τις άμεσες ενέργειές σας». Ο δήμαρχος υποσχέθηκε ότι θα εξετάσει το ζήτημα άμεσα.


ΕΡΩΤΗΣΗ - ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΘΕΣΕΙΣ 21ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ
Γιατί επισημαίνεται η καθοριστική σημασία της ιδεολογικής-μορφωτικής δουλειάς στις ΚΟ; Πάντα δεν ήταν αυτό καθήκον «πρώτης γραμμής»;

Γιατί στο πρώτο κείμενο επισημαίνεται η καθοριστική σημασία της ιδεολογικής - μορφωτικής δουλειάς στις Κομματικές Οργανώσεις; Πάντα δεν ήταν αυτό καθήκον «πρώτης γραμμής»; Γιατί δίνεται τέτοια έμφαση;

Η ΚΕ στις Θέσεις για το 21ο Συνέδριο δεν επισημαίνει απλά την ανάγκη αναβάθμισης της ιδεολογικοπολιτικής παρέμβασης αλλά ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι ανάγκη η ιδεολογική δουλειά να διαπερνά όλη την κομματική δραστηριότητα, να μην αντιμετωπίζεται ως «ένα ακόμα καθήκον» που αφορά κάποιο επιτελείο ή συγκεκριμένους συντρόφους χρεωμένους στο μέτωπο αυτό.

Κι αυτό γιατί καταρχάς η σύγχρονη ταξική πάλη έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις. Ενα από τα στοιχεία που την καθορίζουν και που ασκεί πιέσεις στις πρωτοπόρες δυνάμεις είναι η μεγάλη αντίφαση μέσα στην οποία δρούμε: Ενώ όλες οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν με άμεσο τρόπο ότι η εποχή μας είναι εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, την ίδια στιγμή εδώ και τριάντα χρόνια ζούμε το αντεπαναστατικό πισωγύρισμα, την υποχώρηση του κομμουνιστικού αλλά και συνολικότερα του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Το ζήτημα δηλαδή πρέπει να το δούμε και από τη σκοπιά αυτού που περιγράφουμε στις Θέσεις, ότι το Κόμμα διανύει ίσως την πιο δύσκολη περίοδο της Ιστορίας του ως μέρος του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος (ΔΚΚ).

Στις Θέσεις διευκρινίζεται ότι το ζήτημα της ιδεολογικής - μορφωτικής δουλειάς στις γραμμές του Κόμματος και της ΚΝΕ δεν μπορεί να ταυτίζεται μόνο με τα οργανωμένα μορφωτικά συστήματα στις γραμμές μας (σχολές, σεμινάρια, διαλέξεις), στα οποία έχουν γίνει θετικά βήματα που όμως χρειάζεται να σταθεροποιηθούν, να έχουν επαναληπτικότητα, να δίνεται όλη η φροντίδα για την επιτυχή λειτουργία τους, ζητήματα που δεν είναι πάντα και παντού δεδομένα. Το ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί είναι το ότι αυτά τα συστήματα λειτουργούν ως ένα «παράλληλο πρόγραμμα» που δεν συνδέεται ουσιαστικά με το περιεχόμενο της καθημερινής δράσης των Οργανώσεων του Κόμματος και της ΚΝΕ. Θέλουμε λοιπόν η μαρξιστική μόρφωση όχι μόνο να αποκτά διάρκεια και συνέχεια με όλους τους τρόπους αλλά να αξιοποιείται στην τρέχουσα πολιτική δράση. Ετσι μπορούν να αντιμετωπίζονται καθοδηγητικές αδυναμίες σε σχέση με το πώς μπαίνουν στη ζωή και διαδίδονται οι σύγχρονες επεξεργασίες μας, το Πρόγραμμά μας, η στρατηγική μας για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό, πώς αντιμετωπίζονται λαθεμένες αντιλήψεις.

Αλλωστε, όπως εντοπίζουν οι Θέσεις, η ενίσχυση του ιδεολογικού στοιχείου στην εσωκομματική λειτουργία των Οργάνων και των Οργανώσεων θα βοηθήσει στο να αντιμετωπιστούν μια σειρά από αδύναμες πλευρές στην καθοδήγηση και λειτουργία στις οποίες εστιάζουμε. Οπως για παράδειγμα η αδύναμη και όχι σε βάθος κριτική εξέταση της πείρας από την ταξική πάλη, την ιδεολογικοπολιτική διαπάλη, τη δουλειά για τη συσπείρωση δυνάμεων με βάση τη στρατηγική μας, τη δουλειά για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, την προώθηση της κοινωνικής συμμαχίας κ.λπ. Αυτό το ζήτημα συνδέεται και με την ανάπτυξη της ικανότητας τα μέλη των καθοδηγητικών οργάνων να συμβάλλουν ουσιαστικά με τις τοποθετήσεις τους γενικεύοντας συμπεράσματα από την πείρα της ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης, από τη δράση μας στα μέτωπα πάλης κ.λπ. Αλλο κρίσιμο ζήτημα είναι το πόσο οι θεωρητικές - ιδεολογικές επεξεργασίες στις οποίες έχουμε προχωρήσει ως Κόμμα έχουν μπορέσει να αφομοιωθούν από το σύνολο των μελών και στελεχών του Κόμματος, πόσο το περιεχόμενο αυτών των επεξεργασιών διαπερνά όλη τη λειτουργία των Οργάνων και των Οργανώσεων.

Ακριβώς γι' αυτόν το λόγο στη Θέση 12 ξεχωρίζονται κάποια από τα ζητήματα που χρειάζεται ακόμα καλύτερα να αφομοιωθούν από όλο το κομματικό δυναμικό, ώστε να υπηρετείται ο βασικός μας στόχος:

- Η κατανόηση της εκμεταλλευτικής σχέσης και ιδιαίτερα οι σύγχρονες μορφές που παίρνει η καπιταλιστική εκμετάλλευση, εξαιτίας της εφαρμογής νέων τεχνολογιών και άλλων μεθόδων οργάνωσης της εργασίας. Ζητήματα όπως η υπεραξία, το μέσο ποσοστό κέρδους, ο χρόνος εργασίας, η εφαρμογή της πληροφορικής, η επίδραση της τηλεργασίας πρέπει να είναι οργανικό στοιχείο της αρθρογραφίας, αλλά και των δημόσιων παρεμβάσεων, ώστε να γίνεται κατανοητή η λειτουργία του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος.

- Η αντίληψή μας για τον χαρακτήρα της οικονομικής κρίσης στον καπιταλισμό, η εναλλαγή φάσεων οικονομικής κρίσης και ανάκαμψης, ζητήματα τα οποία βοηθούν στη σωστή κατανόηση και εκτίμηση των διαφόρων μορφών αστικής διαχείρισης.

- Η αντίληψή μας για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στον 20ό αιώνα, απαλλαγμένη από τον εξωραϊσμό της για τις γενιές κυρίως που την γνώρισαν, ενώ οι νέες γενιές έχουν τελείως διαστρεβλωμένη αντίληψη ή άγνοια. Η αντίληψή μας ιδιαίτερα για τις αιτίες της ανατροπής του σοσιαλιστικού συστήματος στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, στην Κίνα και αλλού, κυρίως όμως της διάλυσης της ΕΣΣΔ και του ΚΚΣΕ, αφού είχε καθοριστικό ρόλο στην πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της γραμμής του ΔΚΚ, επιδρούσε αποφασιστικά και στο Κόμμα μας.

- Η κατανόηση μιας σειράς εξελίξεων στο αστικό εποικοδόμημα, τόσο αυτοτελώς όσο και από τη σκοπιά της σχέσης τους με αντίστοιχες αλλαγές και τάσεις στην καπιταλιστική οικονομία και την κοινωνική οργάνωση και δυναμική, όπως αλλαγές στους κρατικούς μηχανισμούς, στη συγκρότηση αστικών κομμάτων, στη νομοθεσία, στην Εκπαίδευση, στην οικογένεια, με επίδραση στις κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις, στην αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου κ.λπ.

- Η δυσκολία διαμόρφωσης γραμμής συσπείρωσης στο κίνημα, βασισμένης στην παρακολούθηση των εξελίξεων ανά κλάδο, αλλά και ανά εργασιακό χώρο ή κοινωνικό πρόβλημα.

Αν συνυπολογίσουμε τις απαιτήσεις της ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης που προκύπτουν από την παρέμβαση της αστικής τάξης και του οπορτουνισμού γίνεται ακόμα περισσότερο κατανοητό ότι οι κομμουνιστές δεν έχουν την «πολυτέλεια», στο όνομα μιας πράγματι πιεστικής καθημερινότητας, να αναβάλλουν για αργότερα, όταν θα είναι τάχα πιο «ευνοϊκές» οι συνθήκες, την οργάνωση της ιδεολογικοπολιτικής αντεπίθεσης. Αντίθετα, όπως εντοπίζεται και στις Θέσεις της ΚΕ, πρέπει να γίνει στοιχείο της καθημερινότητας αυτή η προσπάθεια. Να μην περιορίζεται μόνο σε μια εκδήλωση ή σε μια καμπάνια, αλλά να διαπερνά όλη την κομματική ζωή και δράση, την παρέμβαση στο κίνημα.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org