Την εισηγητική ομιλία στην εκδήλωση πραγματοποίησε ο ευρωβουλευτής του Κόμματος Λευτέρης Νικολάου - Αλαβάνος, ενώ ακολούθησαν παρεμβάσεις.

Ο Λ. Νικολάου - Αλαβάνος ξεκίνησε την ομιλία του τονίζοντας τη σημασία του μεγαλειώδους συλλαλητηρίου της 5ης Σεπτέμβρη στη Θεσσαλονίκη, «που δείχνει ότι την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός και οι αρχηγοί των άλλων αστικών κομμάτων παρουσιάζουν τις "εξαγγελίες" τους, που στην πράξη είναι τα "θέλω" των μεγαλοεπιχειρηματιών και ορισμένα ψίχουλα για τα λαϊκά νοικοκυριά, οι εργαζόμενοι, ο λαός μπορεί να δυναμώνει την πάλη του, να αποφασίζει να μιλήσει με τη δική του φωνή, να διατρανώνει τα αιτήματά του για τις δικές του ανάγκες».

Μεταξύ άλλων σημείωσε: «Η βασική λαθροχειρία που κάνουν όλα τα αστικά κόμματα, και την επανέλαβε και ο πρωθυπουργός από το βήμα της ΔΕΘ, είναι να εμφανίζουν ότι η οικονομική ανάπτυξη μοιράζεται μεταξύ των επιχειρήσεων και των εργαζομένων. Πρόκειται για μεγάλο ψέμα, και αυτό δεν προκύπτει μόνο από την εμπειρία του καθενός και της καθεμιάς, αλλά το καταμαρτυρούν και τα επίσημα οικονομικά στοιχεία.

Η "δημοσιονομική σταθερότητα" και τα "πλεονάσματα" είναι μία σκληρή ταξική επιλογή που εξυπηρετεί τα μεγάλα συμφέροντα. Τα "κοστολογημένα προγράμματα" που υπερασπίζονται, όχι μόνο η ΝΔ αλλά και το ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ, προϋποθέτουν ότι κάθε λαϊκό αίτημα - για αξιοπρεπείς μισθούς, αυξήσεις στις συντάξεις, επιστροφή 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο και σύνταξης, δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και ασφάλιση, προστασία της λαϊκής κατοικίας από funds και servicers - πρέπει πρώτα να "χωρέσει" μέσα στα όρια που θέτουν οι δημοσιονομικοί κανόνες της ΕΕ: Τα Ευρωεξάμηνα, το Σύμφωνο Σταθερότητας, οι αντιλαϊκές Συστάσεις ανά Χώρα, οι αντεργατικοί όροι των ταμείων όπως το Ταμείο Ανάκαμψης. Ετσι, οι ανάγκες του λαού μετατρέπονται σε "κόστος" που πρέπει να εξοικονομηθεί, ώστε να αυξηθεί η κερδοφορία των ομίλων.

Εάν μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τη "δημοσιονομική πειθαρχία" και τους "κόφτες δικαιωμάτων" της ΕΕ με ένα παράδειγμα, αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από τα ματωμένα πλεονάσματα. Αυτή η μνημονιακή ρύθμιση, που ξεκίνησε την περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και διατηρείται έως και σήμερα, είναι από τις αιτίες της λεγόμενης "υπεραπόδοσης της οικονομίας".

Η αλήθεια είναι ότι τα έσοδα του κράτους είναι πραγματικά αστρονομικά. Μία από τις αιτίες είναι το ληστρικό πρωτογενές πλεόνασμα, που χρόνο με τον χρόνο σπάει τα ρεκόρ: Το 2025 8 δισ. με στόχο 5,3 δισ., και το 2026 φαίνεται ότι θα ξεπεράσει τα 10 δισ. βάσει των προβλέψεων.

Ορισμένοι εργαζόμενοι στους τόπους δουλειάς, στις λαϊκές γειτονιές, αναρωτιούνται καλοπροαίρετα, "γιατί δεν δίνει κάτι η κυβέρνηση από αυτά που μάζεψε για τις λαϊκές ανάγκες;". Σε αυτό το ερώτημα έσπευσε να απαντήσει ο υπουργός Οικονομικών και πρόεδρος του Eurogroup, Πιερρακάκης: "Οι ευρωπαϊκοί κανόνες δεν επιτρέπουν αυτά τα χρήματα να μετατραπούν σε παροχές. Μπορούν όμως να μειώσουν το χρέος και τους τόκους που πληρώνουμε κάθε χρόνο...".

Ποιος άραγε δημιούργησε το χρέος; Προφανώς και όχι ο λαός, αλλά οι ανάγκες του κεφαλαίου. Δείτε το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, που ολοκληρώνεται αυτές τις μέρες. Με τις ψήφους των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ - Τσίπρα εξασφαλίστηκε φτηνός δανεισμός μέσω των χρηματοπιστωτικών ομίλων για την ενίσχυση καπιταλιστικών επενδύσεων, φορτώνοντας νέα δάνεια στις πλάτες του ελληνικού λαού, με αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία για να αποπληρωθούν τα κρατικά χρέη.

Αμεση συνέπεια των κατευθύνσεων του ΤΑΑ ήταν η περαιτέρω εκτίναξη της δυσβάσταχτης ακρίβειας και ενεργειακής φτώχειας, η χειροτέρευση των εργασιακών συνθηκών, με την επιστράτευση και ψηφιακών συστημάτων, που αντί να μειώσουν τον μόχθο και την καταπόνηση των εργαζομένων, επιδοτήθηκαν αδρά από το ΤΑΑ μέσα από τη λεγόμενη ψηφιακή οικονομία, επιταχύνοντας την ένταση της εκμετάλλευσης μέσω αλγορίθμων ρυθμισμένων με κριτήριο την κερδοφορία των ομίλων, επιβάλλοντας προκλητική ασυλία των εργοδοτών στους χώρους εργασίας, που οδήγησαν σε εργοδοτικά εγκλήματα σε βάρος της ζωής των εργαζομένων, του δικαιώματος στη συνδικαλιστική δράση και εργασιακών δικαιωμάτων.

Εργα που καλύπτουν κοινωνικές ανάγκες, όπως η αντισεισμική θωράκιση, η αντιπυρική και αντιπλημμυρική προστασία, η πρόσληψη μόνιμου προσωπικού στα δημόσια νοσοκομεία, στο Πυροσβεστικό Σώμα, στα σχολεία και στα ιδρύματα κοινωνικής προστασίας, έμειναν έξω από κάθε χρηματοδότηση, αφού δεν εξασφαλίζουν κέρδη στους επιχειρηματικούς ομίλους. Ακόμα κι εκείνα που είχαν ενταχθεί αρχικά, στη πορεία απεντάχθηκαν ή δεν υλοποιήθηκαν.

Με τη λήξη του κύκλου του Ταμείου, η κατεύθυνση των ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων αλλάζει: Το βάρος μετατοπίζεται από επενδύσεις της "πράσινης και ψηφιακής μετάβασης" σε αμυντικές δαπάνες, εξοπλιστικά προγράμματα και υποδομές διπλής χρήσης, στο πλαίσιο προγραμμάτων όπως το "ReArm Europe" και το SAFE.

Η ΕΕ έτσι επιχειρεί να διασφαλίσει "ζωτικό χώρο" και να μη χάσει έδαφος στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, ενώ παράλληλα μαίνεται η σύγκρουση του ευρωατλαντισμού με το υπό διαμόρφωση ευρασιατικό στρατόπεδο με επικεφαλής τις Κίνα - Ρωσία, μια σύγκρουση που έχει πάρει τη μορφή του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή. Συγκρούσεις που τείνουν να ενοποιηθούν σε ένα μεγάλο μέτωπο, βάζοντας φωτιά πραγματικά στην περιοχή μας, εντείνοντας τους κινδύνους για τους λαούς.

Σε αυτό το πλαίσιο κλιμακώνεται η εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, και έχει δυναμώσει ο κίνδυνος να γίνει η χώρα στόχος αντιποίνων.

Αυτό χρησιμοποιείται ως επίκληση για γιγαντιαίες δαπάνες πολεμικών εξοπλισμών: 3,5 δισ. για την "Ασπίδα του Αχιλλέα" με το κράτος - κατακτητή Ισραήλ, που μακελεύει τους Παλαιστινίους, άλλα 20 δισ. για 6 χρόνια χωρίς να υπολογίζουμε το 3% - 5% ετησίως για δαπάνες του ΝΑΤΟ. Βεβαίως, πρόκειται για έωλο ισχυρισμό, καθώς η βασική δύναμη που επιβουλεύεται κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας δεν είναι άλλη από τη ΝΑΤΟική "σύμμαχο" Τουρκία.

Μάλιστα, καθώς η οικονομία φορά πλέον το "χακί", απαιτεί ακόμα πιο απαρέγκλιτα και από τους εργαζόμενους να είναι "στρατιωτάκια αμίλητα, ακούνητα, αγέλαστα". Γι' αυτό το Ευρωκοινοβούλιο ενέκρινε τη 13ωρη εργασία για να βγαίνει η πολεμική παραγωγή, γι' αυτό προωθούνται μέτρα "στρατιωτικοποίησης" της παραγωγής, με εμπόδια στη συνδικαλιστική δράση, απαγόρευση των απεργιών, των εργατικών κινητοποιήσεων.

Ολα τα παραπάνω δεν πτοούν το κόμμα Τσίπρα, που έβαψε κυριολεκτικά στο χακί τις εξαγγελίες του, περιγράφοντας τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους ως φυσικό φαινόμενο και καταπίνοντας τη γλώσσα του για την εμπλοκή της χώρας, τη συνεργασία με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ και την περιβόητη "Ασπίδα του Αχιλλέα". Μάλιστα πλειοδότησε σε σχεδιασμούς για την πολεμική βιομηχανία, την παραγωγή διπλής χρήσης... Εως και ζώνη πολεμικής βιομηχανίας στην Ανατολική Μακεδονία - Θράκη εξήγγειλε.

Από όσα έχουμε αναφέρει μέχρι στιγμής, νομίζουμε τεκμηριώνεται αναμφίβολα ότι ανεξάρτητα από το ποιο αστικό κόμμα βρέθηκε στο τιμόνι της διακυβέρνησης όλα τα προηγούμενα χρόνια, υπάρχει ένας κοινός αντιλαϊκός παρονομαστής. Είναι η στρατηγική της ΕΕ για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των ομίλων, σε βάρος των δικαιωμάτων, των αναγκών, ακόμη και της ίδιας της ζωής της εργατικής - λαϊκής πλειοψηφίας».

Αναφερόμενος κατόπιν στη νομοθεσία για τους πλειστηριασμούς, τα «κόκκινα» δάνεια και τα «κεκτημένα» της ΕΕ, ο ευρωβουλευτής του Κόμματος υπογράμμισε: «Η Οδηγία 2167/2021,που κατοχύρωσε τα συμφέροντα τραπεζών, funds και servicers απέναντι στα υπερχρεωμένα λαϊκά νοικοκυριά, εγκρίθηκε με τις ψήφους ευρωβουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Βελόπουλου. Το ΠΑΣΟΚ, παλαιότερα, με τον νόμο Κατσέλη, αποδυνάμωσε την προστασία της πρώτης κατοικίας, στέλνοντάς τη στα δικαστήρια. Η κυβέρνηση του Τσίπρα παρέδωσε τα "κόκκινα" δάνεια στη δευτερογενή αγορά, επιβάλλοντας τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς. Η σημερινή κυβέρνηση εφαρμόζει απαρέγκλιτα το αντιλαϊκό νομοθετικό οικοδόμημα που έφτιαξαν όλοι μαζί.

Κανένα από αυτά τα κόμματα, ούτε η ΝΔ, ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε το κόμμα Τσίπρα, ούτε ο Βελόπουλος, αλλά ούτε και η Κωνσταντοπούλου, η Καρυστιανού, ο υπόλοιπος ΣΥΡΙΖΑ, δεν ακουμπά τον ευρωενωσιακό πυρήνα των νομοθετημάτων.

Καθόλου τυχαία, από το εξίσου "κοστολογημένο" πρόγραμμα του Τσίπρα απουσιάζουν τα βασικά αιτήματα του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Ολα αυτά δηλαδή που έκλεψαν από τον λαό οι κυβερνήσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Τσίπρα και τώρα τα θεωρούν "περασμένα - ξεχασμένα".

Μάλιστα ο Τσίπρας ολοκλήρωσε την ομιλία του με το εκτός τόπου και χρόνου σύνθημα "να γίνουμε Ευρώπη". Κάνοντας πως δεν άκουσε την Κομισιόν, που προανήγγειλε μόνο φέτος 600 χιλιάδες απολύσεις στην αυτοκινητοβιομηχανία στην Ευρώπη και άλλες 600 χιλιάδες στην υπόλοιπη βιομηχανία, με την επίκληση του ενεργειακού κόστους.

Οσο για τα περιβόητα "κεκτημένα" και το "κράτος δικαίου" της ΕΕ, η σχετική έκθεση της ΕΕ ξεπλένει την κυβέρνηση της ΝΔ και με αυτόν τον τρόπο ενοχοποιεί την ευρωενωσιακή νομοθεσία και τα "κεκτημένα", για τα εγκλήματα στα Τέμπη και τους νεκρούς πυροσβέστες, τις ελλείψεις στην Πολιτική Προστασία.

Απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική των αστικών κομμάτων, που υπηρετεί τα "θέλω" και την κερδοφορία των λίγων, ρεαλιστική απάντηση δεν είναι το παραμύθι μιας δήθεν καλύτερης διαχείρισης της εκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας που είναι από τη φύση του ο καπιταλισμός. Ρεαλισμός είναι η οργανωμένη αμφισβήτηση του συστήματος των λίγων, της εκμετάλλευσης, των κρίσεων, του πολέμου. Η πάλη για την ανατροπή του. Για την οικοδόμηση της κοινωνίας και της οικονομίας με επίκεντρο τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες και όχι το κέρδος των λίγων, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Αυτό το νόημα έχει και το δεύτερο μισό του τίτλου της εκδήλωσής μας: "Να χάσει το κεφάλαιο για να κερδίσει ο λαός".

Κλείνοντας ο Λ. Νικολάου - Αλαβάνος τόνισε: «Το ρεύμα που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια είναι το πραγματικά ελπιδοφόρο στοιχείο. Αφήνει σε κάθε αγώνα, σε κάθε αρχαιρεσία σωματείου και μαζικού φορέα αποτυπώματα και παρακαταθήκες. Το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής πρέπει να δυναμώσει και να συνδεθεί με την ανατρεπτική στρατηγική του ΚΚΕ, με τη συνολική αμφισβήτηση του συστήματος που έχει ανάγκη τα δημοσιονομικά "ταβάνια", τα "μνημόνια διαρκείας", την πολεμική οικονομία για την εξυπηρέτηση των καπιταλιστών.

Με την ανεξάντλητη και αστείρευτη δύναμη της εργατικής τάξης και του λαού, όταν αποφασίσουν να παλέψουν με όλες τους τις δυνάμεις για τις πραγματικές τους ανάγκες. Αυτοί μπορούν να φέρουν τα πάνω - κάτω».

Ο Χάρης Βουρδουμπάς, μέλος του Τμήματος ΕΒΕ της ΚΕ του ΚΚΕ, σχολιάζοντας τις κυβερνητικές εξαγγελίες όπως και την παρουσία των κομμάτων της βολικής αντιπολίτευσης, σημείωσε πως «μεγαλώνει η αγωνία τους» γιατί «αντιλαμβάνονται ότι η δυσαρέσκεια ενός πολύ μεγάλου τμήματος των αυτοαπασχολούμενων και των μικρών επαγγελματιών μεγαλώνει μαζί με τα αδιέξοδα που προκαλεί η πολιτική της ΕΕ, των κυβερνήσεων, του στόχου της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας».

Επισήμανε πως αυτοαπασχολούμενοι και μικροί επαγγελματίες «έχουν μία σημαντική πείρα εδώ και πάνω από 15 χρόνια, με βάση την οποία μπορούν να καταλάβουν ότι όσα τους υπόσχονται και οι μεν και οι δε, είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Είναι νωπές οι μνήμες από την περίοδο της κρίσης με τα 200.000 λουκέτα, τους ακόμα περισσότερους καταχρεωμένους. Από την περίοδο της πανδημίας, με τα απανωτά λοκντάουν, με νέα χρέη που σέρνονται μέχρι και σήμερα», αλλά και από τα τελευταία χρόνια της αναιμικής ανάπτυξης, που επιβεβαιώνει το ερώτημα «ανάπτυξη για ποιον».

Αφού παρέθεσε τα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, ο Χ. Βουρδουμπάς υπογράμμισε πως από την άλλη μεριά «το λειτουργικό κόστος μιας μικρής επιχείρησης έχει αυξηθεί πάνω από 30%, η φοροληστεία εντείνεται, η ψηφιακή γραφειοκρατία προσθέτει χαράτσια και πρόστιμα, η επαγγελματική στέγη είναι πανάκριβη».

Σχολιάζοντας την κυβερνητική εξαγγελία για μείωση της τεκμαρτής φορολόγησης στους φορολογικά συνεπείς, σημείωσε πως «πέραν του ότι αποτελεί προεκλογικό πυροτέχνημα, αυτό που κρύβει η κυβέρνηση είναι ότι σκοπεύει να εισπράξει την ίδια και μεγαλύτερη μάζα φόρων:

- από τους έμμεσους φόρους, όπως ο ΕΦΚ και τον ΦΠΑ στα καύσιμα, οι τιμές των οποίων παραμένουν στα ύψη,

- επειδή ήδη φορολογεί από το 1ο ευρώ, τη στιγμή που για καμιά άλλη κοινωνική επαγγελματική ομάδα δεν ισχύει κάτι τέτοιο,

- γιατί με την εφαρμογή του mydata, του ψηφιακού πελατολογίου, τώρα με τη νέα ψηφιακή πλατφόρμα openbusiness έχει επιβάλει ένα ατελείωτο φοροκυνηγητό που οδηγεί σε απανωτά πρόστιμα για κάθε μικρή επιχείρηση, που δεν έχει προφανώς τη δυνατότητα να έχει οργανωμένο λογιστήριο και ειδικευμένο προσωπικό. (...)

Η κυβέρνηση αφήνει τις πολύ μικρές επιχειρήσεις στις συμπληγάδες της φοροληστείας και της ακρίβειας, αφού οι μικροδιορθώσεις στην τεκμαρτή φορολόγηση έχουν ήδη ισοσκελιστεί από τα νέα ψηφιακά εργαλεία και το τέρας της ψηφιακής γραφειοκρατίας. Για τις ατομικές επιχειρήσεις, η ελάχιστη μείωση της προκαταβολής φόρου (στο 55% από 50%) ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο. Αντί να καταργηθεί εντελώς (...)».

Κλείνοντας την παρέμβασή του ο Χ. Βουρδουμπάς σημείωσε πως «κανένα κόμμα από τη συστημική αντιπολίτευση δεν αμφισβητεί τις πολιτικές επιλογές στρατηγικού χαρακτήρα που προώθησε η ΝΔ, άρα η όποια επόμενη κυβέρνηση θα κάνει τα ίδια και χειρότερα.

Και πριν και μετά τις εκλογές, στους μεγάλους ομίλους θα κατευθύνονται οι πακτωλοί των κοινοτικών κονδυλίων, των ΕΣΠΑ και της κρατικής χρηματοδότησης, και όχι στις μικρές επιχειρήσεις, που για την ΕΕ και την άρχουσα τάξη θεωρούνται διαρθρωτικό πρόβλημα».

«Η φορολογική επιβάρυνση των ΕΒΕ ήταν προαπαιτούμενο για την εκταμίευση των δόσεων του Ταμείου Ανάκαμψης και αυτό οδήγησε στον νόμο 5073/23 για την τεκμαρτή φορολόγηση. Περιλαμβανόταν στην Εαρινή Εκθεση της Κομισιόν το 2023, θέτοντας ως κεντρικό ζήτημα τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης και τη φορολογική συμμόρφωση των επαγγελματιών», σημείωσε και πρόσθεσε πως «σήμερα οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μικροί επαγγελματίες έχουν αρκετή πείρα για να μετατρέψουν την αγανάκτηση και τη δυσαρέσκεια σε ένα μαζικό, μαχητικό ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, του συστήματος και των κομμάτων του. Να συμπορευτούν με το ΚΚΕ, για να οργανώσουμε τη μεγάλη λαϊκή αντεπίθεση που θα φέρει τα πάνω κάτω».

Η Ολγα Ρεϊτζοπούλου, μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας Συλλόγων Υπαλλήλων Αιρετών Περιφερειών Ελλάδας, στάθηκε στη συζήτηση με αφορμή την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με την οποία διατηρείται η κατάργηση των επιδομάτων εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος αδείας, του 13ου και 14ου μισθού δηλαδή, για τους δημοσίους υπαλλήλους.

Σημείωσε πως ενώ όλες οι συνδικαλιστικές δυνάμεις των κομμάτων που στην κυβερνητική θητεία τους κατάργησαν ή υπερασπίστηκαν την κατάργηση των δύο μισθών, στέκονται αρνητικά στην απόφαση του ΣτΕ, «δεν λένε λέξη για το γεγονός ότι η απόφαση υιοθετεί όλα τα άθλια επιχειρήματα της κυβέρνησης που επικαλούνταν και οι προηγούμενες, ότι δεν πρέπει να ξεπεραστούν οι αντοχές της οικονομίας, ότι δεν μπορεί να μπει σε κίνδυνο η δημοσιονομική πορεία της χώρας, ότι δεν μπορεί να ναρκοθετηθούν οι στόχοι για τον περιορισμό των πρωτογενών δαπανών και της επίτευξης των πλεονασμάτων.

Δεν λένε κουβέντα για το γεγονός ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε τη θεμελίωση της αξίωσης για επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, στην Οδηγία 2022/2041 ΕΕ, για επαρκείς κατώτατους μισθούς».

«Πιο πανηγυρική διάψευση», επισήμανε, «στον ισχυρισμό κύρια των κομμάτων της σοσιαλδημοκρατίας, ότι η Οδηγία 2022/2014 της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι φιλεργατική, που δήθεν εφαρμόζεται λανθασμένα από την κυβέρνηση της ΝΔ, δεν υπάρχει. Στη συγκεκριμένη Οδηγία βασίστηκε η επαίσχυντη "κοινωνική συμφωνία" των ΣΕΒ - ΓΣΕΕ - κυβέρνησης, την οποία ψήφισαν με "χέρια και με πόδια" τα συνδικαλιστικά στελέχη της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, κι αυτά που συρρέουν τώρα στο κόμμα Τσίπρα, με την οποία χτυπήθηκε η αυτοτελής δράση των κλαδικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, για τη διεκδίκηση Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ). Με βάση αυτή, υπογράφηκαν συλλογικές συμβάσεις με μισθούς ελάχιστα πάνω από τον κατώτατο για να μη θιγεί η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων».

Αφού αναφέρθηκε στις περικοπές και στις μειώσεις του εισοδήματος των δημοσίων υπαλλήλων και τα βάρη της κρίσης που φόρτωσαν, όπως και στους υπόλοιπους εργαζομένους όλες οι κυβερνήσεις, η ομιλήτρια σημείωσε πως σήμερα «η καθήλωση των μισθών, που σε συνδυασμό με την ακρίβεια έχει εκτοξεύσει τον αριθμό των δημοσίων υπάλληλων που αιτούνται από τα υπηρεσιακά συμβούλια να κάνουν δεύτερη δουλειά, που έχει αναγκάσει χιλιάδες να παραιτούνται ή άλλους να αναγκάζονται να κοιμούνται κύρια στα νησιά σε αυτοκίνητα και κάμπινγκ, δικαιολογείται από την κυβέρνηση με βάση την προτεραιότητα να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις του ReArmEurope, την υποχρέωση για την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών ως ποσοστού του ΑΕΠ, τη στρατηγική της για ενεργότερη συμμετοχή στις γεωπολιτικές εξελίξεις».

Σε αυτές τις συνθήκες πρόσθεσε πως «το κράτος και ως εργοδότης ενισχύει το ασφυκτικό πλαίσιο υποταγής στην κυρίαρχη πολιτική, όπου όποιος υπάλληλος δεν την αποδέχεται, εκφράζει αμφιβολίες, αντιρρήσεις, σηκώνει κεφάλι, τιμωρείται με διώξεις, οι οποίες θα ενταθούν μετά την ψήφιση του νέου πειθαρχικού δικαίου, κι αντιμετωπίζει τον κίνδυνο έως και της απόλυσης».

Αναφέρθηκε επίσης στην εκρηκτική κατάσταση στις δημόσιες υπηρεσίες, που παραμένουν τραγικά υποστελεχωμένες, αυξάνεται το ποσοστό των συμβασιούχων εργαζομένων επί του συνόλου των υπαλλήλων, η εντατικοποίηση μεγαλώνει και οι επιχειρηματικοί όμιλοι απολαμβάνουν τη μονιμότητά τους στο Δημόσιο.

Ο Παναγιώτης Μοσχονάς, πρόεδρος του Φοιτητικού Συλλόγου Μηχανικών ΠΑΔΑ, μεταξύ άλλων σημείωσε πως «οι δεκάδες νόμοι, το σύνολο της αστικής στρατηγικής στη χώρα μας για τα ΑΕΙ, εναρμονίζεται με τη διαχρονική στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Πρόκειται για κατευθύνσεις που αντιστοιχίζονται με τις ορέξεις των διαφόρων ομίλων, διαμορφώνοντας τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την επιχειρηματική δράση στα πανεπιστήμια, για την προετοιμασία εργαζομένων και επιστημόνων ευέλικτων, φθηνών και στρατευμένων στους στόχους του κεφαλαίου. Ο στόχος τους για περικοπές δαπανών από την Εκπαίδευση για να εξασφαλίζονται μεγαλύτερα κονδύλια για την πολεμική προετοιμασία, σημαίνει αυτοχρηματοδότηση και κυνήγι ιδιωτικών πόρων για τα ΑΕΙ», που οδηγούν στα γνωστά αποτελέσματα με άθλιες υποδομές, υποχρηματοδότηση, ελλείψεις, πετσοκομμένη φοιτητική μέριμνα.

«Οι στόχοι του κεφαλαίου για τα πανεπιστήμια», συνέχισε, «φανερώθηκαν ακόμα περισσότερο με τον νόμο Πιερρακάκη για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, αξιοποιώντας μάλιστα το άρθρο 28 του Συντάγματος που θέτει ότι το ευρωενωσιακό δίκαιο υπερισχύει του εθνικού, αλλά και την κατεύθυνση που προωθεί η κυβέρνηση της ΝΔ για την αναθεώρηση του άρθρου 16».

«Ολα αυτά την περίοδο που δυναμώνει η πολεμική προετοιμασία και η πολεμική έρευνα στα πανεπιστήμια και εντείνεται η καταστολή ως αναγκαίο συμπλήρωμα», επισήμανε.

Υπογράμμισε ακόμη πως «όταν η μόρφωση αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα και το πανεπιστήμιο ως πεδίο επιχειρηματικής δράσης, η αγορά γίνεται τελικά αυτή που καθορίζει το περιεχόμενο, τις προϋποθέσεις και την ποιότητα των σπουδών, οδηγώντας σε αυτά τα τραγικά αποτελέσματα. Σε αυτή την κατεύθυνση συμφωνεί τόσο το ΠΑΣΟΚ, που έσπευσε να διεκδικήσει τα πρωτεία για την αναθεώρηση του άρθρου 16, όσο και το κόμμα Τσίπρα που δηλώνει ξεκάθαρα πως δεν θα καταργήσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια».

Κλείνοντας, σημείωσε: «Δίνουμε τη μάχη, ώστε περισσότεροι φοιτητές και φοιτήτριες σήμερα να συμπορευτούν με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, να μπουν στη μάχη για έναν άλλο δρόμο για το πανεπιστήμιο που ταιριάζει στην εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, στον 21ο αιώνα!

Ακολούθησαν επιπλέον ενδιαφέρουσες παρεμβάσεις, οι οποίες ανέδειξαν με χαρακτηριστικά παραδείγματα πώς η πολιτική ΕΕ - κυβερνήσεων οδηγεί εργαζόμενους, φοιτητές και επαγγελματίες σε αδιέξοδα, με μόνη πραγματική διέξοδο τον οργανωμένο αγώνα.

Ιδιαίτερη στιγμή στην εκδήλωση αποτέλεσε η παρέμβαση της Πηνελόπης Καραγκούνη για τη μάχη που δίνει η οικογένειά της να σώσει το σπίτι της από τις τράπεζες και τα funds.

Μεταξύ άλλων σημείωσε: «Στέκομαι σήμερα μπροστά σας όχι μόνο ως δανειολήπτρια, αλλά ως μητέρα, σύζυγος και άνθρωπος που είδε την οικογένειά της να καταστρέφεται από μια κατάσταση που δεν δημιούργησε η ίδια». Περιέγραψε το ιστορικό της περίπτωσής της, το πώς από το 2003 μέχρι και το 2015 η οικογένεια πλήρωνε κανονικά το δάνειό της, παρότι ο άνδρας της έχασε τη δουλειά του στην κρίση, το πώς βρέθηκαν - εξαιτίας και της μετατροπής του δανείου σε ελβετικό φράγκο που η τράπεζα πρότεινε - να έχουν καταβάλει 160 χιλιάδες από τις 260 χιλιάδες του αρχικού δανείου και να χρωστάνε... πάνω από μισό εκατομμύριο ευρώ.

«Προσπαθήσαμε να βρούμε λύση. Πήγαμε στην τράπεζα, πήγαμε σε δικηγόρο και αργότερα το δάνειο μεταβιβάστηκε στη "do value". Μας ζητήθηκαν ποσά που ήταν αδύνατο να συγκεντρώσουμε ακόμα και όταν προσπαθήσαμε να βρούμε χρήματα από την οικογένειά μας ή να προσφέρουμε ένα οικόπεδο ως λύση. Τελικά, μας δόθηκε ουσιαστικά η επιλογή: Να βρούμε τεράστια ποσά ή να χάσουμε το σπίτι μας. Και καταλάβαμε ότι ο στόχος τους ήταν το σπίτι μας», τόνισε και πρόσθεσε πως «τότε ήρθε η μεγαλύτερη τραγωδία της ζωής μας, ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε η κόρη μας όπως κι ο σύζυγός μου. Ενώ εγώ βρισκόμουν στο νοσοκομείο δίπλα στο παιδί μου και ο σύζυγός μου ήταν ανήμπορος στο σπίτι, το σπίτι μας βγήκε σε πλειστηριασμό, ενώ μας είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα έβγαινε. Πέντε μόλις ημέρες μετά τη διάγνωση της κόρης μας, ενημερώθηκα ότι το σπίτι είχε εκπλειστηριαστεί και ότι ο αγοραστής ήταν η ίδια η τράπεζα, οι γνωστές τριγωνικές συναλλαγές».

«Χάρη στη συμπαράσταση ανθρώπων, του ΠΑΜΕ, του ΚΚΕ και της Ενωτικής Πρωτοβουλίας κατά των Πλειστηριασμών, μπορέσαμε μέχρι σήμερα να παραμείνουμε στο σπίτι μας παρά τις προσπάθειες έξωσής μας και την παρουσία εκατοντάδων αστυνομικών στους δρόμους της γειτονιάς μας, λες και ήμασταν εγκληματίες. Τους είμαστε βαθιά ευγνώμονες», τόνισε και πρόσθεσε πως «υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που βρέθηκαν στην ίδια θέση. Ανθρωποι που έχασαν τα σπίτια τους, την υγεία τους, την ηρεμία τους, και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και τη ζωή τους. (...)

Δεν ζητάμε να μας χαρίσουν τη ζωή μας. Ζητάμε να μας επιτρέψουν να την ξαναχτίσουμε. Το σπίτι μας δεν είναι απλώς μια περιουσία. Είναι το σπίτι όπου μεγαλώσαμε τα τρία μας παιδιά, είναι οι αναμνήσεις μας, η ζωή μας, και το καταφύγιό μας. Σας ζητώ: Ακούστε μας και σταματήστε αυτήν την αδικία πριν καταστραφούν κι άλλες οικογένειες», ευχαριστώντας «το ΚΚΕ και τα στελέχη του που συνέβαλαν, που είναι δίπλα μας και αγωνίζονται σε αυτό το πολύ δύσκολο κομμάτι της ζωής μας».

Ο Γιώργος Μαριακάκης, διανομέας - εργαζόμενος στις ψηφιακές πλατφόρμες, ανέδειξε τις επικίνδυνες και εντατικές συνθήκες εργασίας για τους διανομείς, στις οποίες έχουν συμβάλει οι ευρωενωσιακές Οδηγίες και η πολιτική της κυβέρνησης.

Την κραυγή αγωνίας των επαγγελματιών και την αγανάκτησή τους για τις εξαγγελίες «ψίχουλα» της κυβέρνησης στη ΔΕΘ μετέφερε η πρόεδρος του Συλλόγου Ιδιοκτητών Καταστημάτων Εστίασης Δήμητρα Μπαράτση, ενώ ο Ραφαήλ Διόλατζης, φοιτητής και συμβασιούχος εργαζόμενος στην πυρασφάλεια του δήμου Αθηναίων, ανέδειξε την υποστελέχωση των απαραίτητων υπηρεσιών πολιτικής προστασίας και την ομηρία των εργαζομένων με τις ολιγόμηνες συμβάσεις.