Την «ομερτά» αυτή όμως δεν υπηρετεί μόνο η κυβέρνηση αλλά και τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης, με το ξέπλυμα που βρίσκεται πίσω από τους υποτιθέμενους υψηλούς τόνους για το «διεφθαρμένο κράτος», τη δικτατορία του κεφαλαίου που μπορεί τάχα να γίνει «κράτος δικαίου» και τις ανησυχίες για την αποτελεσματικότητά του από την «κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στους θεσμούς». Αυτά έλεγε ο Αλ. Τσίπρας τις προάλλες από τη Λέσβο, την ώρα που οδυρόταν για τη χαμένη ευκαιρία του υπερμνημονίου του Ταμείου Ανάκαμψης, με την πληθώρα αντιλαϊκών προαπαιτούμενων. Από κοντά έρχεται και η «ομερτά». Οπως για το ουκρανικό drone στη Λευκάδα και τις κυνικές παραδοχές Ντόκου για τους κινδύνους που έχει η συμμετοχή στον πόλεμο για τα συμφέροντα των αστών. Η «μούγκα στη στρούγκα» για τις επικίνδυνες διευθετήσεις και τα παζάρια στο Αιγαίο και στην Ανατ. Μεσόγειο με τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ. Το «τουμπεκί ψιλοκομμένο» για το κρατικό δόγμα «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων», που έχει τη βούλα του Συντάγματος και της ΕΕ, πρότυπο του «κράτους δικαίου». Τα αστικά κόμματα δεσμεύονται από το ίδιο στρατηγικό πλαίσιο, γι' αυτό δεσμεύονται και από την ίδια «ομερτά». Αυτή σπάει το ΚΚΕ, που βρίσκεται στην αντίπερα όχθη διότι δεν έχει δεσμεύσεις στο κεφάλαιο και στο κράτος του, στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και στα σχέδιά τους. Γι' αυτό μπορεί και μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας, καλώντας τον λαό να βαδίσει μαζί του στον δρόμο της σύγκρουσης και της ανατροπής.

Η φετινή παρέλαση της 14ης Ιούλη στο Παρίσι δεν ήταν μια συνηθισμένη εθνική επέτειος για τη Γαλλία. Με περισσότερους από 6.500 στρατιώτες, εκατοντάδες στρατιωτικά οχήματα και αεροσκάφη, αλλά και με την παρουσία 500 στρατιωτών από τη λεγόμενη «Συμμαχία των Προθύμων», απέκτησε έναν ξεκάθαρο χαρακτήρα επίδειξης και προετοιμασίας για συμμετοχή στο σφαγείο του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία. Και η συμμετοχή του Κυρ. Μητσοτάκη και ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών σε αυτήν την επίδειξη έδειξε ότι και η ελληνική κυβέρνηση βάζει το δικό της λιθαράκι στην εμπέδωση του πολεμικού κλίματος και, φυσικά, στην πολεμική προετοιμασία. Οι εικόνες αυτές έφεραν αναπόφευκτα στον νου τις μεγάλες στρατιωτικές παρελάσεις της Ευρώπης κατά τη δεκαετία του 1930, όταν η επίδειξη όπλων και η καλλιέργεια κλίματος «εθνικού μεγαλείου» και υπεράσπισης των «εθνικών» συμφερόντων (των καπιταλιστών) προετοίμαζαν τους λαούς να αποδεχτούν την πορεία προς έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο. Το σήμερα παρουσιάζει ανησυχητικές ομοιότητες. Η πολεμική προετοιμασία βαφτίζεται «άμυνα», οι στρατιωτικές συμμαχίες εμφανίζονται ως εγγυητές της «ειρήνης» και οι λαοί καλούνται να συνηθίσουν στην ιδέα της αιματοχυσίας για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Δεν είναι τυχαία η δήλωση του Εμ. Μακρόν ότι «η Γαλλία και η Ευρώπη είναι έτοιμες να υπερασπιστούν την ελευθερία και το δίκαιο με το αίμα τους αν χρειαστεί». Πίσω από τα μεγάλα λόγια για «ελευθερία» και «δίκαιο» προβάλλει η πραγματική επιδίωξη των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων να προετοιμάσουν οικονομίες και κοινωνίες για νέες πολεμικές συγκρούσεις, ακόμα και γενικευμένο πόλεμο, για τα κέρδη τους και την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Η ιστορική πείρα όμως δείχνει και κάτι ακόμα: Οτι οι λαοί έχουν τη δύναμη να τους χαλάσουν τα σχέδια, να δώσουν διέξοδο από το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων, βαδίζοντας τον δρόμο της ανατροπής, με τη σημαία των δικών τους συμφερόντων. Εγινε και θα γίνει ξανά...