Και, αναλυτικά σημειώνει ότι «δεκαπέντε χρόνια μετά το τσεκούρι στους μισθούς, με 28 κομμένους, μετά τη συνολική κατάργηση του 13ου και του 14ου και με την ακρίβεια να εξανεμίζει το εισόδημα των εργαζομένων από τις πρώτες ημέρες, η κυβέρνηση επιχειρεί να βαφτίσει "στήριξη" ένα εφάπαξ επίδομα 500 ευρώ μεικτά, που θα δοθεί σε ενάμιση χρόνο. Μέχρι τότε, η αύξηση που εξαγγέλθηκε για το 2027 είναι λιγότερο από 1 ευρώ την ημέρα, η οποία θα δοθεί από την 1 Απριλίου. Είχε μάλιστα το θράσος ο Κ. Μητσοτάκης να παρουσιάσει αυτά τα ψίχουλα που πετά στους εργαζόμενους, ως "μέρισμα ανάπτυξης". Ανάπτυξη όμως για ποιον;

Η επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, της 13ης και 14ης σύνταξης, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, "θα τίναζε την μπάνκα στον αέρα". Για τους επιχειρηματικούς ομίλους όμως υπάρχουν δισεκατομμύρια σε φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις, προνόμια και συνεχώς διαμορφώνονται νέα χρηματοδοτικά εργαλεία. Για τα δικά τους συμφέροντα, για τους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς και για τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς, βρίσκονται αμέσως δεκάδες δισεκατομμύρια, όπως τα 3,5 δισ. που θα δοθούν για την αγορά του πολεμικού θόλου - "σουρωτηριού" από την κυβέρνηση, για να προστατευτεί από μια σύμμαχη χώρα στο ΝΑΤΟ.

Η μόνη μπάνκα που δεν χρεοκοπεί ποτέ για την κυβέρνηση είναι της κοροϊδίας στους εργαζόμενους, στους εκπαιδευτικούς, στους υγειονομικούς, στους υπαλλήλους των δήμων, των υπουργείων και όλων των δημόσιων υπηρεσιών για τους οποίους περισσεύουν μόνο τα ψίχουλα που πέφτουν από το φαγοπότι του κεφαλαίου. Αυτή είναι η πραγματική ταξική πολιτική της. Κόβει από τις λαϊκές ανάγκες για να στηρίζει την κερδοφορία των λίγων. Θεωρεί κόστος τον μισθό, τη μόνιμη εργασία, την Υγεία, την Παιδεία και την Κοινωνική Πρόνοια. Θεωρεί όμως "επένδυση" τα προνόμια του μεγάλου κεφαλαίου και τις πολεμικές δαπάνες.

Δεν είναι όμως μόνο δική της πολιτική. Η δήθεν "προοδευτική εναλλακτική" των κομμάτων της σοσιαλδημοκρατίας, κινείται στις ίδιες ράγες. Ο Αλ. Τσίπρας, στις δικές του εξαγγελίες, δεν βρήκε ούτε μία λέξη να πει για την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού στους δημοσίους υπαλλήλους. Βγήκε μάλιστα στέλεχός του, να επιστήσει την προσοχή στη διαμόρφωση του κατώτατου μισθού, γιατί συμπαρασύρει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και μεγαλώνει το δημοσιονομικό κόστος. Η ξεφτίλα δεν έχει όρια. Οσο για το ΠΑΣΟΚ, ούτε κουβέντα για τον 14ο μισθό. Μόνο για τον 13ο και μάλιστα σταδιακά, αν το επιτρέψουν τα δημοσιονομικά περιθώρια.

Από κοινού, άλλωστε, οι συνδικαλιστικές τους ηγεσίες, διαμόρφωσαν την απαράδεκτη ανακοίνωση της ΑΔΕΔΥ για τις εξαγγελίες στη ΔΕΘ, στην οποία δεν υπήρχε ούτε λέξη για την πολιτική των κοστολογημένων προγραμμάτων, των ματωμένων πλεονασμάτων, της δημοσιονομικής σταθερότητας και της ενεργητικής συμμετοχής της χώρας στους πολέμους, που δεν αφήνει περιθώριο για την ικανοποίηση των δίκαιων διεκδικήσεων και την υπηρετούν με απαρέγκλιτη συνέπεια, πρώην, νυν κι επίδοξα κυβερνητικά κόμματα.

Δεν είναι τυχαίο. Οποιοι αποδέχονται τα όρια της ανταγωνιστικότητας, της δημοσιονομικής πειθαρχίας και των κατευθύνσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης, την ίδια πολιτική υπηρετούν και εφαρμόζουν. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν ανάγκη από νέους διαχειριστές της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής. Εχουν ανάγκη από οργάνωση σε μαζικό, ενωτικό αγώνα, για μετωπική σύγκρουση με την πολιτική που υπηρετεί τα κέρδη των λίγων.

Η μεγαλειώδης συγκέντρωση των συνδικάτων στη Θεσσαλονίκη έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα. Χιλιάδες εργαζόμενοι, νέοι, συνταξιούχοι, αγρότες και αυτοαπασχολούμενοι πλημμύρισαν τους δρόμους της πόλης και διατράνωσαν ότι δεν αποδέχονται τη ζωή με τα ψίχουλα, την ακρίβεια, τους μισθούς φτώχειας και την εμπλοκή της χώρας στους πολέμους. Εκεί βρίσκονταν οι πραγματικές ανάγκες του λαού και όχι στα χειροκροτήματα στις κυβερνητικές φιέστες.

Η ΔΑΣ ΑΔΕΔΥ καλεί κάθε δημόσιο υπάλληλο να μη συμβιβαστεί. Να δυναμώσει τα σωματεία, να απομονώσει τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, να μετατρέψει την αγανάκτηση σε διεκδίκηση κι αγώνα. Να οργανώσει τις δικές του κινητοποιήσεις, τη δική του απεργιακή απάντηση».

Κόντρα στα παραπάνω, η ΔΑΣ ΑΔΕΔΥ καλεί σε πάλη διεκδικώντας την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, που «παραμένουν κομμένα, παρά τα κυβερνητικά πανηγύρια για "ανάπτυξη" και "έξοδο από τα μνημόνια"». Για αυξήσεις 20% στους μισθούς, που να καλύπτουν τις τεράστιες απώλειες της προηγούμενης δεκαετίας και να αντιμετωπίζουν τη σημερινή ακρίβεια, την έκρηξη τιμών στα βασικά είδη και τη στέγαση. Αποκατάσταση του Μισθολογικού Κλιμακίου που χάθηκε με ευθύνη της κυβέρνησης Τσίπρα για την διετία 2016-2017, μέσω του μισθολογίου - κοροϊδία, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Κατάργηση της εισφοράς 2% υπέρ ανεργίας, το οποίο επιβλήθηκε ως χαράτσι στους εργαζόμενους στο Δημόσιο, λες κι ευθύνονται οι ίδιοι για την ανεργία κι όχι οι επιχειρηματικοί όμιλοι που απολύουν, όταν πρέπει με αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν τα κέρδη τους. Πλήρης αναγνώριση της προϋπηρεσίας όλων, ανεξάρτητα από σχέση εργασίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Αύξηση του αφορολόγητου στις 12 χιλιάδες ευρώ και 3 χιλιάδες για κάθε παιδί, ώστε να πάψει η λεηλασία του ήδη πετσοκομμένου εισοδήματός μας μέσω της φορολογίας. Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, με προτεραιότητα στις υπηρεσίες που έχουν γονατίσει: στα σχολεία, στα νοσοκομεία, στους ΟΤΑ, στις Κοινωνικές Υπηρεσίες και την ασφάλιση. Μονιμοποίηση των συμβασιούχων. Οχι στην άρση της μονιμότητας και το "νέο" Πειθαρχικό Δίκαιο.

Λεφτά για τις ανάγκες του λαού και όχι για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων και τους πολεμικούς εξοπλισμούς.

Ολοι στον αγώνα για την ανατροπή της πολιτικής που θυσιάζει τις ανάγκες μας για τα κέρδη των λίγων».