Πέμπτη 30 Νοέμβρη 2000
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 4
ΑΠΟ ΜΕΡΑ ΣΕ ΜΕΡΑ

Ο «τέως», σωτήρ των κυβερνώντων

Ο «τέως», σε μια προσπάθεια να συγκινήσει τους λίγους εναπομείναντες «δικούς» του και να πείσει για το «δίκιο» του τους υπάρχοντες αφελείς, εμφανίζεται, «κλαίων και θρηνών» στα ΜΜΕ, να παρακαλεί: «Δώστε πίσω το σπίτι μου». Η κυβέρνηση, εκμεταλλευόμενη τα αντιμοναρχικά αισθήματα και τις δημοκρατικές πεποιθήσεις του λαού μας, εμφανίζεται δημοσίως - μέχρι στιγμής, διότι ουδείς γνωρίζει «τι τεύξεται η επιούσα» - «άσπλαχνη και σκληρή» να δηλώνει, διά στόματος πρωθυπουργού, ότι δε διαπραγματεύεται με τον έκπτωτο βασιλιά. (Ετσι έλεγε κι ο σχωρεμένος ο Α. Παπανδρέου, έτσι έλεγε κι ο Κ. Μητσοτάκης, όμως, όχι μόνο διαπραγματεύτηκαν μαζί του, αλλά τα «είχαν βρει» κιόλας. Και κανείς δεν ξέρει αν τα «βρήκαν» μόνο σε ό,τι αφορά στην περιουσία ή και σε άλλα...).

Η κυβέρνηση «παίζει» εκ του ασφαλούς με το θέμα του Γλύξμπουργκ. Διότι: Αν μεν καταφέρει να τελειώσει τη «δουλιά» χωρίς να φανεί ότι διαπραγματεύεται μαζί του, θα κερδίσει τις εντυπώσεις, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού δε θέλει «αλισβερίσια» και «δούναι λαβείν» με τον «τέως». Αλλά κι αν ακόμα διαπραγματευτεί μαζί του - είτε εξ ιδίας βουλήσεως, είτε λόγω πιέσεων από τη ΝΔ και την ΕΕ - και καταλήξουν, από κοινού, σε μια λύση για την περιουσία, θα βγει και θα πει: «Δώσαμε κάτι για να τον ξεφορτωθούμε για πάντα από το κεφάλι μας». Είναι «μανούλες» σε τέτοιες «ντρίπλες» οι κυβερνώντες. Εδώ θέλησαν να παρουσιάσουν σαν «νίκη» την απαράδεκτη και προκλητική απόφαση του ευρωπαϊκού δικαστηρίου υπέρ του Γλύξμπουργκ, σ' αυτό θα «κωλώσουν»;

Αν οι κυβερνώντες δεν υπολόγιζαν το πολιτικό κόστος θα εξέφραζαν δημοσίως τις ευχαριστίες τους στον Γλύξμπουργκ και το ευρωπαϊκό δικαστήριο. Διότι τους έρχεται «κουτί» να «παίζει» επί μέρες στα ΜΜΕ ένα βολικό και συμφέρον για την κυβέρνηση θέμα, σε μια περίοδο που η κυβερνητική αντιλαϊκή πολιτική βάλλεται πανταχόθεν. Κι αυτό το «πολιτικό δώρο» το χρησιμοποιούν, καταλλήλως και επιτυχώς, στην επιχείρηση αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης από τα πρόσθετα, μεγάλα προβλήματα που δημιουργεί στον ελληνικό λαό η πολιτική τους. Είναι ό,τι τους χρειαζόταν, ειδικά αυτό το διάστημα, για ν' αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους, ώστε να μην αντιδρούν στο νομοσχέδιο - έκτρωμα για τις εργασιακές σχέσεις, να μην αγωνίζονται για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης του μεγάλου κεφαλαίου και της ΕΕ.

Αν δε βόλευε την κυβέρνηση η συνέχιση της ανούσιας - αλλά αμοιβαίως επωφελούς και διμερώς συμφέρουσας - «αντιπαράθεσης» με τον Γλύξμπουργκ, είχε τον τρόπο να τη σταματήσει. (Εκτός των άλλων, για να μην επιτρέπει στον «τέως» να προσβάλει τη μνήμη, τη νοημοσύνη και την καλαισθησία του ελληνικού λαού με τα ψέματα και την κλάψα του). Εχει, επίσης, τον τρόπο να δώσει, μια για πάντα, λύση στο πρόβλημα της λεγόμενης «βασιλικής περιουσίας», στα πλαίσια της διαδικασίας για την αναθεώρηση του Συντάγματος, όπως προτείνει το ΚΚΕ. Δεν εκμεταλλεύεται, όμως, αυτή τη δυνατότητα - όπως δεν την εκμεταλλεύτηκε η κυβέρνηση Καραμανλή στην πρώτη συνταγματική αναθεώρηση το 1975 και η κυβέρνηση Παπανδρέου στη δεύτερη, το 1985 - διότι το ΠΑΣΟΚ δε θέλει να ξεμπερδέψει η χώρα μας με τον έκπτωτο βασιλιά, αλλά να συντηρείται το θέμα, για να το χρησιμοποιεί ευκαιριακά, υπενθυμίζοντας τις «αντιμοναρχικές - δημοκρατικές καταβολές του» και να το εκμεταλλεύεται πάντα προς ίδιον πολιτικό «κεντροαριστερό» όφελος...


Παύλος ΡΙΖΑΡΓΙΩΤΗΣ




Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org