Τρίτη 9 Αυγούστου 2011
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Κέρδη και απολύσεις

Παπαγεωργίου Βασίλης

Σε δυσθεώρητα επίπεδα έχει εκτιναχθεί η κερδοφορία της εταιρείας «FRIGOGLASS», η οποία βλέπει τα καθαρά της κέρδη να αυξάνονται διαρκώς.

Σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση, η εταιρεία είχε αύξηση καθαρών κερδών 30,1% κατά το πρώτο εξάμηνο του 2011, τα οποία διαμορφώνονται στα 19,266 εκατ. ευρώ σε σχέση με τα 14,806 εκατ. ευρώ που είχε πέρσι. Αντίστοιχη αύξηση είχαν και οι πωλήσεις, στο ίδιο διάστημα, φτάνοντας το 36,7% και διαμορφώθηκαν στα 322,481 εκατ. ευρώ, από 235,988 εκατ. ευρώ.

Το αξιοσημείωτο σε αυτήν την περίπτωση είναι το εξής: Πρόκειται για την ίδια εταιρεία, η οποία το Γενάρη του 2009 είχε προχωρήσει σε δραματική συρρίκνωση του προσωπικού στο εργοστάσιο της Πάτρας κατά 44% και 93 από τους εργαζόμενους είδαν την πόρτα της «εξόδου» - και της ανεργίας - μέσα από τα προγράμματα «εθελουσίας εξόδου». Την ίδια περίοδο είχε ανακοινώσει το κλείσιμο των εργοστασίων της στη Νορβηγία και την Πολωνία, πετώντας 355 εργαζόμενους στο δρόμο. Σε μείωση προσωπικού προχώρησε και στα εργοστάσιά της σε Ρωσία, Ρουμανία, Τουρκία και Κίνα. Τότε, η εταιρεία είχε επικαλεστεί την επιδείνωση της κρίσης. Με μια κουβέντα, εκείνο που έκανε ήταν να διασφαλίσει την κερδοφορία της σε βάρος των εργαζομένων που πετάχτηκαν στο δρόμο. Δηλαδή, μετέφερε τις επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων.

Σήμερα, στο εργοστάσιο δουλεύουν περίπου 150 εργαζόμενοι. Να σημειωθεί, μάλιστα, πως όταν έκανε τις ...πολυεθνικές της απολύσεις, η εταιρεία - σύμφωνα με τα στοιχεία του 9μηνου του 2008 - παρουσίαζε κέρδη ύψους 37,9 εκατομμυρίων ευρώ...

Ψαροκάικα στην καταστροφή

Αλλα 315 αλιευτικά σκάφη επιδοτούνται από την ΕΕ και την κυβέρνηση για να σταματήσουν να ψαρεύουν και να καταστραφούν. Από αυτά τα 111 είναι βενζινότρατες που η ΕΕ τους απαγόρευσε να ψαρεύουν και 116 είναι σκάφη που ψαρεύουν σε κλειστούς κόλπους. Το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Αλιείας 2007 - 2013 θα χρηματοδοτήσει το σχετικό πρόγραμμα με 18.768.647,88 ευρώ, ώστε οι δικαιούχοι «να προχωρήσουν στην άμεση διάλυση των σκαφών τους». Γίνεται φανερό πως η ΕΕ δίνει μεγάλες επιδοτήσεις για να διαλυθούν όλο και περισσότερα αλιευτικά σκάφη. Είναι προφανές πως αυτές οι επιδοτήσεις - δολώματα δίνονται για να βγουν εκτός αλιευτικού επαγγέλματος οι μικροί ψαράδες και να μείνουν οι θάλασσες ελεύθερες προς εκμετάλλευση από τις μεγάλες αλιευτικές επιχειρήσεις. Η Κοινή Αλιευτική Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης υπηρετεί τις επιδιώξεις των μεγάλων αλιευτικών επιχειρήσεων που θα απομείνουν να λυμαίνονται το θαλάσσιο πλούτο, ενώ ενισχύει το μεγάλο κεφάλαιο που δραστηριοποιείται στον τομέα της υδατοκαλλιέργειας σε θαλάσσια πάρκα κ.ά. Η πολιτική αυτή, που μοναδικό κριτήριο έχει την κερδοφορία του κεφαλαίου, οδηγεί στην καταστροφή του θαλάσσιου περιβάλλοντος και των οικοσυστημάτων. Φιλολαϊκή λύση που να εξασφαλίζει τη στήριξη των μικρομεσαίων ψαράδων, τη διατροφική επάρκεια σε αλιεύματα και την προστασία του περιβάλλοντος μπορεί να υπάρξει μόνο σε σύγκρουση με την Κοινή Αλιευτική Πολιτική, τη συνολική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του κεφαλαίου, σε ρήξη με την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση. Μόνον ένας άλλος δρόμος ανάπτυξης, που θα καταργήσει το κέρδος σαν κίνητρο της αλιευτικής παραγωγής, θα κοινωνικοποιήσει τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής κάτω από εργατικό έλεγχο και κεντρικό σχεδιασμό, μπορεί να εξασφαλίσει την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, τη λαϊκή ευημερία.

Ερχεται ταλαιπωρία μέσω ΚΕΠ

Σε υπολειτουργία οδηγούνται 460 ΚΕΠ, από τα 1.081 που λειτουργούν, τους επόμενους μήνες λόγω λήξης των συμβάσεων των απασχολούμενων σε αυτά. Το παραπάνω γεγονός ανακοινώθηκε μετά τη συνάντηση του υφυπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Ντίνου Ρόβλια, με το Προεδρείο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σωματείων Εργαζομένων ΚΕΠ, αποδεικνύοντας ότι αυτός ο πολυδιαφημισμένος θεσμός, τον οποίο η κυβέρνηση παρουσιάζει συνεχώς ως το μέσο με το οποίο θα «πατάξει» τη γραφειοκρατία, θα οδηγήσει σε ουρές ταλαιπωρίας τον απλό λαό.

Μπροστά στην αγωνία των εργαζομένων που κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι, ο υφυπουργός αυτό που αρκέστηκε να πει ήταν ότι «ο θεσμός των ΚΕΠ είναι επιτυχημένος και ότι η κυβέρνηση έχει την πρόθεση να τον αναβαθμίσει». Φρόντισε, βέβαια, να συμπληρώσει ότι θα ληφθούν υπόψη «οι παρούσες οικονομικές συνθήκες και οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η χώρα», δείχνοντας ότι αυτό που επιφυλάσσει για τον απλό κόσμο είναι γραφεία ΚΕΠ που θα υπο-λειτουργούν.

Την ίδια στιγμή, βέβαια, η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει, μέσω του υπουργείου Εσωτερικών, ότι πλέον οι επιχειρηματικοί όμιλοι θα έχουν ταχύτερη εξυπηρέτηση από τον κρατικό μηχανισμό μέσω νέων ΚΕΠ που θα ιδρυθούν. Για τη διευκόλυνση των «επενδυτών», είναι σίγουρο ότι οι «παρούσες οικονομικές συνθήκες» δε θα αποτελέσουν εμπόδιο και θα βρεθούν τα κονδύλια, ώστε οι επιχειρηματίες εύκολα και γρήγορα να κάνουν τη δουλειά τους. Καμία έγνοια δεν έχει η κυβέρνηση για την εξυπηρέτηση των σύγχρονων αναγκών των λαϊκών στρωμάτων! Γι' αυτό οι εργαζόμενοι πρέπει να αντιληφθούν ότι αυτό το σημερινό κράτος δεν είναι δικό τους και είναι ταγμένο μόνο στην εξυπηρέτηση του μεγάλου κεφαλαίου.

Δε φταίει το μπόι

Η πιο βολική εξήγηση για τα όσα συμβαίνουν παγκοσμίως στις χώρες του κεφαλαίου και την αδυναμία του συστήματος να βγει από τη φάση της κρίσης, είναι να μετρώνται οι νομοτέλειες της καπιταλιστικής οικονομίας με το λειψό μπόι των πολιτικών ηγεσιών και να αποδίδονται οι καταστροφικές για τους λαούς συνέπειες της κρίσης στα καμώματα των λεγόμενων οίκων αξιολόγησης.

Αλλιώς είναι τα πράγματα στη ζωή. Το πολιτικό προσωπικό, εδώ και δύο τουλάχιστον δεκαετίες, φρόντισε, μια χαρά, για την αλματώδη αύξηση των κερδών και της ισχύος του κεφαλαίου. Ποτέ στο παρελθόν, το σύστημα δεν είχε εξασφαλίσει τόσο μακρόχρονη και τόσο υψηλή κερδοφορία, για τους εκπροσώπους της άρχουσας τάξης. Κερδοφορία που στηρίχτηκε στην όλο και πιο άγρια εκμετάλλευση εκατοντάδων εκατομμυρίων εργαζομένων, οι οποίοι, σε μιαν εποχή εκρηκτικής αύξησης του παραγόμενου πλούτου, αποτέλεσαν το στόχο και τα θύματα μιας συνεχούς και συνεχώς κλιμακούμενης βαρβαρότητας. Μόνο που σε καθεστώς αύξησης της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, όσο αυξάνεται η συγκέντρωση των κεφαλαίων που έχουν στην κατοχή τους οι κεφαλαιοκράτες, τόσο στενεύουν τα περιθώρια να μπορούν όλοι οι κεφαλαιοκράτες να βγάζουν κέρδη από την τοποθέτηση των κεφαλαίων τους.

Η πραγματικότητα αυτή οξύνει ακόμα περισσότερο τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους εκπροσώπους του κεφαλαίου, που ο καθένας προσπαθεί για δικό του λογαριασμό να ξεπεράσει το πρόβλημα, εντείνει τη διαπάλη ανάμεσα στις διάφορες ομάδες της άρχουσας τάξης, αποκαλύπτει τις αντιθέσεις ανάμεσα σε χώρες και ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς και ενώσεις. Με δυο λόγια, η επιδιωκόμενη από τους κεφαλαιοκράτες υπερσυσσώρευση κεφαλαίων, στην ουσία λειτουργεί ως εκκολαπτήριο για το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, η οποία μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με την αποκατάσταση νέων ισορροπιών στην ίδια την καπιταλιστική κοινωνία. Ισορροπίες, που, και πάλι νομοτελειακά, εξασφαλίζονται μέσα από τη μαζική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων. Και αυτό σημαίνει καταστροφή εργατικής δύναμης, δηλαδή μαζικές απολύσεις, μείωση των εργατικών απολαβών, επιδείνωση των συνθηκών απασχόλησης, ένταση της εκμετάλλευσης, κλείσιμο δεκάδων παραγωγικών μονάδων, απαξίωση του χρηματικού - τραπεζικού κεφαλαίου. Μόνο έτσι, πηγαίνοντας προς τα πίσω, μπορεί ο καπιταλισμός να ξαναπάρει μπρος και να συνεχίζει να εξασφαλίζει κέρδη για τους καπιταλιστές, μέχρι να ξεσπάσει η επόμενη κρίση.

Τα υπόλοιπα, το ανάστημα των πολιτικών και άλλα συναφή, αποτελούν σκέτη κοροϊδία και επιδιώκουν τον αποπροσανατολισμό των εργαζομένων από το κύριο, που είναι η καπιταλιστική κρίση και η προσπάθεια των κυβερνώντων να φορτώσουν όλα τα βάρη της στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων. Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, και σ' αυτόν τον τομέα μόνον ανικανότητα και αδιαφορία δεν μπορεί να καταλογίσει κάποιος, ας πούμε στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η οποία μέσα σε ενάμιση χρόνο έφερε κυριολεκτικά τα πάνω - κάτω, έχοντας ήδη καταδικάσει στην ανέχεια εκατομμύρια λαϊκά νοικοκυριά, με μοναδικό στόχο να συνεχιστεί η απρόσκοπτη στήριξη του κεφαλαίου.

Βέβαια, υπάρχει και ο άλλος δρόμος για την αντιμετώπιση της κρίσης. Προς τα μπρος. Ο δρόμος της διεκδίκησης διεξόδου προς όφελος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων συνολικά. Που θα χτυπήσει στη ρίζα τα ίδια τα αίτια που προκαλούν τις κρίσεις. Που θα απαλλάξει τους εργαζόμενους από τον κύριο φορέα τους, που είναι οι εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής και η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής.


Γιώργος ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Προσπαθούν να ενοχοποιήσουν τον λαό...

Παπαγεωργίου Βασίλης

ΕΜΕΙΣ ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ τους ...λυπηθούμε και να τους κατανοήσουμε όλους αυτούς; Τα αραβικά χρηματιστήρια που επλήγησαν, τα ευρωπαϊκά που κάπως συγκράτησαν τις επιπτώσεις και τα αμερικάνικα που αγωνιούν;

Πρέπει, μήπως, να ...καρδιοχτυπούμε μαζί με τις πολυεθνικές και τους τραπεζικούς ομίλους για την πιθανότητα μίας κάποιας ζημιάς που ίσως έχουν στα κέρδη τους; (Αν και με κάποιο ...μαγικό τρόπο ποτέ δεν συμβαίνει αυτό).

Οφείλουμε, μήπως, να νιώσουμε δέος απέναντι στα τεράστια μεγέθη της παγκόσμιας οικονομίας που κλυδωνίζεται και να αποδεχθούμε σιωπηλά και καρτερικά τη μοίρα μας, που είναι να πληρώσουμε ακόμη περισσότερο, να χάσουμε τους μισθούς και τα δικαιώματά μας;

Γιατί είναι προφανές ότι αυτό είναι το νόημα του τρόπου που προβάλλεται όλη αυτή η ιστορία της υποβάθμισης της πιστοληπτικής ικανότητας των ΗΠΑ: Μη μιλάτε και να είστε ευχαριστημένοι με τα λίγα που σας δίνουμε, γιατί μπορεί να τα χάσετε κι αυτά.

Την ίδια στιγμή που αυτό που απεργάζονται όλα τα σοφά οικονομικά επιτελεία του πλανήτη είναι το πώς ...«θα τα χάσουμε κι αυτά» και, μάλιστα, οριστικά και αμετάκλητα.

Βλέπετε, είναι συγκοινωνούντα δοχεία: Εφόσον τα κέρδη του κεφαλαίου θα μείνουν αλώβητα - μια και αυτό είναι η «ανάπτυξη» και η σταθερότητα - ποιος μένει να πληρώσει;

Αλλωστε ο λαός έχει καταλάβει πάρα πολύ καλά το συστηματάκι κι όταν ακούει «κρίση» - με οποιοδήποτε επίθετο μπροστά ή πίσω («παγκόσμια», «συστημική», «χρέους», «ευρωπαϊκή») αντιλαμβάνεται «για ποιον χτυπάει η καμπάνα».

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ, ΟΤΑΝ δεν προσπαθούν να ...τρομοκρατήσουν, επιχειρούν να σε κάνουν συνένοχο. Να νιώσεις, πως εκείνη τη φορά πριν 2 χρόνια, που αγόρασες ένα ζευγάρι παπούτσια με έκπτωση και δεν πήρες απόδειξη, με κάποιο τρόπο συνέβαλες στην κατάρρευση της ευρωπαϊκής οικονομίας. Φταις κι εσύ...


Παπαγεωργίου Βασίλης

Από σένα ξεκίνησε το φαινόμενο της ...πεταλούδας, οπότε δεν μπορείς τώρα να μην πληρώσεις το αντίτιμο της ανεύθυνης συμπεριφοράς σου.

Το μόνο που δεν υπολόγισαν καλά είναι ότι εκτός από το «φαινόμενο της πεταλούδας» υπάρχει και το ...«φαινόμενο της αρκούδας», με τους λαούς στο ρόλο του συμπαθούς θηλαστικού.

Γιατί όταν η αρκούδα πάψει να χορεύει όπως παίζει το ντέφι, γίνεται πολύ επικίνδυνη...

Τα ξενοδοχεία της Αθήνας

Παπαγεωργίου Βασίλης

Μαύρο δάκρυ χύνουν εδώ και μέρες κάποια κανάλια και οι σχολιαστές τους, επειδή, τάχα εξαιτίας των διαδηλώσεων και της αναστάτωσης που υπάρχει στην Αθήνα, διάφορα ξενοδοχεία αναγκάζονται να κατεβάσουν τα ρολά τους και να κλείσουν οριστικά.

Το ότι κλείνουν ξενοδοχεία, τα περισσότερα από τα οποία, ήδη, εδώ και χρόνια υπολειτουργούσαν, δεν είναι ψέμα. Ομως είναι ψέμα ολκής ότι αυτό συμβαίνει επειδή οι τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα αποφεύγουν λόγω διαδηλώσεων την Αθήνα.

Η αλήθεια είναι ότι το ...«πακέτο» των τουριστικών διακοπών στην Ελλάδα έχει αλλάξει σημαντικά τα τελευταία χρόνια, κάτι που έγινε και με ευθύνες των μεγαλοξενοδόχων. Ειδικά αυτών που κλείνουν συμφωνίες στο εξωτερικό, με κανόνες, όρους και τιμές που μόνον οι ίδιοι γνωρίζουν. Των άλλων που ευνοούν τον «all inclusive» τουρισμό με τους εσώκλειστους τουρίστες σε ξενοδοχειακά συγκροτήματα. Εκείνων, που μόνο και μόνο για να επιτεθούν στους εργαζόμενους κάνουν τεμενάδες στα κρουαζιερόπλοια που επισκέπτονται τη χώρα μας.

Με δυο λόγια, ενώ οι αφίξεις ξένων τουριστών στη χώρα μας έχουν σταθεροποιηθεί περίπου στα 15 εκατομμύρια άτομα, μειώνονται σταδιακά οι τουρίστες που χρησιμοποιούν ως πύλη εισόδου την Αθήνα. Κι αυτό όχι επειδή οι ίδιοι το επιλέγουν, αλλά επειδή έτσι είναι οι συμφωνίες που υπογράφουν οι κυρίαρχοι της τουριστικής αγοράς. Ετσι ενώ το 2006 το 24% των τουριστών που επισκέφθηκε τη χώρα ήρθε μέσω Αθήνας, το σχετικό ποσοστό το 2010 έπεσε στο 20,6%.

Το γιατί συμβαίνει αυτό, ο καθένας - και οι καναλάρχες που πασχίζουν να προσφέρουν εκδούλευση στην κυβέρνηση και τις μεθοδεύσεις περιορισμού των διαδηλώσεων στην Αθήνα - μπορεί να το αναζητήσει παντού, κυρίως στον ενδοκλαδικό ανταγωνισμό, αλλά σε καμιά περίπτωση στους εργαζόμενους και τις διαδηλώσεις τους.

Κουπόνια - εισιτήρια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα...

Η είδηση ότι περισσότεροι από 46 εκατομμύρια Αμερικανοί, δηλαδή το 15% του πληθυσμού των ΗΠΑ, ζούσαν τον Απρίλη του 2011, κατά 2,5% περισσότεροι από πέρσι, χάρη σε κουπόνια που λάμβαναν για την αγορά τροφίμων, όπως επίσημα ανακοίνωσε το υπουργείο Γεωργίας των ΗΠΑ, φέρνει στην επιφάνεια όλη την ουσία του καπιταλιστικού συστήματος . Αν, μάλιστα, αναλογιστεί κανείς ότι στις μητροπόλεις του καπιταλιστικού «παραδείσου» των ΗΠΑ, σήμερα, το έτος 2011, διανέμονται κουπόνια στο Τέξας σε 3,9 εκατομμύρια ανθρώπους, στην Καλιφόρνια σε 3,7 εκατομμύρια, στη Φλόριντα και τη Νέα Υόρκη από 3 εκατομμύρια η καθεμία, ενώ στην Αλαμπάμα υπήρχε κάθετη αύξηση του αριθμού των ανθρώπων που λαμβάνουν τέτοιου είδους «επιδόματα διατροφής» και από 800.000 ανέβηκε στο 1,7 εκατομμύριο, λόγω και των καταστροφών που προκάλεσαν οι ανεμοστρόβιλοι, τότε η εικόνα γίνεται ακόμα πιο δραματική. Τα κουπόνια αυτά, που κατά μέσο όρο αντιπροσωπεύουν 300 δολάρια το μήνα, δηλαδή 10 δολάρια τη μέρα, χορηγούνται στους δικαιούχους και ανταλλάσσονται στα σούπερ μάρκετ μόνο για τρόφιμα.

... και εξαθλίωση των μαζών

Μη σπεύσει κάποιος να πει πως πρόκειται για το «κράτος πρόνοιας» των ΗΠΑ, γιατί αυτό εφ' ενός μεν δεν υπάρχει ούτε καν στα χαρτιά και αφ' ετέρου η κάλυψη της εξαθλίωσης του ανθρώπου και η εξασφάλιση ενός κομματιού ψωμιού, σε αυτό αντιστοιχούν, δεν είναι «κράτος πρόνοιας» αλλά απλά μια δικλείδα ασφάλειας του συστήματος. Το πραγματικό «κράτος πρόνοιας» είναι αυτό που εξασφαλίζει τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες και προάγει συνολικά το επίπεδο ζωής στην κοινωνία κατανέμοντας με δίκαιο τρόπο τα παραγόμενα αγαθά. Τέτοιο ήταν το κράτος στις χώρες όπου οικοδομήθηκε ο σοσιαλισμός, το οποίο εξασφάλιζε τα δικαιώματα, στην Εργασία, στην Παιδεία, στην Υγεία, στον Αθλητισμό και τον Πολιτισμό. Αντίθετα, τα «κουπόνια» στις ΗΠΑ είναι το εισιτήριο στην καπιταλιστική εξαθλίωση και βαρβαρότητα. Είναι κουπόνια στα οποία οδηγεί η «ελεύθερη αγορά» και δεν πρόκειται για μέθοδο δίκαιης κατανομής στην κοινωνία του παραγόμενου προϊόντος, αλλά για διαδικασία εκτόνωσης της φτώχειας και της εξαθλίωσης που οδηγεί η ασύδοτη δράση των πολυεθνικών. Δείχνει τα όρια του καπιταλιστικού συστήματος, καθώς σε συνθήκες ιμπεριαλισμού δείχνει να μην έχει άλλες επιλογές από τη διαχείριση της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της βαρβαρότητας που το ίδιο παράγει.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Επιθετικός πολιτικός αγώνας

Στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης που βαθαίνει στην ΕΕ και παγκόσμια, οποιαδήποτε λύση κι αν επιλεγεί για τη διαχείρισή της από το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου είναι βέβαιο ότι νέα βάρβαρα μέτρα περιμένουν το λαό. Κανένας εργαζόμενος και κανένας κλάδος δε βρίσκεται έξω από το πεδίο βολής της πλουτοκρατίας και των κομμάτων της. Εργατοϋπάλληλοι στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα, αυτοαπασχολούμενοι και φτωχοί αγρότες, νεολαίοι και γυναίκες θα βρεθούν αντιμέτωποι με νέες ανατροπές, καθώς, ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο θα μεθοδευτεί η ελεγχόμενη καταστροφή κεφαλαίου, η αστική τάξη έναν μπούσουλα κρατάει στη δίνη της κρίσης: Τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης και την παραπέρα μονοπώληση όλων των κλάδων της παραγωγής.

Κανένας από τα λαϊκά στρώματα δεν μπορεί σήμερα να πει ότι δεν τον αφορά η επίθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη. Οπως κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι το πλήγμα που δέχεται ένας κλάδος δεν έχει άμεση αντανάκλαση στα δικά του συμφέροντα και τις ανάγκες, ανεξάρτητα από τον τομέα στον οποίο απασχολείται. Για παράδειγμα, η ραγδαία μείωση του προσωπικού στο Δημόσιο απογυμνώνει νοσοκομεία, σχολεία και παιδικούς σταθμούς από εργαζόμενους όλων των ειδικοτήτων, με αποτέλεσμα χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά να γίνονται αποδέκτες ποιοτικά κατώτερων υπηρεσιών και να κερδίζει έδαφος ο ιδιωτικός τομέας. Αντίστοιχα, η μείωση των μισθών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αντανακλώνται στο μειωμένο τζίρο των αυτοαπασχολούμενων, στα λουκέτα και, τελικά, στη μονοπώληση κλάδων από πολυεθνικά μεγαθήρια.

Οι αγώνες του χτες δεν είναι σήμερα αρκετοί για να αναχαιτιστεί η επίθεση, πολύ περισσότερο για να περάσουν οι εργαζόμενοι και ο λαός στην αντεπίθεση. Τα χαρακτηριστικά της κρίσης δεν είναι ίδια με αυτά των προηγούμενων δεκαετιών, γι' αυτό και το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου αντιμετωπίζει τόσο μεγάλες δυσκολίες στη διαχείρισή της. Καμιά παραχώρηση και κανένας ελιγμός στο οικονομικό πεδίο δεν επιτρέπεται για τα μονοπώλια, σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης δράσης του κεφαλαίου και πρωτόγνωρων ανταγωνισμών. Από αυτήν τη σκοπιά, ανάλογη πρέπει να είναι και η απάντηση των λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται από την κυρίαρχη πολιτική.

Το ΚΚΕ απευθύνεται χωρίς μισόλογα στο λαό, καλώντας τον να κάνει ένα γενναίο βήμα στην οργάνωση της πάλης του. Να βαθύνει η λαϊκή συμμαχία ανάμεσα στους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα του χωριού και της πόλης, στη βάση του κοινού πλαισίου που διαμόρφωσαν το ΠΑΜΕ, η ΠΑΣΕΒΕ, η ΠΑΣΥ, το ΜΑΣ και η ΟΓΕ. Κριτήριο για τη διαμόρφωση αυτού του πλαισίου είναι οι σύγχρονες ανάγκες της λαϊκής οικογένειας και ταυτόχρονα αποτελεί εργαλείο για την ικανοποίησή τους. Δείχνει πως για να οργανωθεί αποτελεσματικά η άμυνα χρειάζονται επιθετικοί πολιτικοί αγώνες, που θα κατατείνουν στο να λυθεί προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων το ζήτημα της εξουσίας, με ανατροπή της πολιτικής των μονοπωλίων. Κόντρα στους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς εκπροσώπους της, αλλά και στις οπορτουνιστικές δυνάμεις που θολώνουν τα νερά ως προς την ουσία του ζητήματος που καλούνται να λύσουν σήμερα η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org