ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Κυριακή 11 Δεκέμβρη 2011
Σελ. /24
ΕΝΘΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ: "Πρόλογος και εισαγωγή του «Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, Β΄ τόμος 1949 - 1968»"
ΙΣΤΟΡΙΑ
Πρόλογος της ΚΕ του ΚΚΕ στο «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ β΄ τόμος, 1949-1968»

Το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ (18-22 Φεβρουαρίου 2009) αποφάσισε να γίνουν υπόθεση όλου του Κόμματος η τελική διαμόρφωση του Β' τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ (1949-1968) και τα πολιτικά συμπεράσματα που θα προέκυπταν. Η Κεντρική Επιτροπή, εξειδικεύοντας την Απόφαση του Συνεδρίου, αποφάσισε να πραγματοποιηθεί Πανελλαδική Συνδιάσκεψη το πρώτο εξάμηνο του 2011, αφού προηγηθεί συζήτηση του Δοκιμίου στις Κομματικές Οργανώσεις Βάσης (ΚΟΒ).

Από την ιστορική έρευνα αυτής της περιόδου είχε γίνει φανερή η ανάγκη συλλογικής επανεκτίμησης αποφάσεων που αποτέλεσαν στροφή στην πορεία του Κόμματος. Πρόκειται για αποφάσεις, με κορυφαίες αυτές της 6ης Πλατιάς Ολομέλειας της ΚΕ το 1956, καθώς και των επόμενων Ολομελειών της ΚΕ (7ης και 8ης το 1957 και το 1958 αντίστοιχα), που είχαν καθοριστικές συνέπειες στην κομματική ζωή και στις συνθήκες διαβίωσης του Νίκου Ζαχαριάδη, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ μέχρι το 1956. Επομένως, έπρεπε όλο το Κόμμα να τοποθετηθεί για τα πολιτικά συμπεράσματα που προέκυπταν, καθώς και για την ανάγκη αποκατάστασης του Νίκου Ζαχαριάδη.

Ετσι, μετά το 18ο Συνέδριο, η ΚΕ επέλεξε και ακολούθησε την εξής διαδικασία:

Το Μάρτιο του 2010, σχέδιο του Β' τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, 1949-1974, δόθηκε στα καθοδηγητικά όργανα έως Αχτιδικές Επιτροπές στις ΚΟΑ, ΚΟΠ, ΚΟΘ και έως Νομαρχιακές Επιτροπές στις Οργανώσεις Περιοχών, καθώς και στο ΚΣ της ΚΝΕ και τα Συμβούλια Περιοχών. Το σχέδιο συζητήθηκε μέχρι το Σεπτέμβριο του 2010. Τα πολιτικά συμπεράσματα του Δοκιμίου εγκρίθηκαν σχεδόν από το σύνολο των στελεχών.

Συγκεντρώθηκαν, μελετήθηκαν και εκτιμήθηκαν οι ερωτήσεις, παρατηρήσεις, προτάσεις των συντρόφων που δόθηκαν γραπτά ή προφορικά κατά την πραγματοποίηση δύο κύκλων συνεδριάσεων. Με βάση όλη αυτή τη διαδικασία συζήτησης η ΚΕ έκανε διορθώσεις - συμπληρώσεις στο Β' τόμο του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, ενώ περιόρισε τη χρονική του περίοδο στα χρόνια 1949-1968.

Αλλωστε και στο πρώτο σχέδιο προς συζήτηση, η περίοδος 1968-1974 (4ο κεφάλαιο) αναφερόταν χωρίς αξιώσεις ιστορικής έρευνας σε ορισμένα σημαντικά γεγονότα δράσης του Κόμματος (π.χ. 9ο Συνέδριο). Στην Εισαγωγή ήδη διευκρινιζόταν ότι η περίοδος μετά το 1968 θα αποτελούσε αντικείμενο του Γ' τόμου.

Το διορθωμένο σχέδιο της ΚΕ δόθηκε στα κομματικά μέλη και στα στελέχη της ΚΝΕ μέχρι και Τομεακά Συμβούλια το Φεβρουάριο του 2011. Ακολούθησε 4μηνη διαδικασία για τη μελέτη παρουσίαση-συζήτηση του Β' τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, 1949-1968.

Συγκεντρώθηκαν και πάλι, μελετήθηκαν και εκτιμήθηκαν οι ερωτήσεις, παρατηρήσεις, προτάσεις των συντρόφων που κατατέθηκαν στους δύο κύκλους συνεδριάσεων των ΚΟΒ. Το κείμενο εγκρίθηκε από τη συντριπτικά μεγάλη πλειοψηφία των κομματικών μελών.

Η ΚΕ επεξεργάστηκε διορθώσεις - συμπληρώσεις στο «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Β΄τόμος, 1949-1968», το οποίο έφερε για έγκριση στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, στις 16 Ιουλίου 2011.

Η όλη διαδικασία εσωκομματικής συζήτησης, συμπλήρωσης - διόρθωσης του Δοκιμίου κράτησε περίπου ενάμισι χρόνο. Πραγματοποιήθηκε σε περίοδο ταχύτατων οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων με όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων, της ταξικής πάλης, με άνοδο της παρέμβασης του Κόμματος, αποδεικνύοντας ότι το Κόμμα μας μπορεί να ανταποκριθεί σε σύνθετα καθήκοντα.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ενέκρινε τον παρόντα τόμο, καθώς και τρεις ξεχωριστές αποφάσεις: κομματικής αποκατάστασης του Νίκου Ζαχαριάδη και του Νίκου Βαβούδη και πολιτικής αποκατάστασης του Αρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα).

Ο Β' τόμος εξετάζει την ιστορία του ΚΚΕ στο πλαίσιο των εσωτερικών κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων, σε συνάρτηση με την εξέλιξη του διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων και την αλληλεπίδραση ανάμεσα στη στρατηγική του ΚΚΕ και σε εκείνη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Γι' αυτό το λόγο προηγούνται δύο θεματικά Μέρη, καθένα από τα οποία καλύπτει όλη τη χρονική περίοδο που περιέχει ο Β' τόμος.

Η Εισαγωγή στο Δοκίμιο αναφέρεται στη θεωρητική, ιδεολογική και μεθοδολογική βάση, στην οποία στηρίχθηκε η συγγραφή του Β' τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας.

Το Πρώτο Μέρος, όπως προσδιορίζει και ο τίτλος του, επικεντρώνει στις εξελίξεις που αφορούν το διεθνή συσχετισμό δυνάμεων και τη στρατηγική του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, τμήμα του οποίου είναι και το ΚΚΕ. Από αυτή την άποψη δεν αποτελεί μια πλήρη ιστορική καταγραφή, ανάλυση και εκτίμηση όλων των διεθνών εξελίξεων.

Οι εκτιμήσεις και τα συμπεράσματα αυτού του Μέρους, καθώς και των επόμενων, προκύπτουν από την παρούσα ιστορική μελέτη και δεν αποτελούν μεταφορά των εκτιμήσεων του Κόμματος ή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος εκείνης της περιόδου. Για παράδειγμα, κρίνεται η τότε εκτίμηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος για το διεθνή συσχετισμό δυνάμεων, που υπερτιμούσε την ενίσχυση των δυνάμεων του σοσιαλισμού και αντίστοιχα υποτιμούσε την ανασυγκρότηση του καπιταλισμού στη Δυτική Ευρώπη στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950.

Στο πρώτο κεφάλαιο του Πρώτου Μέρους του Δοκιμίου αναφέρονται συγκεκριμένα ως παράγοντες που διαμόρφωσαν τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων και δεν αξιολογήθηκαν ανάλογα: Η επιβάρυνση της μεταπολεμικής σοσιαλιστικής ανάπτυξης της ΕΣΣΔ από την οικονομική και στρατιωτική βοήθειά της προς τις 8 χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης για τη στερέωση της εξουσίας στις περισσότερες από αυτές και η ταυτόχρονη υποτίμηση της εγχώριας αντίδρασης αστικών και μικροαστικών δυνάμεων. Η αντίστοιχη επιβάρυνση από τη βοήθεια προς τις λεγόμενες αδέσμευτες χώρες, που συνοδεύτηκε με υπερτίμηση των δυνατοτήτων απόσπασής τους από το ιμπεριαλιστικό σύστημα. Επιπλέον, η υποτίμηση της ενιαίας στρατηγικής του καπιταλισμού κατά των σοσιαλιστικών κρατών και του εργατικού κινήματος στα καπιταλιστικά κράτη κ.ά.

Το Δοκίμιο διερευνά την επίδραση εξελίξεων και κατευθύνσεων του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στο ΚΚΕ, στη σύνθεση της καθοδήγησής του, στη στρατηγική του, στην οργανωτική πολιτική του.

Το Δεύτερο Μέρος επικεντρώνει στις οικονομικές εξελίξεις, τις οποίες διαχωρίζει από τις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις μόνο για λόγους μεθοδολογικούς, δεδομένου ότι οι σταθμοί στην ιστορία του Κόμματος δε συμπίπτουν με σταθμούς της εξέλιξης της οικονομικής βάσης του ελληνικού καπιταλισμού. Δίνει ιδιαίτερη προσοχή στο Σχέδιο Μάρσαλ και τη συμφωνία σύνδεσης της Ελλάδας με την ΕΟΚ, καθώς και στις ενδοαστικές διαφωνίες που προκάλεσαν. Τα συμπεράσματα από τη μελέτη των οικονομικών εξελίξεων έχουν μεγάλη σημασία για την ερμηνεία των πολιτικών εξελίξεων, την εκτίμηση των πολιτικών προβλέψεων και των στόχων του Κόμματος.

Το Τρίτο Μέρος, με τίτλο «Η δράση του ΚΚΕ από τον Οκτώβριο 1949 έως και τη 12η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ (1968)», είναι το κύριο σώμα αυτής της ιστορικής μελέτης. Αντικείμενό του είναι η δράση του Κόμματος σε όλα τα επίπεδα: Η διαμόρφωση της γραμμής του, η ιδεολογικοπολιτική του δράση και η επίδρασή της στο κίνημα, καθώς και η οργανωτική πολιτική του. Η δράση του ΚΚΕ εξετάζεται παράλληλα και σε συνάρτηση με τις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις.

Το Τρίτο Μέρος του Δοκιμίου Ιστορίας εκτιμά ότι το ΚΚΕ μπήκε σε μια νέα φάση της ιστορίας του μετά από τις μάχες του ΔΣΕ στο Γράμμο και στο Βίτσι και την υποχώρηση των δυνάμεών του στην Αλβανία. Ηταν υποχρεωμένο να μελετήσει την προηγούμενη δεκάχρονη δράση του και να βγάλει συμπεράσματα από αυτή.

Αν και χρονολογική αφετηρία του Β' τόμου είναι η λήξη του αγώνα του ΔΣΕ (1949), περιλαμβάνει κρίσεις, εκτιμήσεις και συμπεράσματα που αφορούν όλη τη δεκαετία του 1940. Αυτό ήταν αναπόφευκτο, γιατί στην περίοδο 1949-1961 (8ο Συνέδριο) το Κόμμα εξέταζε επανειλημμένως, σε συνθήκες οξυμένης εσωτερικής διαπάλης, τη δράση του στη δεκαετία 1940, κατά την οποία ηγήθηκε στον αγώνα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ. Η εκτίμηση της έκβασης αυτών των δύο ένοπλων αγώνων πέρασε από διαφορετικές φάσεις: Αρχικά ατελών, ακόμα και αντιφατικών εκτιμήσεων την περίοδο 1945-1955. Στη συνέχεια (1956-1961) με οπορτουνιστική προσέγγιση, όπως αυτή εκφράστηκε με αποφάσεις - εκτιμήσεις στην 6η και στην 7η Ολομέλεια της ΚΕ (1956 και 1957), καθώς και στο 8ο Συνέδριο (1961). Αυτά τα σώματα χαρακτήρισαν ως σεχταριστική τη μη συμμετοχή στις εκλογές του 1946, τη γενίκευση το 1947 του ένοπλου αγώνα 1946-1949 και τον προσδιορισμό (1949) της διεκδικούμενης εξουσίας ως σοσιαλιστικής.

Ο Β' τόμος του Δοκιμίου εκτιμά ότι στην περίοδο 1949-1956, παρότι η ηγεσία του Κόμματος επιχείρησε να βγάλει συμπεράσματα, δεν κατάφερε να συνειδητοποιήσει τα προβλήματα που υπήρχαν σχετικά με τον προσδιορισμό του χαρακτήρα της επανάστασης και της εξουσίας στη στρατηγική του Κόμματος και σχετικά με την αντικειμενική εκτίμηση του συσχετισμού δυνάμεων κατά την εξέλιξη του απελευθερωτικού αγώνα (1941-1944). Δεν εντόπισε την αδυναμία της ηγεσίας του Κόμματος, το 1944, να κατευθύνει την πάλη στην κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, όταν διαμορφώθηκε επαναστατική κατάσταση και αντικειμενικά τέθηκε αυτό το ζήτημα. Τέτοιες συνθήκες διαμορφώθηκαν τις μέρες της απελευθέρωσης από τους Γερμανούς (Οκτώβριος 1944). Τότε δεν υπήρχε ακόμα αστική κυβέρνηση στην Ελλάδα και γενικά ο κρατικός μηχανισμός ήταν σμπαραλιασμένος. Ο βρετανικός στρατός δεν είχε έρθει ακόμα στην Ελλάδα και οι αστικές πολιτικές ηγεσίες είχαν χάσει τη δυνατότητα να χειραγωγούν πλατιές λαϊκές δυνάμεις. Ταυτόχρονα οι κοινωνικοπολιτικές αντιθέσεις ήταν στο έπακρο οξυμένες και το ΕΑΜ με τον ΕΛΑΣ κυριαρχούσαν σχεδόν στο σύνολο της χώρας.

Αλλά και στη συνέχεια, όταν η ταξική πάλη πήρε τη μορφή της ένοπλης αναμέτρησης (ΔΣΕ), το ΚΚΕ υστέρησε στο σχεδιασμό και σε πρακτικά ζητήματα της διεξαγωγής της.

Ο Β' τόμος του Δοκιμίου εκτιμά ότι η ελλιπής και με αντιφάσεις προσπάθεια της ηγεσίας του Κόμματος, να βγάλει συμπεράσματα από την πάλη στη δεκαετία 1940, ανακόπηκε το 1956 με τη δεξιά οπορτουνιστική στροφή. Από εκεί και πέρα οι δυνάμεις που κυριάρχησαν, αφού πρώτα προχώρησαν στη διάλυση των κομματικών οργανώσεων και στην ένταξη των κομματικών μελών στην ΕΔΑ, οδήγησαν το ΚΚΕ στο 8ο Συνέδριο (1961), ενώ η διαπάλη στις γραμμές του διαρκώς οξυνόταν, όχι μόνο λόγω της αντίδρασης κομματικών δυνάμεων στις αποφάσεις των 6ης, 7ης και 8ης Ολομελειών της ΚΕ (1956, 1957 και 1958 αντίστοιχα), αλλά και λόγω της ανάπτυξης νέων αναθεωρητικών και οπορτουνιστικών ρευμάτων. Αποκορύφωμα της σύγκρουσης ήταν η 12η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ το 1968. Σε αυτή, το λεγόμενο οργανωτικοπολιτικό πρόβλημα επιλύθηκε θετικά και άρχισε η οργανωτική ανασυγκρότηση του ΚΚΕ, καθώς και μια νέα περίοδος στην Ιστορία του.

Ο Α' τόμος του Δοκιμίου, αν και πραγματεύεται τη δεκαετία του 1940, δεν περιλαμβάνει ανάλογη εκτίμηση για τις αδυναμίες της ηγεσίας του Κόμματος στην εξέλιξη της στρατηγικής και της δράσης του και ιδιαίτερα την αδυναμία αντικειμενικής εκτίμησής τους στο 7ο Συνέδριο του Κόμματος (1945).

Ο Α' τόμος του Δοκιμίου προσεγγίζει τη δεκαετία του 1940 περισσότερο αφηγηματικά, με αναφορές στις εκτιμήσεις και τα συμπεράσματα που κυριάρχησαν στη συνέχεια σε κομματικά ντοκουμέντα, θέτοντας πολύ λιγότερο αυτές τις εκτιμήσεις στην ιστορική έρευνα.

Στα χρόνια που μεσολάβησαν από την έκδοση του Α' τόμου, δημοσιεύθηκε πλήθος μονογραφιών και η συλλογική μελέτη του Κόμματος για το ΔΣΕ1. Το κυριότερο είναι ότι σε αυτά τα χρόνια το ΚΚΕ οργάνωσε μεγάλο μέρος του αρχείου του, απέκτησε νέες ιστορικές πηγές για τις σχέσεις του με το ΚΚΣΕ και άλλα ΚΚ, καθώς και για τις προγενέστερες σχέσεις του με την Κομμουνιστική Διεθνή και με κάθε μορφή συντονισμού των ΚΚ.

Οι αντεπαναστατικές ανατροπές υποχρέωσαν το Κόμμα μας να εξετάσει βαθύτερα τη δράση του, την Ιστορία του. Υποχρεωθήκαμε από τα πράγματα να πάμε πιο βαθιά στην ιστορική αποτίμηση επιλογών και ενεργειών του Κόμματός μας.

Μετά από το 14ο Συνέδριο (18-21 Δεκεμβρίου 1991) και με διαδικασίες Πανελλαδικών Συνδιασκέψεων το ΚΚΕ επεξεργάστηκε τη θέση του για την Ευρωπαϊκή Ενωση (10-11 Απριλίου 1993) και διαμόρφωσε πρώτες εκτιμήσεις για τις αιτίες της ανατροπής των σοσιαλιστικών καθεστώτων στην ΕΣΣΔ και σε χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης (15-16 Ιουλίου 1995). Σε αυτή τη βάση το ΚΚΕ κατάκτησε μια νέα στρατηγική αντίληψη στο 15ο Συνέδριο (22-26 Μαΐου 1996), ενώ στο 16ο (14-17 Δεκεμβρίου 2000) και στο 17ο Συνέδριο (9-12 Φεβρουαρίου 2005) επεξεργάστηκε παραπέρα το οικονομικό και πολιτικό περιεχόμενο της λαϊκής συμμαχίας, του αντιμονοπωλιακού μετώπου συσπείρωσης και πάλης. Δρομολόγησε τη διαδικασία γενίκευσης συμπερασμάτων από την εμπειρία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ και εμπλουτισμού της προγραμματικής αντίληψής του για το σοσιαλισμό, που αποτέλεσε απόφαση του 18ου Συνεδρίου (18-22 Φεβρουαρίου 2009).

Τα αποτελέσματα των παραπάνω ερευνών και τα συμπεράσματά τους δεν υπήρχαν κατά τη συγγραφή του Α' τόμου της Ιστορίας του ΚΚΕ 1918-1949, που εκδόθηκε το 1995 με μορφή Δοκιμίου και με την υπογραφή του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ. Παρ' όλα αυτά η έκδοση έδωσε τη δυνατότητα να συγκεντρωθεί πλήθος χρήσιμων παρατηρήσεων για την περαιτέρω επεξεργασία του, αλλά και για τη συγγραφή του Β' τόμου, της περιόδου 1949-1968.

Η Κεντρική Επιτροπή θεωρεί δικαιολογημένη, εξηγήσιμη από ερευνητική άποψη, την ύπαρξη διαφοροποιήσεων μεταξύ Α' και Β' τόμου του Δοκιμίου. Τέτοιες διαφοροποιήσεις για παράδειγμα συνιστούν η εκτίμηση για το χαρακτήρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, για τη στρατηγική του ΚΚΕ στα χρόνια του ΕΑΜ, η εκτίμηση για το 7ο Συνέδριο, για την αποχή από τις εκλογές του 1946, η εκτίμηση για τη στρατηγική της 5ης Ολομέλειας 1949 σχετικά με το χαρακτήρα της πάλης του ΔΣΕ κ.ά.

Κατά την περίοδο συγγραφής του Α' τόμου δεν είχε προχωρήσει σημαντικά ούτε η διερεύνηση των παραγόντων που επέδρασαν στις επιλογές του ΚΚΕ, ιδιαίτερα της δεκαετίας του 1940, ούτε η ιδεολογική γενίκευση των συμπερασμάτων.

Η διαδικασία μελέτης της περιόδου 1949-1968 ήταν μακρόχρονη, αλλά κυρίως συλλογικότερη. Αποτυπώνει την πολύπλευρη συμβολή χιλιάδων μελών και στελεχών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, όλη τη διαδικασία της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης.

Ο Β' τόμος του Δοκιμίου παρουσιάζει σύντομα και δεν επιχειρεί την εξειδικευμένη μελέτη επιμέρους πτυχών της κομματικής ιστορίας, όπως της ζωής των πολιτικών προσφύγων και των πολιτικών κρατουμένων, των μέσων προπαγάνδας (Τύπου, ραδιόφωνου κ.ά.) του Κόμματος, της επίδρασης του ΚΚΕ στην επιστημονική έρευνα και την τέχνη, στο κίνημα για τη χειραφέτηση της γυναίκας, για τον περιορισμό των ταξικών φραγμών στην Παιδεία κ.ά.

Στη χρονολογική ροή καθενός κεφαλαίου περιλαμβάνονται και οι εξελίξεις στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, καθώς και οι εξελίξεις στο Κυπριακό, ένα όχι στενά εθνικό ζήτημα και καθαρά διεθνές εδώ και πολλά χρόνια. Επιλέχθηκε η τοποθέτησή του στο Τρίτο Μέρος, γιατί οι εξελίξεις στο Κυπριακό επιδρούσαν αμφίδρομα στην πολιτική των κυβερνήσεων και των αστικών κομμάτων στην Ελλάδα, αλλά και του ΚΚΕ και της ΕΔΑ, το πολιτικό σχήμα μέσα από το οποίο δρούσε τότε το ΚΚΕ. Η ιστορική αναφορά στο Κυπριακό είναι σχετικά σύντομη, δεν αποτελεί ολοκληρωμένη ιστορική μελέτη, αλλά περιλαμβάνεται σε επιμέρους κεφάλαια, ακολουθώντας τη χρονική ροή του Τρίτου Μέρους. Επισημαίνεται ότι είναι ζήτημα ανοικτό στην ιστορική έρευνα, στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η θέση του ΚΚΕ για «ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα».

Ο Επίλογος είναι κατά κάποιο τρόπο ένα προοίμιο του Γ' τόμου της Ιστορίας του ΚΚΕ για την περίοδο 1968-1991 (14ο Συνέδριο ανασυγκρότησης του Κόμματος).

Η ΚΕ επισημαίνει ότι η εξομάλυνση των διαφοροποιήσεων μεταξύ των Α' και Β' τόμων του Δοκιμίου θα γίνει με την περαιτέρω έρευνα της ιστορικής περιόδου 1918-1949, με τη συμπλήρωση - διόρθωση του Α' τόμου. Στην περίοδο αυτή υπάρχουν σημαντικά θέματα ιστορικής μελέτης, όπως οι συνθήκες διαμόρφωσης της στρατηγικής του Κόμματος στην 6η Ολομέλεια του 1934 και κυρίως η ανάγκη να μελετηθεί η ιστορία του Κόμματος αυτή την περίοδο, σε σχέση με τη βαθύτερη ιστορική μελέτη της ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού. Υπάρχει η ανάγκη ιστορικής έρευνας σχετικά με την επίδραση των πολιτικών επιλογών του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στις επιλογές του ΚΚΕ. Επίσης, υπάρχουν σημαντικά γεγονότα στην Ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, όπως αποφάσεις οργάνων της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΚΔ), καθώς και η αυτοδιάλυσή της, η μελέτη των οποίων έχει δρομολογηθεί με απόφαση του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη επιβεβαίωσε ότι η επανεκτίμηση θέσεων και πολιτικών επιλογών, που προκύπτει από την αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας, δε συνιστά λαθολογία, δεν ανοίγει δρόμο στον αναθεωρητισμό και οπορτουνισμό. Οδηγεί σε επαναστατικού χαρακτήρα διόρθωση λαθών. Μηδενισμό και απογοήτευση παράγει η λαθολογία, δηλαδή η χρησιμοποίηση των λαθών για άρνηση της ηρωικής ιστορίας της ταξικής πάλης στην Ελλάδα με την καθοδήγηση του ΚΚΕ, για εγκατάλειψη ιδεολογικών αρχών, για αιτιολόγηση οπορτουνιστικών επιλογών.

Ιούλιος 2011

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ

_________________________________________________

1. «Η τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ, 1946-1949», (συλλογικό) έκδ. «Ριζοσπάστης» - «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 1998.




Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org