Οι τελευταίες πυρκαγιές σε Θεσσαλονίκη και Αττική, με τραγικό απολογισμό τρεις νεκρούς, με μεγάλες καταστροφές και με την απειλή του τοξικού νέφους να παραμένει για χιλιάδες ανθρώπους, ήρθαν απλά να επιβεβαιώσουν ότι η πολιτική που αντιμετωπίζει τα δάση ως εμπόρευμα είναι η πηγή του κακού και πηγαίνει χέρι - χέρι με την ανυπαρξία ουσιαστικής διαχείρισης των δασών και πρόληψης των δασικών πυρκαγιών. Ολες οι πολιτικές επιλογές που οδηγούν σε καταστροφές «πατούν» στο ότι η γη είναι εμπόρευμα.

Η άλλη όψη είναι ο ανύπαρκτος αντιπυρικός σχεδιασμός που παραπέμπεται στην «ατομική ευθύνη» και εκφράστηκε μεταξύ άλλων με τη διάλυση των Δασικών Υπηρεσιών, η απαράδεκτη μεταφορά αρμοδιοτήτων από το κράτος στους ΟΤΑ και μάλιστα χωρίς χρηματοδότηση, η έλλειψη προσωπικού και μέσων πυρόσβεσης. Αλλά και η ένταξη της Πυροσβεστικής στη στρατηγική «εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας» της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Ο μεγάλος ένοχος λοιπόν είναι η ίδια η λειτουργία, διαχρονικά, του εχθρικού για τον λαό αστικού κράτους. Είναι η πολιτική εμπορευματοποίησης της γης και της χρήσης της, της εμπορευματοποίησης των δασικών οικοσυστημάτων και των παράκτιων περιοχών, η πολιτική της «πράσινης μετάβασης» της ΕΕ, που οπλίζουν και το χέρι των εμπρηστών. Σε αυτήν την κατεύθυνση εντάσσεται η πολιτική αξιοποίησης των καταστροφών για επιτάχυνση επενδυτικών σχεδίων και αλλαγών χρήσεων γης, στην οποία συμβάλλει και το ίδιο το νομοθετικό πλαίσιο. Είναι τα διάφορα σχέδια «ανασυγκρότησης» και «διαχείρισης» με στόχο τη μετατροπή των δασών σε πεδίο κυρίως βιομηχανικής - τουριστικής εκμετάλλευσης από τα επιχειρηματικά «κοράκια», τους διάφορους «αναδόχους» ή «διαχειριστές», σε βάρος βέβαια των λαϊκών αναγκών, των κατοίκων, αλλά και των δασών των περιοχών αυτών.

Το τελευταίο νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας που ψηφίστηκε στη Βουλή εντείνει την εκμετάλλευση των δασών, με τη νομιμοποίηση καταπατήσεων και την αφαίρεση από το δάσος όλης της βλάστησης από τις ξυλοβιομηχανίες και τους ξυλέμπορους, καθώς και των προστατευόμενων περιοχών, με τη δυνατότητα πολεοδόμησής τους, για τα συμφέροντα των ομίλων των ΑΠΕ, του Τουρισμού και των Κατασκευών.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι πριν μερικούς μήνες ψηφίστηκε ο νόμος για την «Ενεργή Μάχη». Ο νόμος αυτός αποτελεί προσαρμογή του συνόλου του πολιτικού κρατικού μηχανισμού, των εμπλεκόμενων φορέων και των επιχειρήσεων στις ανάγκες της πολεμικής προετοιμασίας, κυρίως με τη δημιουργία της κάθετης δομής «διαχείρισης των κρίσεων», με στόχο την καλύτερη και αποτελεσματικότερη διασύνδεση με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Τα στοιχεία μιλούν μόνα τους. Από το 2017 μέχρι και το 2025, 13 μεγάλες πυρκαγιές έχουν κάψει περισσότερα από 700.000 στρέμματα στην Αττική. Η συνολική επιφάνεια της Περιφέρειας Αττικής (χωρίς την περιοχή της Τροιζηνίας, των νησιών και του Λεκανοπεδίου) είναι 2.500.000 στρέμματα, οπότε τα τελευταία 9 έτη το 28% της συνολικής επιφάνειας έχει καεί από δασικές πυρκαγιές. Στην Περιφέρεια Αττικής η επιφάνεια των δασικών εκτάσεων είναι περίπου 1.230.000 στρέμματα και τα τελευταία 9 χρόνια έχουν καεί περίπου 465.000 στρέμματα δάσους, δηλαδή το 38% της επιφάνειας των δασών.

Οι μόνιμοι πυροσβεστικοί υπάλληλοι μετά βίας ξεπερνούν τους 10.500, με τον μέσο όρο ηλικίας τους να υπερβαίνει τα 48 χρόνια. 3.500 θέσεις παραμένουν κενές, κι αυτό με βάση ένα απαρχαιωμένο οργανόγραμμα που η ίδια η κυβέρνηση έφτιαξε, ενώ και από τη Δασική Υπηρεσία λείπουν περίπου 1.500 δασολόγοι και 10.000 δασεργάτες. Στην απαξιωμένη Δασική Υπηρεσία, που έχει την ευθύνη της διαχείρισης και προστασίας των δασών, η χρηματοδότηση φτάνει μόλις και μετά βίας το 0,07% του ΑΕΠ.

Οι επιλογές όλων των κυβερνήσεων διαχρονικά επιβεβαιώνουν ότι αυτό το κράτος ούτε θέλει ούτε μπορεί να προχωρήσει σε ολοκληρωμένη διαχείριση και προστασία των δασών, επειδή είναι κράτος - συλλογικός εκφραστής των συμφερόντων των μονοπωλιακών ομίλων, έχει ως μοναδικό κριτήριο τη θωράκιση και διεύρυνση των κερδών τους, ακριβώς γιατί δεν υπάρχει προστασία του περιβάλλοντος και διαχείριση των δασών ανεξάρτητα από τις σχέσεις και το κίνητρο της παραγωγής σε κάθε κοινωνία. Αυτή είναι και η πραγματική διαχωριστική γραμμή, με αυτήν την εγκληματική πολιτική έχει να αναμετρηθεί ο λαός.

Συμβολή στην οργάνωση αυτής της αναμέτρησης είναι και οι διεκδικήσεις που προβάλλει το ΚΚΕ: Ουσιαστική αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την προστασία της ζωής και της περιουσίας του λαού, του περιβάλλοντος και του φυσικού κάλλους, με φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου. Κατάργηση όλου του αντιλαϊκού νομικού πλαισίου για τα δάση και τη χρήση γης γενικότερα που ψήφισαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ και το οποίο εξυπηρετεί το κεφάλαιο και τις κερδοφόρες ορέξεις του. Συνολική ενιαία και συνδυασμένη διαχείριση και προστασία των δασών. Ενιαίος, σύγχρονος αντιπυρικός σχεδιασμός, με αποκλειστική ευθύνη του κράτους και κύριο βάρος στην πρόληψη, στην ειδική διαχείριση της δασικής βλάστησης. Εξασφάλιση των αναγκαίων μέσων υποδομών και αύξηση της χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό για τον τομέα δασών. Ενίσχυση των αρμόδιων δυνάμεων πυροπροστασίας. Κατάργηση της αδιανόητης υπερεργασίας των πυροσβεστών με το πρόσχημα των «έκτακτων αναγκών» και τη διαρκή επίκληση μερικών και γενικών επιφυλακών για προληπτικούς λόγους. Να αποστρατιωτικοποιηθεί πλήρως το Πυροσβεστικό Σώμα, να αποχαρακτηριστεί από Σώμα Ασφαλείας και να μετατραπεί σε πολιτική διοικητική υπηρεσία, στη βάση της εξυπηρέτησης της κοινωνικής αποστολής του, με αρμοδιότητες την αντιμετώπιση των πυρκαγιών, τις διασώσεις, την πρόληψη και πυροπροστασία.

Μπροστά στις μεγάλες καταστροφές που προκαλεί η πολιτική της κυβέρνησης, μόνο ο λαός μπορεί να υπερασπιστεί τη ζωή και την προκοπή του. Η δικαιολογημένη οργή και αγανάκτηση για τις καταστροφές που προκαλεί η πολιτική τόσο της κυβέρνησης, όσο και της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, μπορεί και πρέπει να γίνει η οργανωμένη δράση, η συμμετοχή στον αγώνα. Η πραγματική διέξοδος για τον λαό και τους πυροσβέστες βρίσκεται σε μια ριζικά ανώτερη μορφή οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας. Στην εργατική - λαϊκή εξουσία, με το ξερίζωμα του καπιταλιστικού κέρδους.

Στον σοσιαλισμό μπορούν πραγματικά να ληφθούν υπόψη συνδυασμένα οι επιπτώσεις κάθε δραστηριότητας στο περιβάλλον, συνολικά οι ανάγκες του ελληνικού λαού. Για να υπάρχει κεντρικός επιστημονικός σχεδιασμός στο έδαφος της κοινωνικής παραγωγής, απαλλαγμένης από την εμπορευματοποίηση της γης, του νερού, της Ενέργειας και των φυσικών πόρων. Σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να εξασφαλιστεί μια σχετικά ισόρροπη σχέση του ανθρώπου με τη φύση και την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών.