«80 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας: Εμπνεόμαστε, Διδασκόμαστε, Συνεχίζουμε». Με αυτό το σύνθημα και την ενθουσιώδη συμμετοχή δεκάδων νέων και μεγαλύτερης ηλικίας ανθρώπων από όλη την Αττική, πραγματοποιήθηκε το πρωί της Κυριακής η πεζοπορία στα χνάρια των μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ στην Πάρνηθα, στο πλαίσιο του Αθλητικού Camp της ΚΝΕ, που φέτος γίνεται για 14η χρονιά, ενταγμένο στο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή».

Τους συμμετέχοντες, που ξεκίνησαν νωρίς το πρωί από το Μεταξουργείο με λεωφορεία αλλά και με δικά τους μέσα, καλωσόρισε μπροστά από τον σιδηροδρομικό σταθμό της «Σφενδάλης» στη Μαλακάσα ο Βαγγέλης Βασιλείου, μέλος του Γραφείου Περιοχής Αττικής της ΚΝΕ, δίνοντας και το πλαίσιο της δραστηριότητας, που σκοπό είχε τη γνωριμία με την Ιστορία του ηρωικού αγώνα των συντρόφων των «πέτρινων χρόνων» της δεκαετίας του '40 και της κορυφαίας στιγμής της ταξικής πάλης στη χώρα μας, την εποποιία του ΔΣΕ, αλλά και την ομορφιά του φυσικού τοπίου της Πάρνηθας, ό,τι κατάφερε τουλάχιστον να διασωθεί από τις πυρκαγιές των τελευταίων χρόνων.

Το στέλεχος της ΚΝΕ σημείωσε ότι η Πάρνηθα «αποτέλεσε κι αυτή πεδίο ανάπτυξης της δράσης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και σημαντικών σκληρών μαχών 20 χιλιόμετρα από την Αθήνα, που έχουν πάρει κι αυτές τη θέση τους στην Ιστορία δίπλα στα μεγάλα πεδία μαχών της Ρούμελης, της Θεσσαλίας και προφανώς της Δυτικής Μακεδονίας.

Η Πάρνηθα ήταν μαζί με άλλες περιοχές το πεδίο δράσης του 2ου Τάγματος της 126ης Ταξιαρχίας με διοικητή τον καπετάν Κρόνο (Κώστα Αντωνόπουλο) και τιμάμε και βαδίζουμε σήμερα στα χνάρια αυτών των μαχητών και μαχητριών».

Εξήγησε ότι στο σύμπλεγμα των ορεινών όγκων που ξεκινάει από την Πάρνηθα, την Πάστρα, τον Κιθαιρώνα μέχρι και τον Ελικώνα έδρασαν αντάρτικες δυνάμεις του ΔΣΕ και προηγουμένως του ΕΛΑΣ, από το 1943 έως το 1948, είτε δίνοντας μάχες είτε εξασφαλίζοντας μέσα από μονοπάτια να βγαίνουν στελέχη και μέλη του Κόμματος στο βουνό. Αναφέρθηκε ενδεικτικά στις μάχες που έδωσε τον Φλεβάρη του 1948 ο ΔΣΕ, όπου τμήμα του κατάφερε να διεισδύσει στην Πάρνηθα, έδωσε μάχη στην Πύλη και κατάφερε πλήγμα στον μοναρχοφασιστικό στρατό και χωροφυλακή και να πάρει οπλισμό και εφόδια. Επίσης στην κατάληψη της Σκούρτας και την εκδίωξη των ΜΑΥδων.

«Εμπνεόμαστε, διδασκόμαστε, μαθαίνουμε από την ηρωική δράση την Ιστορία του Κόμματός μας και με την ορμή των ιδεών μας βαδίζουμε στα ίδια χνάρια σήμερα τον δρόμο της ανατροπής, τιμάμε την εποποιία του ΔΣΕ, στη δράση του οποίου η αστική τάξη ένιωσε τη μεγαλύτερη απειλή, και συνεχίζουμε. Αυτόν τον δρόμο βαδίζουμε μέχρι την τελική νίκη απέναντι στο καπιταλιστικό σύστημα, που σπέρνει τον όλεθρο απ' άκρη σ' άκρη σε όλη τη Γη, με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο να γενικεύεται και την εμπλοκή και τη συμμετοχή της χώρας μας συνεχώς να μεγαλώνει», σημείωσε.

Και τόνισε: «Η σημερινή ανάβαση στην Πάρνηθα έρχεται σε συνέχεια αυτών στο Λούτζερ και τη Βίγλα, που έγιναν στο πλαίσιο της 35ης Αντιιμπεριαλιστικής Κατασκήνωσης της Οργάνωσής μας και ακολουθούν και άλλες. Γιατί η Ιστορία του λαού μας έχει αποτυπωθεί σε πολλές βουνοκορφές με αίμα. Δίνουμε αγωνιστικό ραντεβού το επόμενο διάστημα στην κορύφωση των εκδηλώσεων του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - "Οδηγητή", στην προφεστιβαλική δραστηριότητα, στις εκδηλώσεις και δράσεις του εργατικού - λαϊκού κινήματος».

Στη συνέχεια ξεκίνησε η ανάβαση και στην πρώτη μεγάλη στάση στο Παλαιομίλεσι ο Θεοδόσης Μπενάτος, στέλεχος του Κόμματος, έκανε εκτενή αναφορά στην Ιστορία και δράση του 2ου Τάγματος του ΔΣΕ. Το οροπέδιο Σαλονίκι πάνω από τη Μαλακάσα, όπου τερματίστηκε η ανάβαση, ήταν το σταθερό λημέρι του.

Μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στη δράση του ΔΣΕ απέναντι στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του αστικού στρατού στη Ρούμελη το 1947, οι οποίες απέτυχαν, με τον ΔΣΕ να κρατάει τις θέσεις του στη Ρούμελη και να αναπτύσσει πλούσια δράση σε όλη την περιοχή, ενώ το 2ο Τάγμα της 126ης Ταξιαρχίας έχει πιάσει τον Ελικώνα. Μέσω του Ελικώνα στόχος ήταν να μπορεί να προσεγγίζει τα βουνά που περιβάλλουν την Αττική - Πάρνηθα, Πάστρα, Κιθαιρώνας, Γεράνεια. Ο ΔΣΕ δίνει σκληρές μάχες, μπαίνει στα χωριά της Θήβας, Δόμβραινα, Χώστια (σήμερα Πρόδρομος, που έδωσε πολλούς μαχητές), στην Πύλη, στη Σκούρτα. Εκεί το 2ο Τάγμα χωρίζεται σε δύο τμήματα, το ένα πάει προς τα Γεράνεια και φτάνει έως την Περαχώρα Λουτρακίου και την Κινέτα με συνεχείς μάχες, το άλλο πιάνει την Πάρνηθα και τα οροπέδιά της. Προωθείται ένα συγκεκριμένο σχέδιο, που έλεγε ότι πρέπει να παραμένει ανοιχτή η δίοδος προς την Αθήνα, ώστε να μεταφέρονται δυνάμεις προς τα κύρια πεδία δράσης του ΔΣΕ. Πρέπει να ελεγχθούν χωριά και περιοχές που είχαν τεράστια παράδοση στον αγώνα του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ.

Κατέληξε λέγοντας: «80 χρόνια μετά, το Κόμμα μελετάει την Ιστορία, τιμάει την ηρωική δράση του ΔΣΕ, ώστε ο σκοπός, το κίνητρο και η ηθική ανωτερότητά του να παραμείνει ζωντανή και να μας καθοδηγήσει στο σήμερα». Ως απαραίτητο συμπλήρωμα για τη γνώση της Ιστορίας πρότεινε τον Ιστορικό - ταξιδιωτικό οδηγό «Ρούμελη - Αγραφα. Στα βήματα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας», που έχει επιμεληθεί το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

Στον τελικό προορισμό της ανάβασης, το οροπέδιο Σαλονίκι, οι συμμετέχοντες ύψωσαν τη σημαία του ΔΣΕ και πανό με το κεντρικό σύνθημα προς τιμήν των 80χρονων του ΔΣΕ, βροντοφωνάζοντας: «ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΟΠΛΑ, ΔΣΕ, δόξα και τιμή στο ΚΚΕ».