ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Κυριακή 20 Απρίλη 2003
Σελ. /32
ΕΡΓΑΤΙΚΑ
Οι δύο συγκεντρώσεις εκφράζουν δύο γραμμές

«

Με το λαό ή με τα μονοπώλια;». Το δίλημμα είναι άτεγκτο, διαπερνάει ακόμη και τις παρωνυχίδες της κοινωνίας. Οποια πέτρα της κι αν σηκώσεις, από κάτω θα το βρεις. Αρα, όντας αντικειμενικό, κανείς δεν μπορεί να το παρακάμψει. Κανείς δεν μπορεί να εφεύρει κάτι το ενδιάμεσο. Και για όσους το αποτόλμησαν, άλλοι αφελώς και άλλοι σκοπίμως, αποδείχτηκε ότι ο τρίτος (ενδιάμεσος) δρόμος τους ήταν εκείνος των μονοπωλίων κατά του λαού. Προς θλίψη όσων κατηγορούν το ΚΚΕ για μανιχαϊσμό, επειδή, λένε, η πραγματικότητα δεν είναι άσπρο - μαύρο!.. (Υπάρχει, βεβαίως, το γκρι, αλλά ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι το γκρι δεν αποτελεί και κάτι το ...τόσο ενδιάμεσο).

Η Συνθήκη του Μάαστριχτ δε γινόταν να είναι και φιλομονοπωλιακή και φιλολαϊκή. Τα όσα ακολούθησαν με την εφαρμογή της, δεν ήταν δυνατόν να ικανοποιούν και τους πρωτεργάτες της (πλουτοκρατία και τα κόμματά της) και την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Από τους πολέμους που γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια, δεν μπορούσε να υπάρχουν οφέλη και για όσους τους διεξήγαγαν και για τους λαούς που τους υπέστησαν, ή και για τους άλλους λαούς. Οι ταξικές αντιθέσεις δε γίνεται να εξαφανιστούν, δηλαδή να μπουν στο τσουβάλι των «εθνικών συμφερόντων». Επομένως, για την εργατική τάξη και τα μικρομεσαία στρώματα, καθώς και για κάθε πολιτική και συνδικαλιστική δύναμη, που υιοθετεί τις αρχές της ταξικής πάλης, η απάντηση στο δίλημμα «με το λαό ή με τα μονοπώλια, τον ιμπεριαλισμό;» πρέπει να είναι αυτονόητη. Το ΚΚΕ σ' αυτήν τη βάση οικοδομεί την πολιτική του λαϊκού μετώπου, που η πορεία της πάλης του καταλήγει στη λαϊκή εξουσία, λύνοντας έτσι την παραπάνω αντίθεση.

Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα αντιμετωπίζουν έναν καταιγισμό πυρών, που χτυπάνε όλες τις πτυχές της ζωής τους.

Ταυτόχρονα, από τη φανερή έναρξη της αντεπανάστασης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες μέχρι και στις μέρες μας, βρίσκονται αντιμέτωποι (αυτά πηγαίνουν μαζί) και με μια θυελλώδη ιδεολογική επίθεση και κατασυκοφάντηση της ιστορικής προσφοράς του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε και αμαύρωσης και διαστρέβλωσης των θεωρητικών βάθρων του επιστημονικού κομμουνισμού. Η ταξική πάλη έχει ριχτεί στην πυρά της σύγχρονης Ιεράς Εξέτασης, ενώ η ταξική συνεργασία και η σήψη του καπιταλισμού έχουν αναχθεί σε υπέρτατες σύγχρονες αξίες.

Η εργατική τάξη, λοιπόν, δε θα είναι σε θέση να διεκδικήσει αποφασιστικά και μαζικά τα δικαιώματά της, αν δεν οργανώσει την πάλη της σε αντιπαράθεση και ρήξη με την εργοδοσία και τις πολιτικές δυνάμεις του κεφαλαίου, αλλά και με τους εκπροσώπους τους στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Δε θα μπορέσει να αναδείξει τον αυτοτελή ρόλο της και να πρωταγωνιστήσει σε μια πορεία στις εξελίξεις μαζί με τους συμμάχους της, αν η μεγάλη πλειοψηφία της δεν απαγκιστρωθεί από την επιρροή του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, από τις ξεπουλημένες ηγεσίες που δρουν στα συνδικαλιστικά κινήματα. Από αυτήν ακριβώς την άποψη, η δημιουργία και η δράση του ΠΑΜΕ αποτελεί μια μεγάλη κατάκτηση του ταξικού εργατικού κινήματος. Το ίδιο και η δημιουργία της χρονικά νεότερης ΠΑΣΥ στον αγροτικό χώρο. Οι αντίπαλοί τους είναι κοινοί: ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΟΝΕ, ΚΑΠ, Ευρωστρατός. Οπως κοινοί αντίπαλοι είναι και οι πολιτικές δυνάμεις, που έχουν αναγάγει την Ενωμένη Ευρώπη σε εικόνισμα, το οποίο οι πάντες οφείλουν να προσκυνούν, αλλιώς χαρακτηρίζονται δογματικοί και του παρελθόντος...

Το ταξικό κίνημα της εργατικής τάξης έχει κατακτήσει σημαντικό κύρος και σεβασμό. Η διακριτή παρουσία του μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες έφερε μια πνοή ενθάρρυνσης και ελπίδας στα πρωτοποριακά τμήματα της εργατικής τάξης, αλλά και σε ορισμένα που βρίσκονται ακόμη στα «μετόπισθεν». Γι' αυτό και η λυσσώδης επίθεση που δέχεται και που έχει δύο βασικά στοιχεία: Πρώτον, ότι το ΠΑΜΕ προβάλλει μαξιμαλιστικά αιτήματα! Δεύτερον, ότι η οργανωτική του πολιτική είναι διασπαστική!! Και, γενικώς, ότι δρα σεχταριστικά, αφού αρνείται «την ενότητα στο πρόβλημα»(!) και διοργανώνει χωριστές συγκεντρώσεις και πορείες... Μέχρι και στα δικαστήρια έφεραν το Συνδικάτο Οικοδόμων Αθήνας οι των ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ, ΣΥΝ, ΚΕΔΑ. Κατηγορώντας το για ...νοθεία(!!) στις αρχαιρεσίες! Οι μηχανισμοί που δραστηριοποιούν οι ίδιοι, για να χτυπήσουν το ΠΑΜΕ, είναι και φανεροί και «αφανείς», όμως είναι γνωστοί στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ...

Ενότητα! Το φωνάζουν υποκριτικά σε όλους τους τόνους! Οι της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ, του ΣΥΝ, που πανηγυρίζουν για τη διεύρυνση της ΕΕ, ζητάνε ενότητα με τα θύματά της!

Πόσο επίκαιρος είναι ο Φρίντριχ Ενγκελς! Εγραψε το Μάη του 1890: «Η συγκέντρωση της 4ης του Μάη διασπάστηκε σε δύο μέρη: Από τη μια, ήταν οι συντηρητικοί εργάτες, ο ορίζοντας των οποίων δεν προχωρά πέρα από το σύστημα της μισθωτής εργασίας και δίπλα τους μια αναιμική, αλλά αρχομανής σοσιαλιστική αίρεση, από την άλλη, η μεγάλη μάζα των εργατών, που είχαν συνδεθεί πρόσφατα με το κίνημα και που δε θέλουν ν' ακούν άλλο για το μαντσεστερισμό των παλιών εργατικών συνδικάτων, θέλοντας να κατακτήσουν οι ίδιοι με αγώνα την ολοκληρωτική τους χειραφέτηση, μαζί με συμμάχους της δικής τους επιλογής και όχι μ' αυτούς που προκαθορίζονται από μια μικρή σοσιαλιστική κλίκα. Από τη μια πλευρά, ήταν η στασιμότητα, που αντιπροσωπευόταν από εργατικά συνδικάτα, που δεν έχουν ακόμη απελευθερωθεί τελείως από το συντεχνιακό πνεύμα και από μια στενόκαρδη αίρεση, που υποστηρίζεται από τους πιο τιποτένιους συμμάχους. Από την άλλη, το ζωντανό ελεύθερο κίνημα του βρετανικού προλεταριάτου, που ξαναξύπνησε. Και ήταν φανερό ακόμη και στους πιο τυφλούς, πού βρισκόταν η γεμάτη φρεσκάδα ζωή σ' αυτήν τη διπλή συγκέντρωση και πού η στασιμότητα» (Μαρξ - Ενγκελς: «Για το ρεφορμισμό», σελ. 190, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»).

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στήριξαν με όλες τις δυνάμεις τους τη συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο κατά του Ιράκ (και στους προηγούμενους). Ο ΣΥΝ ήταν και κατά της συμμετοχής της Ελλάδας στον πόλεμο, αλλά πήγαινε και μαζί (τρίτος δρόμος;) με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στις διαδηλώσεις, με μόνο σύνθημα «όχι στον πόλεμο»!.. Και βεβαίως έσπευσε να διαμαρτυρηθεί για την εκτέλεση των Κουβανών πρακτόρων των ΗΠΑ, λόγω ...παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την κουβανική επανάσταση! Ενώ νόμισε ότι βρήκε μια ακόμη ευκαιρία να επιτεθεί στο ΚΚΕ, επειδή ψήφισε κατά της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ!

Η ...«ενότητά» τους σημαίνει σφιχτοδέσιμο του λαού πίσω από το γαλλογερμανικό άξονα. Σημαίνει μεθόδευση υποταγής των εργαζομένων στη μοίρα που τους έχει προσδιορίσει η πλουτοκρατία, να ζούνε με τη μερική απασχόληση, τη συνταξιοδότηση στα 70, το εισόδημα πείνας, την πληρωμένη (πανάκριβα) Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια, τη φτώχεια, την ανεργία, τον πόλεμο. Κι όταν ο τελευταίος ξεσπάει, τότε οι εργαζόμενοι να διαδηλώνουν και λίγο (βγάζοντας το άχτι τους), για να ξαναγυρίσουν στα συνηθισμένα, και κυρίως να μείνουν στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ, προς δόξαν του δημοκρατικού «μας» συστήματος (ίσως και με ολίγη κεντροαριστερά, όπως έδειξαν οι εκλογές στα όργανα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όπου ο ΣΥΝ για τις καρέκλες ψήφισε ΠΑΣΟΚ, για να μη βγει η Δεξιά!!!).

«Με το λαό ή με τα μονοπώλια;». Απάντηση στο δίλημμα (που πρέπει να πάψει το γρηγορότερο να είναι δίλημμα για τον εργάτη, τον ΕΒΕ, τον μικρομεσαίο αγρότη) αποτελεί η συσπείρωση και συνεργασία εναντίον των αιτιών που χειροτερεύουν τη ζωή τους. Συσπείρωση και συνεργασία στη βάση των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων, που παράγουν όλο τον πλούτο. Ο πόλεμος δεν ήταν μια κακή παρένθεση που έκλεισε. Θα ακολουθήσουν κι άλλοι πόλεμοι, ως συνέχιση μιας πολιτικής καθημερινού πολέμου, που δεν είναι καθόλου αθόρυβος. Προκαλεί βάσανα πολλά. Ισόβια βάσανα. Επομένως, η αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων, με την αποφασιστική ενίσχυση των ταξικών οργανώσεων, με την ολόπλευρη ενίσχυση του ΚΚΕ, με την πολλαπλασιαστική δυναμική των επιμέρους συσπειρώσεων, είναι ο δρόμος του λαού. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Κι αυτό πρέπει να εκφράζεται καθημερινά, παντού, στα αιτήματα και στις μορφές πάλης.


Του
Μάκη ΜΑΪΛΗ




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org