ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Κυριακή 18 Απρίλη 2004
Σελ. /32
ΔΙΕΘΝΗ
ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΠΑΚΙΣΤΑΝ
Η «χακί δημοκρατία» θεσμοποιείται

Μουσάραφ-Πάουελ. Ο στρατηγός, που η Ουάσιγκτον συγχαίρει για τις προσπάθειες «εκδημοκρατισμού» του Πακιστάν, θεσμοποίησε τη δυνατότητα παρέμβασης του στρατού στην πολιτική

Associated Press

Μουσάραφ-Πάουελ. Ο στρατηγός, που η Ουάσιγκτον συγχαίρει για τις προσπάθειες «εκδημοκρατισμού» του Πακιστάν, θεσμοποίησε τη δυνατότητα παρέμβασης του στρατού στην πολιτική
Η κυβέρνηση Μπους (ξανα)συνεχάρη πρόσφατα τον στρατηγό Μουσάραφ για τα «θετικά βήματα» που κάνει στην κατεύθυνση «επαναφοράς της δημοκρατίας» στο Πακιστάν. «Αλήθεια; Ποια είναι;» κάγχασε η Πακιστανή κοινωνιολόγος Σαμίνα Αχμεντ.

Την περασμένη βδομάδα, γράφει η εφημερίδα «Dawn», οι Ενοπλες Δυνάμεις του Πακιστάν απέκτησαν κάτι που επιδίωκαν εδώ και δεκαετίες: Θεσμοθετημένη δυνατότητα παρέμβασης στη διαδικασία λήψης πολιτικών αποφάσεων. Διά μέσου του υπό δημιουργία προσεχώς Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (ΣΕΑ), κατά το τουρκικό πρότυπο. Το σχετικό νομοσχέδιο πέρασε με διαδικασίες- αστραπή από τη Βουλή και, την περασμένη Τετάρτη, από τη Γερουσία της χώρας. Απομένει μόνο προεδρική έγκριση για να γίνει νόμος του κράτους. Η αντιπολίτευση εμφανίστηκε έξαλλη: Ηγετικά της στελέχη μίλησαν για ανατροπή του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος όπως καθοριζόταν στο Σύνταγμα του 1973 - κάνοντας λόγο για «πολιτικό έγκλημα» και «επιβολή μόνιμου στρατιωτικού νόμου» στη χώρα.

Το ΣΕΑ θα έχει 12 μέλη (συν τον Πρόεδρο της χώρας, υπό τον οποίο θα συνεδριάζει): Τον πρωθυπουργό, τους προέδρους της Γερουσίας και της Βουλής, τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τους πρωθυπουργούς των τεσσάρων επαρχιών της χώρας, τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ και τους αρχηγούς Γενικών Επιτελείων των τριών Σωμάτων των Ενόπλων Δυνάμεων - του στρατού ξηράς, του ναυτικού και της αεροπορίας. Θα αποτελεί «συμβουλευτικό όργανο για τον Πρόεδρο και την κυβέρνηση όσον αφορά σε θέματα εθνικής ασφαλείας» και «θα υποβάλλει προτάσεις». Κατά μια τροποποίηση της τελευταίας στιγμής, οι αποφάσεις του «θα μεταφέρονται στη Βουλή ή στη Γερουσία», που θα δρουν συμμορφούμενες προς αυτές.

Το περιεχόμενο του νόμου, όσο και ο τρόπος που πέρασε - με ψηφοφορία που διήρκεσε τριάμισι λεπτά, μόλις οι γερουσιαστές της αντιπολίτευσης αποχώρησαν από την αίθουσα διαμαρτυρόμενοι επειδή δεν έγινε δεκτό το αίτημα συζήτησης για την «ανάμειξη των ΗΠΑ στα εσωτερικά της χώρας» στο θέμα των πυρηνικών - προκάλεσαν αναταραχή στην αντιπολίτευση. Ο Ράζα Ραμπάνι της Δημοκρατικής Συμμαχίας και του Λαϊκού Κόμματος μίλησε για «το χειρότερο γεγονός στην ιστορία της Βουλής και της Γερουσίας του Πακιστάν», «καταδικάζοντας έντονα» την κυβερνητική μεθόδευση. Ο Κούρσιντ Αχμεντ, εκπρόσωπος του ισλαμιστικού συνασπισμού ΜΜΑ, μίλησε για «έγκλημα». Ο Σαναουλάχ Μπαλόχ, του Εθνικού Κόμματος Μπαλουχιστάν-Μενγκάλ, μίλησε περί «ανατροπής» του Συντάγματος του 1973. Ο Ιλίας Αχμαντ Μπιλούρ, του Εθνικού Κόμματος Αουάμι, δήλωσε πως «δεν έχουμε πια δημοκρατία, αλλά δικτατορία». Ο Ράζα Μοχάμεντ Ράζα, του κόμματος Παστούνκαβα Μίλι Αουάμι, δήλωσε ότι το Πακιστάν «μετατρέπεται σε στρατιωτικό κράτος» προειδοποιώντας ότι η Βουλή θα μετατραπεί σε «πεδίο μάχης».

Ωστόσο, οι ακόλουθοι των εξορίστων κεντροδεξιών πρώην πρωθυπουργών Μπεναζίρ Μπούτο και Ναουάζ Σαρίφ και οι ισλαμιστές του ΜΜΑ - οι βασικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης -, αν αφεθεί κατά μέρος η ρητορεία τους, αποτελούν δυνάμεις κατ' εξοχήν συντηρητικές και παροιμιωδώς διεφθαρμένες. Στην πραγματικότητα, κατά τον συγγραφέα Τάρικ Αλι, ούτε εναλλακτική πολιτική πρόταση έναντι του δικτάτορα με δημοκρατικό προσωπείο Μουσάραφ παρέχουν, ούτε μπορούν ή θέλουν να εκφράσουν τη λαϊκή οργή για την κατάσταση στη χώρα. Αυτό για το οποίο κόπτονται είναι η νομή της εξουσίας. Και ο στρατηγός, που «υπαναχώρησε» την περασμένη βδομάδα αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να μην αποχωρήσει από την ηγεσία του στρατεύματος στα τέλη του 2004, παρά τη σχετική δέσμευσή του, μοιάζει να θέλει όλη την εξουσία για τον εαυτό του.

Ο Μουσάραφ, που δηλώνει «θαυμαστής του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ», δεν αποτελεί κανένα καινούριο πολιτικό φαινόμενο. Στα 57 χρόνια ύπαρξης του Πακιστάν, διάφοροι στρατηγοί κυβέρνησαν τη χώρα για τα 29 - και το μέτρημα συνεχίζεται. Μερικοί, έγραφε πικρόχολα ο Αλι το 2002, θα πρότειναν να αλλάξουν τα χρώματα του εθνικού συμβόλου της χώρας: Από πράσινο και άσπρο, η σημαία να βαφτεί χακί.


Κείμενα:
Μπάμπης ΓΕΩΡΓΙΚΟΣ

(Κι άλλο) λάδι στη φωτιά του πολέμου

«Παράπλευρες απώλειες»: Ο στρατός του Πακιστάν σκοτώνει άμαχο πληθυσμό επιχειρώντας «εναντίον του ίδιου του του λαού»

Associated Press

«Παράπλευρες απώλειες»: Ο στρατός του Πακιστάν σκοτώνει άμαχο πληθυσμό επιχειρώντας «εναντίον του ίδιου του του λαού»
Οι πρόσφατες μάχες στο Ουαζιριστάν, σημείωνε στα τέλη Μάρτη η εφημερίδα «Asia Times», όχι μόνο δεν τελείωσαν, αλλά αποτελούσαν απλώς την αρχή μιας ευρύτερης σύγκρουσης που ίσως οδηγήσει σε ανάφλεξη. Η σύγκρουση μοιάζει να επαναπροωθείται.

Οι κάτοικοι της Ουάνα, στα αυτόνομα εδάφη των φυλών που συνορεύουν με το Αφγανιστάν, αναφέρουν ότι χιλιάδες στρατιώτες καταφθάνουν στην περιοχή, με βαρύ οπλισμό. «Δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ τόσο μεγάλη στρατιωτική κινητοποίηση στην περιοχή μας», είπε ένας γέροντας σε ανταποκριτή του BBC στο Πακιστάν. Το επιτελείο διέψευσε ότι επίκεινται νέες επιχειρήσεις στο Ουαζιριστάν όπως αυτές του περασμένου μήνα, όταν τουλάχιστον 100 άνθρωποι είχαν βρει το θάνατο, περιλαμβανομένων δεκάδων αμάχων. Αλλά, καθώς πλησιάζει η 20ή του Απρίλη, ημερομηνία που εκπνέει το τελεσίγραφο στους φυλάρχους να παραδώσουν όσους «ξένους τρομοκράτες» φιλοξενούν, το νέο ξέσπασμα πολεμικών επιχειρήσεων μοιάζει όλο και πιο πιθανό - σχεδόν «αναπόφευκτο».

Ο Πακιστανός φυσικός Φαχίμ Χουσάιν, σε πρόσφατο άρθρο του στο αμερικανικό περιοδικό «CounterPunch» επισήμαινε ότι η πειθαρχία του στρατού του Πακιστάν όσον αφορά «στην εκτέλεση των διαταγών των ιμπεριαλιστικών του αφεντικών» είναι τόσο βαθιά ριζωμένη, που μοιάζει εγγεγραμμένη στα γονίδιά του. Ως αποικιακός στρατός των Βρετανών το 19ο και τον 20ό αιώνα, γράφει, έπαιξε επαίσχυντο ρόλο στο Ιράκ και στην Αραβία, και η «παράδοση» αυτή συνεχίστηκε με την πλήρη ευθυγράμμιση με την πολιτική των ΗΠΑ στην περίοδο του ψυχρού πολέμου. Ο στρατός του Πακιστάν πάντοτε ήταν έτοιμος για τις βρώμικες δουλιές, όταν του το ανέθεταν: Εναντίον της ΟΑΠ στην Ιορδανία το 1970, υπέρ του τζιχάντ στο Αφγανιστάν κατόπιν. Βλέποντας σεβάσμιους ασπρομάλληδες γέροντες με δεμένα μάτια να προπηλακίζονται και να σέρνονται στα τζιπ του στρατού στο Νότιο Ουαζιριστάν, με τα αμερικανικά ΜΜΕ να κάνουν λόγο για «συλληφθέντες τρομοκράτες», «υπόπτους ως μέλη της "Αλ Κάιντα"» και τα λοιπά, μαθαίνοντας για τους θανάτους γυναικόπαιδων από μαζικούς βομβαρδισμούς χωριών όπως στην Παλαιστίνη και στο Ιράκ, ο Χουσάιν αναρωτήθηκε:

«Αλήθεια, αυτά τα μοντέλα ακολουθεί ο στρατός μας δολοφονώντας τον ίδιο το λαό του;... Ξέρουμε ότι οι ΗΠΑ παραβιάζουν όλες τις διεθνείς νόρμες και συμπεριφέρονται σαν βάρβαρη χώρα. Πρέπει να ολισθήσουμε στο ίδιο επίπεδο βαρβαρότητας; Δεν αηδιάζει ο στρατός με τον τρόπο που συμπεριφέρονται στους αιχμαλώτους, στους συμπατριώτες μας;... Αλλά ίσως δε θα έπρεπε να εκπλήσσομαι... Ο στρατός μας πάντα ήταν ένα ωμό αποικιακό στράτευμα που ο πραγματικός σκοπός της ύπαρξής του ήταν να καθυποτάσσει το λαό του... (Ομως) καταλαβαίνει η κυβέρνηση ότι (στο Ουαζιριστάν) παίζει με τη φωτιά, με την απαίσια προοπτική του εμφυλίου, στέλνοντας το στρατό στις παραδοσιακές περιοχές των φυλών που δεν ανέχονται ανάμειξη στις υποθέσεις τους; Καταλαβαίνει η κυβέρνηση τον κώδικα τιμής της φιλοξενίας των Παστούν; Δεν παραδίδουν τους φιλοξενούμενούς τους. Η βία δε θα λύσει τίποτα... Ναι, αυτές είναι οπισθοδρομικές περιοχές και χρειάζονται ανάπτυξη, αλλά τι έκανε η κυβέρνηση όλα αυτά τα χρόνια, έφτιαξε σχολεία, νοσοκομεία, έφερε οικονομική ανάπτυξη στις απομακρυσμένες αυτές περιοχές; Η απάντηση είναι ότι δεν έκανε τίποτα, και κανείς δεν μπορεί να φέρει εκσυγχρονισμό ή ανάπτυξη διά της βίας των όπλων, όπως δεν μπορεί να φέρει δημοκρατία στο Ιράκ εισβάλλοντας στη χώρα... Το ότι το Πακιστάν έχει γίνει νεοαποικία των ΗΠΑ είναι προφανές στον καθένα... Πώς μπορούμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας ανεξάρτητους, όταν το FBI επιχειρεί ελεύθερα μέσα στη χώρα, συλλαμβάνει κόσμο με τη βοήθεια των δυνάμεών μας και τον στέλνει χωρίς καμία διαδικασία στο Γκουαντανάμο, στα γκούλαγκ του Αφγανιστάν και της (βάσης) Ντιέγο Γκαρσία για να βασανιστούν; Εχουμε ακόμα αμερικανικές βάσεις... Και σ' αντάλλαγμα για τη μη δίωξη του Α. Κ. Καν δώσαμε στις ΗΠΑ το δικαίωμα να επιχειρούν μέσα στο Πακιστάν. Είμαστε κατεχόμενη χώρα με περιορισμένη ανεξαρτησία;».

Οι κυρίαρχες δυνάμεις στο Πακιστάν - ο στρατός με τα δαιδαλώδη οικονομικά του συμφέροντα, οι μεγάλοι γαιοκτήμονες, η παρασιτική αστική τάξη, οι έμποροι ναρκωτικών - δεν ενδιαφέρονται ποσώς για τέτοιου είδους «κατηγορώ», αλλά δεν μπορούν να αγνοήσουν το γεγονός ότι ο τζιχάντ έχει κάνει πλήρη κύκλο. Ο στρατηγός Μουσάραφ γνωρίζει από πρώτο χέρι πόσο δίκιο είχε ο δημοσιογράφος Αχμεντ Ρασίντ όταν έγραφε ότι «είτε ο Μπιν Λάντεν συλληφθεί είτε όχι, θα υπάρξουν πολύ σοβαρές συνέπειες για την εσωτερική ειρήνη και σταθερότητα του Πακιστάν» από τη διάχυση του πολέμου στο δικό του έδαφος.

Την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τους προδότες ουδείς

Πιέζοντας τον Μουσάραφ να κλιμακώσει τις επιχειρήσεις στα αυτόνομα εδάφη, οι ΗΠΑ ενισχύουν διαλυτικές τάσεις στο Πακιστάν

Associated Press

Πιέζοντας τον Μουσάραφ να κλιμακώσει τις επιχειρήσεις στα αυτόνομα εδάφη, οι ΗΠΑ ενισχύουν διαλυτικές τάσεις στο Πακιστάν
«Προδοσία», λένε οι Αμερικανοί γερουσιαστές: ο Χάμιντ Γκιούλ της ISI είχε υποσχεθεί στους Ταλιμπάν το 1999 ότι θα τους προειδοποιούσε έγκαιρα για πυραυλικές επιθέσεις των ΗΠΑ. «Προδοσία», λένε οι Ισλαμιστές: ο Μουσάραφ εγκατέλειψε τον κοινό τζιχάντ, έγινε μαριονέτα των Αμερικανών.

Στα πολυτελή μπανγκαλόου του Ραουαλπίντι, με γκαζόν τύπου Ουέμπλεϊ και κομψά έπιπλα από ινδικό καλάμι, καταφεύγουν οι πλούσιοι και οι ισχυροί του Πακιστάν. Φυσικά, εκεί ζει κι ο πρώην επικεφαλής της διαβόητης ISI, ο Χάμιντ Γκιούλ, αποστρατευθείς με πλήρεις τιμές. Ο άνθρωπος που οι Αμερικανοί χαρακτηρίζουν προδότη. Λέγεται πως ίσως συνεχίζει να βοηθά τους μουτζαχεντίν, ίσως να είναι ένας από τους παράγοντες που αποτρέπουν μέχρι στιγμής τη σύλληψη του Οσάμα μπιν Λάντεν, του μουλά Μοχάμεντ Ομάρ, του Αϊμάν αλ Ζαουάχρι. Τι απαντά; «Α, οι Αμερικάνοι», είπε στον απεσταλμένο του «Der Spiegel», σηκώνοντας τους ώμους αδιάφορα, πριν διατάξει να σερβιριστεί το τσάι. Κατόπιν, έδειξε στο δημοσιογράφο μερικά σουβενίρ του: ένα χαλί για προσευχή που του χάρισε ο πρίγκιπας Τούρκι Ιμπν αλ Φαϊζάλ, πρώην επικεφαλής της σαουδαραβικής αντικατασκοπίας, «σπουδαίος φίλος των Ταλιμπάν και του μπιν Λάντεν». Την αναμνηστική πλακέτα της Bundesnachrichtendienst, της υπηρεσίας πληροφοριών της ΟΔΓ, που γράφει «στο σεβάσμιό μας σύμμαχο, για την πολύτιμη συμβολή του». Και άλλα ωραία αντικείμενα. Ασφαλώς γνωρίζει τον μπιν Λάντεν, είναι «μετριοπαθής και πανέξυπνος πολεμιστής». Ασφαλώς ήταν τιμητικός φιλοξενούμενος των Ταλιμπάν στην Καμπούλ. «Δεν άλλαξα εγώ απόψεις. Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι άλλαξαν. Κάποτε ήταν όλοι υπέρ του ιερού πολέμου, ο τζιχάντ ήταν η αγαπημένη τους έκφραση... Οι Αμερικανοί με χρησιμοποίησαν τότε. Τώρα, με κατηγορούν. Αλλά έχω χάσει εδώ και καιρό την πρόσβασή μου σε απόρρητες πληροφορίες». Τι νομίζει για τον στρατηγό Μουσάραφ; Γίνεται λακές του Τζορτζ Ουόκερ Μπους, έτσι σκάβει τον ίδιο του τον τάφο. «Οι Αμερικανοί επιχειρούν στο έδαφός μας. Ο περήφανος λαός μας δε θα τον συγχωρέσει ποτέ». Σκύβει μπροστά και παίρνει εμπιστευτικό ύφος. «Μερικοί από τους ομολόγους μου στη CIA, στο στρατό των ΗΠΑ και την Ισραηλινή Μοσάντ πρέπει να ήξεραν για τις επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους», λέει. Αλλιώς, γιατί άργησαν τόσο να σηκωθούν τα μαχητικά; Αλλά ο Γερμανός δημοσιογράφος δε θέλει να συζητήσει τέτοιες «θεωρίες συνωμοσίας».

Το Πακιστάν των σχιζοφρενικών, των απίστευτων αντιθέσεων: μια χώρα με ποσοστό αναλφάβητων 54% και 50 πυρηνικές κεφαλές, μερικές από τις καλύτερες ομάδες του κόσμου στο αποικιακό κρίκετ και οπαδούς του αρχαίου έφιππου ποδοσφαίρου με κεφάλι μοσχαριού για μπάλα, χώρα του Μπους όσο και του Οσάμα, «στενή σύμμαχος» των ΗΠΑ όσο και «γενέτειρα της σύγχρονης ισλαμικής τρομοκρατίας» των Ταλιμπάν. Για τον σύμβουλο της CIA Ρόμπερτ Γκαλούτσι, γράφει το «Spiegel», το Πακιστάν θέτει «τη μεγαλύτερη απειλή για το μέλλον των Ηνωμένων Πολιτειών». Είναι η χώρα ο επικεφαλής του πυρηνικού προγράμματος της οποίας παραδέχεται ότι «έδωσε πυρηνικά στη Βόρεια Κορέα, στη Λιβύη και το Ιράν», κι όμως οι ΗΠΑ την αναβιβάζουν στο καθεστώς του «σημαντικού συμμάχου εκτός ΝΑΤΟ», επιτρέποντάς της να αγοράζει προηγμένα οπλικά συστήματα σε προνομιακές τιμές. Μια χώρα η ηγεσία της οποίας θα μπορούσε να παραλληλιστεί με τον Φάουστ του Γκαίτε.

Σε μια μαντράσα, μια θρησκευτική σχολή, δεσπόζουν αφίσες με τον διευθυντή της, τον 66χρονο Σάμι ουλ-Χακ, με το Κοράνι στο ένα χέρι και το «Καλάσνικοφ» στο άλλο. Ο Μολάνα ουλ-Χακ δεν είναι συνηθισμένη περίπτωση. Γερουσιαστής, ηγέτης του πιο ακραίου κόμματος του ΜΜΑ, υποστηρικτής των Ταλιμπάν και του μπιν Λάντεν, είχε πει στον Μουσάραφ ότι αν τον έκανε πρωθυπουργό, «δε θα είχε κανένα πρόβλημα συνεργασίας» με τις ΗΠΑ. Αλλά ο τόνος του, πλέον, έχει αλλάξει. Ο Μολάνα φθάνει στη σχολή του, εκεί όπου εκπαιδεύτηκαν τουλάχιστον οκτώ πρώην υπουργοί, όπου ο μουλάς Ομάρ έστελνε χαιρετισμούς και ο μπιν Λάντεν μαθητές, με ένα ολοκαίνουριο τζιπ - δώρο Σαουδαράβων πιστών. 3.000 μαθητές φοιτούν στη σχολή του. Τι λέει για την πολιτική σκηνή; «Ο Μουσάραφ πήρε το μέρος των Αμερικανών. Εγκατέλειψε κάθε κοινό σκοπό», δηλώνει. Η συζήτηση τελείωσε. Στην Πεσάβαρ, όπου το κόμμα του κυριαρχεί, τα μουσικά CD εξαφανίστηκαν, όπως και αφίσες με Ινδές σταρ του Μπόλιγουντ και οι αφίσες με «προκλητικά» μανεκέν. Τα αντικατέστησαν τα γλυκά μπιν Λάντεν, οι αφίσες με τον μπιν Λάντεν και οι τηλεφωνικές κάρτες μπιν Λάντεν.

Η αμερικανική κυβέρνηση εξακολουθεί πάντως να ελπίζει ότι οι προσεχείς επιχειρήσεις των δυνάμεών της «θα αποδώσουν»: αν όχι εξαγοράζοντας, τότε «νοικιάζοντας» τους οπαδούς του τζιχάντ.

Εξάρτηση...

Θα 'λεγε κανείς ότι υπάρχει βάση αληθείας στον ισχυρισμό της κυβέρνησης ότι ασκεί εξουσία μόνο ένα περίπου μήνα για να λάβει σοβαρές αποφάσεις. Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν κρίνεται μόνο από αυτό που άμεσα πράττει αλλά κι από τις εμφανείς πρακτικές της προθέσεις καθώς κι από τον πρακτικό τρόπο προετοιμασίας εφαρμογής τους. Στο ζήτημα, τουλάχιστον, της αντιμετώπισης βασικών εργατο-λαϊκών προβλημάτων δε διαφαίνεται προοπτική φιλολαϊκής επίλυσής τους. Το ζήτημα γίνεται οξύτερο και αμεσότερο όταν πρόκειται για θέματα εξωτερικής πολιτικής, πολέμου και ειρήνης.

Από τη δεκαετία του 1980 πέρασαν πολλοί χρόνοι. Ηταν τότε που ο Ελληνας πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής αδυνατούσε να κατανοήσει την ανάγκη ενός «διεθνούς ισόρροπου ελεγχόμενου αφοπλισμού» μεταξύ ΗΠΑ - ΕΣΣΔ. Αντιθέτως επέμενε στην αρχή της ισορροπίας εξοπλισμών στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο για να μετατοπιστεί αργότερα στο χαμηλότερο δυνατό. Από τότε, στην αρχή της δεκαετίας του 1990, ο ρους του πλανήτη άλλαξε με την καθολική κατίσχυση των ΗΠΑ και του ευρύτερου ευρω-ατλαντισμού. Το τέλος του ψυχρού πολέμου διαδέχτηκε ο θερμός πόλεμος στο ευρωπαϊκό έδαφος της Γιουγκοσλαβίας και στη Μέση Ανατολή που συνεχίζεται η κατοχή της Παλαιστίνης και του Ιράκ. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και προσωπικά ο αρχηγός της ως πρωθυπουργός, δείχνουν να υιοθετούν τη συνέχεια του εξαρτώμενου καθεστώτος. Η Ελλάδα βρίσκεται παγιδευμένη σε διπλή εξάρτηση. Ενώ είναι μέλος της ευρω-ατλαντικής συμμαχίας του ΝΑΤΟ, ταυτόχρονα, βρίσκεται υπόχρεη σε συμφωνία καθεστώτος μπανανίας για τη διατήρηση των αμερικανικών βάσεων. Ειδικά η βάση της Σούδας έγινε ορμητήριο των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ κατά χωρών και λαών της Μέσης Ανατολής. Θεωρείται, μάλιστα, αξιοπερίεργο πώς η Ελλάδα δεν έχει γίνει στόχος τρομοκρατικών επιθέσεων.

Σα να μην έφταναν όλα αυτά η Ελλάδα κατήλθε στο τελευταίο σκαλοπάτι καταισχύνης υιοθετώντας τη δημιουργία μισθοφορικών στρατιωτικών μονάδων. Μέχρι τώρα η Ελλάδα ήταν χώρα αποφυγής σε συμμετοχή ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων με σκοτεινή εξαίρεση το εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία εναντίον της νεαράς τότε Σοβιετικής Δημοκρατίας και την κατάπτυστη συμμετοχή της στον πόλεμο της Κορέας. Αντίθετα, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης, οι ελληνικές κυβερνήσεις συμμετέχουν ολοκληρωτικά σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις είτε με το πρόσχημα του καλού απελευθερωτή και προστάτη (όρα Γιουγκοσλαβία), είτε με την επίπλαστη ιδιότητα του «ανορθωτή» δρόμων, σχολείων και νοσοκομείων στο πλευρό των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν. Λέγεται, μάλιστα, ότι πρόκειται να αποσταλεί εκστρατευτικό σώμα Ελλήνων μισθοφόρων και στο σπαρασσόμενο Ιράκ. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και προσωπικά ο αρχηγός της κ. Κ. Καραμανλής μπαίνουν σε μια αυστηρή δοκιμασία. Το προσήγορο χαμόγελο του κ. Κ. Καραμανλή δεν αρκεί για να σκεπάσει τις τραγικές συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης. Αντίθετα, η πολιτική τακτική της «Σφίγγας» στην οποία συνεχώς διολισθαίνει ο κ. Κ. Καραμανλής δεν αφήνει περιθώριο για ευμενέστερες προσδοκίες. Οι ραγδαίες εξελίξεις στη δομή του ελληνικού στρατού με την προσθήκη των μισθοφόρων κι ο αγοραίος ιμπεριαλισμός του παρακατιανού προδικάζουν μείζονος σημασίας προβλήματα στην Ελλάδα. Ο πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλής δείχνει αποφασισμένος να μην αγγίξει αυτό το πρόβλημα που θα άνοιγε λογαριασμούς με ισχυρούς και κυρίως ξένους συμμαχικούς παράγοντες. Η ερώτηση είναι εάν αυτή η πολιτική θα φτάσει στο σημείο να επιτρέψει την εξάντληση κάθε δυνατότητας που θα κρατούσε την Ελλάδα, έστω και εικονικά, σε επίπεδο αποφυγής τρομοκρατικών κι εχθρικών γειτονικών πράξεων εναντίον της. Στην εποχή μας ο ιμπεριαλισμός και μάλιστα ο λαθραίος, επιφέρει τραγικές συνέπειες εις βάρος του.


Αντώνης ΔΑΜΙΓΟΣ




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org