Τετάρτη 22 Αυγούστου 2001
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 28
ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑ
«Τυχάδικο», η Ελλάς...

Τι ήταν ο 43χρονος που αυτοκτόνησε, επειδή έχασε τα χρήματά του στο καζίνο; Ηδονιστής του τζόγου, ναρκομανής της τύχης, ή λαθρόβιος κυνηγός του εύκολου κέρδους; Ανυπεράσπιστο θύμα, ή συνένοχος στο έγκλημα; Ηταν, οπωσδήποτε, θύμα μιας αντίληψης που «θεοποιεί» το χρήμα, μιας ιδεολογίας που προβάλλει το «τυχαίο» και εξιδανικεύει το «ατομικό». Γνώριζε, όμως, ότι «έπαιζε» στο «γήπεδο» του αντιπάλου, με μηδαμινές πιθανότητες νίκης. Είχε, επομένως, και προσωπική ευθύνη.

Δεν ήταν ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος «τζογαδόρος». Εκατομμύρια Ελληνες συμμετέχουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στον τζόγο. Οι ευκαιρίες συμμετοχής πολλές, καθότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σ' ένα απέραντο «τυχάδικο». Με καζίνο πολλά - κρατικά και ιδιωτικά - διασκορπισμένα παντού, με Χρηματιστήριο, με Ιππόδρομο, με Λαχεία, με ΛΟΤΤΟ, ΤΖΟΚΕΡ, ΠΡΟΠΟ, ΣΤΟΙΧΗΜΑ και με άλλους 11.000 μικρούς «ναούς του τζόγου», στους οποίους λειτουργούν από λέσχες χαρτοπαιξίας και μπαρμπουτιού, μέχρι «φρουτάκια» και «κουλοχέρηδες».

Ο 43χρονος πόνταρε στην τύχη. Επαιξε τα πάντα και τα έχασε όλα. Εφυγε από τη ζωή χωρίς να γευτεί την ευτυχία του κερδισμένου. Δε θα γευτεί ούτε τη μετά θάνατον ευτυχία, καθότι, ως γνωστόν, οι αυτόχειρες απαγορεύεται να πάνε στον Παράδεισο.

Τον, επί Γης, παράδεισο απολαμβάνουν όσοι έχουν, στα σίγουρα, εξασφαλίσει την «εύνοια της τύχης». Κι αυτοί είναι οι ιδιοκτήτες των καζίνο, στα οποία «παίζονται» πάνω από 500 δισεκατομμύρια δραχμές ετησίως. Είναι οι κερδισμένοι του Χρηματιστηρίου - μια χούφτα άνθρωποι - που, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, άρπαξαν όλες τις οικονομίες των «μικροεπενδυτών». Είναι οι ιδιώτες που, ως συνεταίροι του κράτους, διαχειρίζονται τα κάθε λογής λαχεία κι άλλα «τυχερά παιχνίδια».

Σύμπτωμα του καπιταλισμού ο τζόγος. Η «ελεύθερη αγορά» λειτουργεί απρόσκοπτα στους «ναούς της τύχης». Αλλά κι εκεί, όπως σ' ολόκληρη την κοινωνία, βοηθάει τους «έχοντες», διαψεύδοντας όσους ισχυρίζονται πως ο τζόγος είναι «αταξικός» και «προσφέρει ίσες ευκαιρίες σε όλους». Γιατί «η τράπουλα είναι σημαδεμένη». Γιατί «η μπίλια είναι μαγνητισμένη». Γιατί «και ο νόμος των πιθανοτήτων ισχύει υπέρ των επαϊόντων».

Σύμπτωμα σήψης και παρακμής της καπιταλιστικής κοινωνίας ο τζόγος. Μιας κοινωνίας, τον επιθανάτιο ρόγχο της οποίας ακούν όσοι έχουν «καθαρά αυτιά». Γιατί δεν έχει μέλλον μια κοινωνία «τζογαδόρων», που δεν εμπιστεύονται τις δυνάμεις τους, δεν ποντάρουν στη συλλογική δουλιά κι, επομένως, δεν μπορούν να δημιουργήσουν και να προοδεύσουν.

Πάνω από 2.000.000 εισιτήρια κόβονται, κάθε χρόνο, στα έξι ιδιωτικά καζίνο της χώρας μας. Γιατί τόσοι πολλοί οι «τζογαδόροι»; Και η απελπισία της φτώχειας οδηγεί στον τζόγο. Κυρίως, όμως, γιατί χάθηκαν αξίες, προδόθηκαν ιδανικά, λείπουν οράματα, υποχώρησαν ιδέες. Γιατί και στην Ελλάδα υποβαθμίζεται ο πολιτισμός. Οταν η «Lara Croft», από ανθρωποειδές των βιντεογκέιμ, μετατρέπεται σε ηρωίδα κινηματογραφικής ταινίας αδιάκοπης βίας, η οποία, μόνο στο πρώτο τριήμερο προβολής της στην Ελλάδα, κόβει πάνω από 70.000 εισιτήρια, τότε είναι «λογικό» να μειώνεται η φαιά ουσία και να δυσκολεύεται το μυαλό ν' αντιληφθεί τους κινδύνους που συνεπάγεται ο τζόγος.

Ομως, ο άνθρωπος δεν είναι «σπορά της τύχης». Είναι προϊόν βιολογικής και κοινωνικής εξέλιξης, εκ φύσεως δημιουργικός. Να γιατί η καπιταλιστική κοινωνία του τζόγου, που δεν μπορεί να καλύψει τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες, θα αντικατασταθεί από μια άλλη κοινωνία. Μια κοινωνία της προσωπικής και συλλογικής ευθύνης και δημιουργίας...


Παύλος ΡΙΖΑΡΓΙΩΤΗΣ




Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org