ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Κυριακή 22 Νοέμβρη 2009
Σελ. /24
ΕΝΘΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ: "7 ΜΕΡΕΣ ΜΑΖΙ"
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Επικίνδυνη η παγκοσμιοποίηση

Κοραής Δαμάτης
Κοραής Δαμάτης
Το «Αγγέλων Βήμα», ένα νεοκλασικό κτίριο του 1920 στην οδό Σατωβριάνδου 36, διαθέτει θέατρο 110 θέσεων, τρεις αίθουσες εικαστικών εκδηλώσεων, ατμοσφαιρικό φουαγέ, εντυπωσιακό μπαρ και πέτρινο κελάρι. Την καλλιτεχνική διεύθυνση έχει ο σκηνοθέτης Κοραής Δαμάτης, ενώ κάθε χρόνο το πρόγραμμα έχει στόχο να προσφέρει μια πρόταση για ολοκληρωμένη έξοδο στην πόλη με άξονα το θέατρο, τη μουσική ή τα εικαστικά, αλλά και με γαστριμαργικές απολαύσεις. Στις δραστηριότητες του χώρου περιλαμβάνονται θεατρικές και μουσικές παραστάσεις, εκθέσεις ζωγραφικής, γλυπτικής και φωτογραφίας, αφιερώματα και πολλά ακόμη.

«Το Αγγέλων βήμα» - λέει ο Κοραής Δαμάτης - «ήταν απ' την αρχή και παραμένει ένα στοίχημα. Γίνονται πολλά πράγματα, θέατρο, μουσική, εικαστικά, αφιερώματα. Είναι ένας χώρος που θέλει να καλύψει μεγάλο φάσμα και στην τέχνη και την πληροφόρηση και φέτος θα συνδέσουμε τη λειτουργία με το Κελάρι, ένα χώρο για μετά ή και πριν την παράσταση με ελαφρύ φαγητό και ποικιλίες κρασιών μικροπαραγωγών. Παράλληλα, το «Αγγέλων Βήμα» έχει δημιουργήσει και διατηρεί έντονο κοινωνικό πρόσωπο, συμμετέχοντας ενεργά και παίρνοντας θέση σε προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία του σήμερα».

-- Πόσο κοντά στην πραγματοποίησή του βρίσκεται αυτό το στοίχημα;

-- «Σαφέστατα είναι δύσκολο να το οδηγήσει κανείς εκεί που θέλει και μάλιστα στο κέντρο της Αθήνας. Θέλει προσπάθεια, θέλει υπομονή και επιμονή. Εχουμε όμως ήδη θετικά δείγματα. Συχνά βλέπουμε θεατές που βλέπουν όχι μόνο όλες τις παραστάσεις μας αλλά και περισσότερες φορές την ίδια παράσταση. Δημιουργείται σιγά - σιγά ένας πυρήνας γύρω από το Αγγέλων Βήμα που φαίνεται ότι το πίστεψε».

-- Εχετε τη γνώση και την εμπειρία πολλών χρόνων μέσα στο θεατρικό περιβάλλον της χώρας, πιστεύετε ότι το θέατρο σήμερα υπηρετεί τον κοινωνικό του ρόλο ή κάπου έχει χαθεί;

-- «Το θέατρο πιστεύω ότι βρίσκεται σε μια στιγμή που σε μας φαίνεται πολύ, με την έννοια των πολλών πραγμάτων, των αλλαγών, των προχωρημένων παραστάσεων ή των μη προχωρημένων ή αυτών που φαίνονται προχωρημένες... μοιάζει σαν ένα κίνημα, που στην Ευρώπη έχει γίνει από το '50 - '60 και καθυστερημένα ήρθε και στην Ελλάδα. Σαφέστατα φαίνεται αυτή τη στιγμή μια καμπή, με την ακριβή έννοια της λέξης, που σημαίνει ότι γυρίζουν τα πράγματα προς μια άλλη κατεύθυνση. Πού θα πάνε, δε γνωρίζω. Απλώς αυτή τη στιγμή έχουμε τους τριγμούς που συμβαίνουν, τους φυσιολογικούς τριγμούς που συμβαίνουν σε κάθε αλλαγή, που δεν ξέρουμε αν θα φέρει θετικά αποτελέσματα. Αν η επόμενη στροφή θα μας χαρίσει πράγματα ή όχι».

-- Η πολιτεία παίζει κάποιο ρόλο;

-- «Εχω την εντύπωση ότι η πολιτεία αδιαφορεί για την τέχνη. Δε νομίζω ότι την ενδιαφέρει μέχρι σήμερα, τουλάχιστον, για να μην καταδικάσω τα νέα πρόσωπα, ακόμη τουλάχιστον... Δεν διαπίστωσα ποτέ μια αγάπη μια προστασία και μια παροχή ασφάλειας του κράτους προς τον πολιτισμό και δεν εννοώ μόνο το θέατρο, αλλά και το χορό, και τα εικαστικά, και το βιβλίο, και το σινεμά... Είναι μια χώρα η Ελλάδα με πάρα πολύ φως, πάρα πολύ μεγάλη ιστορία, που όμως το κράτος μέχρι σήμερα δεν έδωσε την απαιτούμενη σημασία. Δεν την πρόβαλε όσο έπρεπε, δεν την εκμεταλλεύτηκε στο τέλος - τέλος. Στέκονται στα πολύ - πολύ απαραίτητα κι αυτά δεν γίνονται και ποτέ στην ώρα τους».

-- Μα είναι θέμα προσώπων ή πολιτικής βούλησης, τελικά;

-- «Ναι, έχετε δίκιο. Δεν είναι θέμα προσώπων. Είναι θέμα πολιτικής βούλησης και δεν την έχουν. Δεν υπάρχει το κράτος εκείνο που θα αποφασίζει ότι αυτό το προϊόν, έτσι για να το πω πολύ πεζά, θα το εκμεταλλευτώ. Δεν το εκμεταλλεύεται. Οχι απλά να το προστατέψει αλλά και να το εκμεταλλευτεί».

-- Μήπως όμως αυτή η λέξη προϊόν, αποδυναμώνει την έννοια της τέχνης και την οδηγεί στην εμπορευματοποίηση, με αποτέλεσμα να χάνει κάποια από τα εσωτερικά της χαρακτηριστικά;

-- «Το λέω προϊόν μήπως ενδιαφερθούν κάποιοι άνθρωποι που μιλάνε σ' αυτήν την αγοραία γλώσσα. Πραγματικά, γίνονται πολλές παραστάσεις που ακολουθούν την έννοια της τέχνης, που δεν είναι προϊόντα. Επειδή μιλούσαμε για το κράτος κι επειδή το κράτος μιλάει περισσότερο για χρήματα, όπως και σχεδόν όλοι πια μιλάνε συνέχεια για χρήματα, πόσα βγάζεις, πόσα θα μπορούσες να βγάζεις, πόσα πρέπει να βγάλεις... Δεν είναι βιομηχανία η Ελλάδα και δεν πρέπει και δεν μπορεί να γίνει. Από την άλλη, θέλουν να μας βάλουν στη φοβερή πορεία της παγκοσμιοποίησης που απεύχομαι και πρέπει να απεύχεται κάθε άνθρωπος. Η παγκοσμιοποίηση έχει τη λογική να ισοπεδώσουν τα πάντα, να γίνουν όλα σχεδόν ίδια, τίποτε να μη θυμίζει το διαφορετικό του καθένα. Το διαφορετικό του καθένα ακόμη προσμετράται ως επικίνδυνο. Πρέπει να το πολεμήσουμε και το πολεμάμε όσο μπορούμε».


Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ


Εργα κοινωνικού προβληματισμού

«Τα ορφανά»
«Τα ορφανά»
Τα θεατρικά έργα που επέλεξε ο Κοραής Δαμάτης για τη φετινή σεζόν ασχολούνται με την ποικιλία έκφρασης διαφορετικών συγγραφέων πάνω σε θέματα συμπεριφοράς ανθρώπων του περιθωρίου: «Τα Ορφανά», «Εσύ και τα σύννεφά σου», «Ρόζα Λούξεμπουργκ», «Τα γράμματα της φυλακής», αλλά και μουσικές βραδιές και πολλές εκθέσεις. Από το «Καμπαρέ της Καρδιάς» (με τη Νικόλ Κονστάντε) μέχρι τις εκθέσεις ζωγραφικής αλλά και φωτογραφίας. Ο άξονας επιλογής είναι μια πολυδιάστατη παρουσία στο χώρο του πολιτισμού, αλλά και η συνάντηση με τη σκέψη άλλων χωρών.

Τα «Ορφανά» του Λάιλ Κέσλερ (μετάφραση Μαργαρίτα Δαλαμάγκα - Καλογήρου), είναι έργο δυνατό, ιδιότυπο, στέρεα δομημένο, με χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Εργο με αναπάντεχες κωμικές σκηνές, αλλά και στιγμές έντονα φορτισμένες, θεραπευτικά συγκινησιακές, που προσφέρει τρεις πολύ αξιόλογους ρόλους στους ηθοποιούς που τους ερμηνεύουν (Παναγιώτης Μπρατάκος - Φίλιπ, Στέλιος Καλαϊτζής - Τρητ, Κώστας Ανταλόπουλος - Χάρολντ). O Κοραής Δαμάτης είναι σκηνοθέτης που γνωρίζει καλά να στήνει τόσο σκηνές πολυπρόσωπες όσο και σκηνές ολιγοπρόσωπες αλλά υψηλής θερμοκρασίας, και να διδάσκει στους ηθοποιούς το κείμενο με έμφαση στα απροσδόκητα των καταστάσεων, στις αστραπιαίες αλλαγές ψυχισμού, να δίνει βάθος στο κείμενο και να δραματοποιεί χωρίς υπερβολές ακόμη και τις σιωπές.

Δύο ορφανά αδέλφια επιβιώνουν, το ένα χάρη στο άλλο, αλλά και εις βάρος του. Το έργο έχει μια εξαιρετική δομή: ο ένας αδελφός, μικροκλέφτης και βίαιος, έχει υιοθετήσει τη δύναμη και τον κυνισμό τού «έξω» κόσμου, ο δεύτερος, αγαθός και αποκλεισμένος, ζει με την καρτερία, την αδράνεια και την αθωότητα έως αφέλεια του «έσω». Ο μεγάλος αδελφός εμποδίζει τον μικρό να βγει από το σπίτι - καταφύγιο, κρατώντας τον ουσιαστικά δέσμιο μιας τεχνητής πραγματικότητας, εμποδίζοντάς τον ακόμη και από την γνώση. Ο ένας επιβιώνει, γιατί υπάρχει ο άλλος. Μέχρι που εισβάλλει ο «ξένος» παρόμοιας μοίρας, αλλά «επιτυχημένος» του περιθωρίου και ανοίγει τα παράθυρα του καταφυγίου τους για να φανερωθεί όλη η τρυφερότητα και η στοργή, ο φόβος και η έγνοια του ενός προς τον άλλο.

«Εσύ και τα σύννεφά σου»
«Εσύ και τα σύννεφά σου»
Με εντατικούς ρυθμούς συνεχίζονται και οι πρόβες του έργου, (η πρεμιέρα του οποίου αναμένεται για το Δεκέμβρη), «Εσύ και τα σύννεφά σου» του EricWestphal, σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη, με τους Αντιγόνη Βαλάκου, Αναστασία Πανταζοπούλου, Δημήτρη Μπικηρόπουλο και Αντώνη Θεοδωρακόπουλο. Εργο σκληρό, ευφυές, ποιητικό αλλά και απροσδόκητα κωμικό, ψηλαφίζει την ανθρώπινη ψυχή με έναν τρόπο βαθύ και, ταυτόχρονα, ανάλαφρο σαν σε ένα ευφυές παιχνίδι. Είναι η ιστορία δύο ώριμων γυναικών, αδελφές μεταξύ τους, που ζουν χρόνια μόνες στο σπίτι που τους άφησε ο πατέρας τους, σχεδόν «έγκλειστες».




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org