Πέμπτη 8 Νοέμβρη 2012
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Οι σημαίες και οι Χρυσαυγίτες

Παπαγεωργίου Βασίλης

Το καλύτερο στήριγμα του συστήματος, αλλά και της αντιλαϊκής πολιτικής που σαρώνει το λαό είναι ξεδιάντροπα πια η «Χρυσή Αυγή». Επιβεβαιώνει κάθε μέρα με κάθε της παρέμβαση ότι είναι γέννημα της σαπίλας του καπιταλισμού, του αστικού πολιτικού συστήματος. Ενα ακόμα τέτοιο γεγονός που το επιβεβαιώνει είναι η ανακοίνωση που εξέδωσε με αφορμή τις χτεσινές απεργιακές κινητοποιήσεις. Λένε, λοιπόν: «Η Χρυσή Αυγή καλεί όλους τους Ελληνες, χωρίς κομματικές, αλλά μόνο με ελληνικές σημαίες, να αντιδράσουν δυναμικά στα αντεθνικά και αντιλαϊκά μέτρα της υποταγής. Απομονώστε όσους επιχειρούν να καπηλευθούν κομματικά την οργή των Ελλήνων. Εντός και εκτός Βουλής, συνεχίζεται η εθνική αντίσταση ενάντια στην ξένη κατοχή των τοκογλύφων».

Στην ουσία, επαναλαμβάνει τα επιχειρήματα όσων διοργάνωναν τις συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων» της πλατείας Συντάγματος και που μέσα από αυτές έσπερναν αντικομμουνισμό και καλλιεργούσαν την επικίνδυνη λογική «έξω τα κόμματα - έξω τα συνδικάτα», για να μπορέσουν να περάσουν αυτό ακριβώς που ήθελε το αστικό πολιτικό σύστημα και οι μηχανισμοί του. Δηλαδή, ο λαός να κινητοποιείται με ανώδυνους τρόπους π.χ. μόνο στις πλατείες και μακριά από τους χώρους δουλειάς. Και να χρησιμοποιούν τέτοιες λαϊκές κινητοποιήσεις, ώστε να υλοποιούν σχεδιασμούς στο πλαίσιο της αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού.

Οσο για τις λογικές περί «κομματικών» σημαιών και «κατοχής» που αναμασούν σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης από υπηρεσίες του αστικού κράτους, μηχανισμοί μέχρι αστικά πολιτικά κόμματα και βεβαίως η «Χρυσή Αυγή», ο λαός πρέπει να ξέρει ότι: τα κόμματα εκφράζουν ταξικά συμφέροντα μέσα στην κοινωνία. Οπως, δηλαδή, το ΚΚΕ εκφράζει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης έτσι και η «Χρυσή Αυγή» εκφράζει τα συμφέροντα των εφοπλιστών, των επιχειρηματιών, της αστικής τάξης...

Περί αριθμών για τη σίτιση

Ο υπουργός Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλος «πανηγυρίζει», δηλώνοντας πως έχει επιτευχθεί αύξηση του αριθμού «των δωρεάν σιτιζόμενων φοιτητών από τη φοιτητική μέριμνα, από τους 57.000 στους 70.000», ενώ συμπληρώνει πως στόχος είναι το 2013 να σιτίζονται δωρεάν 90.000 φοιτητές»...

Πάντως, όλη την περασμένη χρονιά τα προβλήματα πολλαπλασιάστηκαν στη σίτιση: Αναπροσαρμογές στον αριθμό των δικαιούχων δωρεάν σίτισης, μικρότερες μερίδες, αυξήσεις στην τιμή κ.ά. Εμείς, απλά να θυμίσουμε τα ποσοστά μείωσης των προϋπολογισμών για τη σίτιση της κρατικής επιχορήγησης του 2012 σε σχέση με το 2009 στα ΤΕΙ: Αθήνας 21,2%, Δυτικής Μακεδονίας 37,9%, Ηπείρου 50%, Θεσσαλονίκης 32,7%, Καβάλας 33,3%, Καλαμάτας 22,2%, Κρήτης 34,9%, Λαμίας 48,6%, Λάρισας 36,2%, Μεσολογγίου 25%, Πάτρας 39%, Πειραιά 27,3%, Σερρών 16,7%, Χαλκίδας 24,1%, Ιονίων Νήσων 35,7%.

Θυμίζουμε επίσης ότι η υπηρεσιακή κυβέρνηση εξέδωσε Κοινή Υπουργική Απόφαση για τα κριτήρια της σίτισης, όπου δίνεται η δυνατότητα στα ιδρύματα, αν δεν επαρκεί η χρηματοδότηση για την κάλυψη των δικαιούχων (με εισοδηματικά κριτήρια κ.ά.), να επιβάλλονται ακόμα πιο περιοριστικά κριτήρια. Δεν ξέρουμε από πού προκύπτουν τα νούμερα του υπουργού. Θα φανεί στην πράξη κατά πόσο αυξομειώθηκαν οι δικαιούχοι. Το σίγουρο είναι ότι ακόμα και με τους αριθμούς του υπουργού οι ανάγκες δεν καλύπτονται...

Οι ανάπηροι θέλουν λύσεις όχι «φιλανθρωπία»

Εκπτωτικά κουπόνια του επιχειρηματικού ομίλου «Sprider Stores» μοιράζει στα μέλη του ο Σύλλογος Ατόμων με Αναπηρία στην Ηπειρο. Καλεί τους ανάπηρους να προμηθευτούν το «δωροκουπόνι» από τα γραφεία του Συλλόγου για να έχουν έκπτωση 30% με κάθε αγορά τους από το συγκεκριμένο κατάστημα ένδυσης.

Αντί δηλαδή της ουσιαστικής κρατικής φροντίδας και μέριμνας των ατόμων με αναπηρία, ώστε να μπορούν να ζουν καλύπτοντας όλες τις ανάγκες τους, και της απαίτησης που βγάζει η σκληρή καθημερινή πραγματικότητα, να οργανωθεί η πάλη του αναπηρικού κινήματος απέναντι στην ταξική πολιτική που θυσιάζει κοινωνικές παροχές και προνοιακά επιδόματα στο βωμό των κερδών του κεφαλαίου, προκρίνεται η ελεημοσύνη του επιχειρηματία.

Πρακτικές που από τη μια εκπαιδεύουν τα άτομα με αναπηρία στην επαιτεία και από την άλλη λανσάρουν το «κοινωνικό προφίλ» του επιχειρηματία. Πρακτικές που αποτελούν ωμή πρόκληση και κοροϊδία γιατί την ίδια ώρα που κόβονται φάρμακα και εργαστηριακές εξετάσεις, τα άτομα με αναπηρίες και οι οικογένειές τους δίνουν καθημερινή μάχη για την επιβίωση, προβάλλεται η αγορά επώνυμων ρούχων, σε συνδυασμό με τη διαφήμιση της εταιρείας ως φιλάνθρωπης, για να τονωθεί μεταξύ άλλων και η επιχειρηματική κερδοφορία.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση του επιχειρηματικού ομίλου της «Sprider Stores» που για να συνεχίσει να βγάζει αμύθητα κέρδη (ο τζίρος των καταστημάτων το 2010 ήταν 144 εκατ. ευρώ) προχώρησε σε μειώσεις μισθών έως και 20% και σε απολύσεις εργαζομένων.

Ποιος κλείνει τα εργοστάσια;

Η κυβέρνηση έχει ακέραιη την ευθύνη για την απόφαση της εργοδοσίας της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» στον Ασπρόπυργο να θέσει όλο το προσωπικό του εργοστασίου σε διαθεσιμότητα για τρεις μήνες. Αυτή η εργοδοτική απόφαση ήρθε να αποκαλύψει με άκρως εκκωφαντικό τρόπο το βρώμικο παιχνίδι της κυβέρνησης, που έστειλε τα ΜΑΤ προκειμένου να σπάσει η ηρωική πολύμηνη απεργία των χαλυβουργών για να καυχιέται ότι ανοίγει τα εργοστάσια ενώ οι απεργοί τα κλείνουν, και το τι εννοούσαν όλα τα «παπαγαλάκια» του συστήματος υποστηρίζοντας ότι «τα εργοστάσια πρέπει να είναι ανοιχτά». Αποκαλύπτει δε ακόμη πιο ωμά ότι η κυβέρνηση των μονοπωλίων τσακίζει τους εργάτες ακόμη και με την κρατική καταστολή για να σωθούν οι μεγαλοεπιχειρηματίες.

Ο Μάνεσης έρχεται να κλείσει ο ίδιος το εργοστάσιο, για το οποίο πριν λίγους μήνες όλοι οι μηχανισμοί της αστικής τάξης (ΜΜΕ, βουλευτές, συμβιβασμένοι συνδικαλιστές κ.ά.) σε πλήρη σύμπνοια κόπτονταν και χτυπιούνταν προκειμένου να ανοίξει. «Το εργοστάσιο πρέπει να ανοίξει», «το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ κρατάνε το εργοστάσιο κλειστό», «στη "Χαλυβουργία" βλέπουμε να επαναλαμβάνεται η περίπτωση της ΠΙΡΕΛΙ» και άλλα παρόμοια, ήταν μερικές από τις φράσεις που χρησιμοποιήθηκαν με μοναδικό στόχο να σπάσουν την απεργία και να εξυπηρετήσουν τότε τα συμφέροντα του Μάνεση.

Οι εξελίξεις αποδεικνύουν ότι οι δυνάμεις (σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο) που στηρίζουν την «ανταγωνιστικότητα», όταν μιλούν για «ανοιχτά εργοστάσια», αυτό που εννοούν είναι ότι θέλουν ανοιχτά εργοστάσια όπως, όποτε και για όσο συμφέρει και βολεύει την εργοδοσία. Θέλουν εργοστάσια που δε θα απεργούν οι εργάτες, δε θα διεκδικούν. Θέλουν εργοστάσια ανοιχτά για να τα κλείνουν όποτε βολεύει τους πλουτοκράτες, να τα μεταφέρουν ανενόχλητοι σε χώρες με πιο φτηνά εργατικά χέρια, να τα λειτουργούν με εργάτες υποταγμένους σε κάθε τους εφιαλτική αξίωση. Αυτά τα εργοστάσια υπερασπίζονταν τα ΜΜΕ των μεγαλοκαναλαρχών και μεγαλοεκδοτών, οι κυβερνητικοί και άλλοι βουλευτές, οι συνδικαλιστές που υποστήριζαν ότι η απεργία των χαλυβουργών είναι «τυφλή σύγκρουση και πρέπει να συνδιαλλαγούν με την εργοδοσία».

Γι' αυτό προσπαθούσαν λυσσαλέα και με κάθε τρόπο να χτυπήσουν τον περήφανο, ταξικά οργανωμένο και προσανατολισμένο αγώνα των απεργών χαλυβουργών του Ασπροπύργου. Γιατί δεν ήταν μόνο ο Μάνεσης αλλά όλοι οι μεγαλοβιομήχανοι που τρόμαξαν από τη φωτιά που άναψαν οι χαλυβουργοί, σε μια περίοδο που το μεγάλο κεφάλαιο απαιτεί εργάτες σκλάβους μέσα στα «ανοιχτά» εργοστάσια για να τους ξεζουμίζει.

Είναι σίγουρο πως η ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση για το ποιος ανοίγει ή κλείνει τα εργοστάσια θα δυναμώσει. Από τη μεριά τους οι μεγαλοεργοδότες και όσοι τους υπηρετούν θα ενισχύουν την τρομοκρατία και την παραπλάνηση, προσδοκώντας να πείσουν τους εργάτες πως αν είναι «συνεργάσιμοι» και «υπεύθυνοι» (δηλαδή, αν σκύβουν το κεφάλι στην αντεργατική επίθεση) θα σωθούν οι θέσεις εργασίας. Ομως, η πείρα των εργατών λέει άλλο πράγμα: Τα εργοστάσια τα κλείνουν ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και η αναρχία στην παραγωγή. Πουθενά δε σώθηκαν οι εργάτες επειδή δέχτηκαν τις εργοδοτικές αξιώσεις. Ισα ίσα. Εξαπατήθηκαν, οδηγήθηκαν στη σφαγή σαν πρόβατα. Τελευταίο παράδειγμα αυτό της αυτοκινητοβιομηχανίας «Φορντ» στο Βέλγιο, όπου απολύθηκαν πάνω από 4.000 εργάτες, αν και πριν δύο χρόνια οι εργαζόμενοι είχαν αποδεχτεί μειώσεις μισθών στο όνομα της σωτηρίας του εργοστασίου...


Γιώργος ΜΙΧΑΗΛΑΡΗΣ

Εχθρικά για τους εργαζόμενους

Γρηγοριάδης Κώστας

ΠΑΝΩ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ... αγχωθεί για το πότε θα έρθει η ανάπτυξη, δημοσιεύθηκε η έκθεση της Κομισιόν για την Ελλάδα και μας έλυσε όλες τις απορίες.

Εχουμε και λέμε: Η ανάπτυξη που θα ερχόταν το 2013 θα καθυστερήσει τελικά ένα χρόνο και θα τη δούμε το 2014.

Τη συγκεκριμένη χρονιά η ανεργία θα είναι μόλις στο 23% και η ύφεση λίγο πάνω από το 4%. Κι αυτή θα θεωρείται μια ...ανερχόμενη και ελπιδοφόρα κατάσταση.

Για το δημόσιο χρέος καλύτερα να μην το συζητάμε, θα πάει σταδιακά πάνω από το 190% και όπως καταλαβαίνετε αυτό θα σημάνει νέα μέτρα. Αυτά, λοιπόν, είναι η... «ανάπτυξή» τους.

Εξυπακούεται, βέβαια, πως όλες αυτές τις χρονιές τα κέρδη των πολυεθνικών θα αυξάνονται, οι μισθοί θα μειώνονται, τα εργασιακά δικαιώματα θα εξαφανίζονται και όλα τα σχετικά.

Μόνο ένα «δείκτη» δεν έχουν μετρήσει στην όλη ιστορία: Αυτόν της συνειδητοποίησης των εργαζομένων και του λαού. Που μπορεί και πρέπει να καταλάβει ότι μόνο αυτός με την τεράστια δύναμή του μπορεί να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων.

Κι όταν αυτός ο... «δείκτης» αυξηθεί, όλοι οι υπόλοιποι «πάνε περίπατο». Γιατί τότε αλλάζουν φορά οι «μονόδρομοι» και παύουν να υπάρχουν τα «αδιέξοδα».

Οσο για την «ύφεση» και την «ανάπτυξη», απλά θα φανεί το πραγματικό νόημα των λέξεων αυτών. Γιατί και τα δύο είναι του καπιταλισμού, και με τα δύο αυξάνεται η εκμετάλλευση, επομένως είναι εχθρικά για τους εργαζόμενους.


Παπαγεωργίου Βασίλης

Σπάστε τα κυρίαρχα δεσμά

Γρηγοριάδης Κώστας

Από πρώτη ματιά φαίνονται αντιφατικά τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, σύμφωνα με τα οποία το 72% των ερωτηθέντων διαφωνεί με τα μέτρα, την ίδια στιγμή όμως το 74% τάσσεται υπέρ της παραμονής στο ευρώ, αλλά στην πραγματικότητα επιβεβαιώνουν το δρόμο που πρέπει να διανυθεί για τη χειραφέτηση του λαού από τα κυρίαρχα ιδεολογήματα της πλουτοκρατίας. Χρειάζεται να γίνουν πολλά ακόμα για να απαλλαγεί από επικίνδυνες αυταπάτες, που καλλιεργούνται συστηματικά ιδιαίτερα από τους δήθεν αντιμνημονιακούς, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι τάχα μπορεί να υπάρξει μια φιλολαϊκή διαχείριση ή, πολύ περισσότερο, φιλολαϊκή διέξοδος εντός των τειχών της ΕΕ και με το κεφάλαιο στην οικονομία, δηλαδή κάτω από καθεστώς πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας των μονοπωλίων. Οσο ο λαός δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι ο μονόδρομος της ΕΕ είναι ασυμβίβαστος με τη δική του ευημερία, τόσο πιο εύκολα θα σκύβει το κεφάλι, θα δέχεται μοιρολατρικά τη σφαγή των δικαιωμάτων του και θα συμβιβάζεται με την κατάσταση απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης όπου τον οδηγούν με βίαιο και βάρβαρο τρόπο. Η απαλλαγή, λοιπόν, από τα κυρίαρχα ιδεολογήματα είναι προϋπόθεση για να μπορέσει ο λαός να διακρίνει ότι υπάρχει ρεαλιστική εναλλακτική λύση στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, ότι υπάρχει, δηλαδή, άλλος δρόμος ανάπτυξης και οργάνωσης της οικονομίας, με γνώμονα τις σύγχρονες ανάγκες του λαού. Ο δρόμος αυτός, όμως, περνάει αναγκαστικά από την αποδέσμευση από την ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους και την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων από μια λαϊκή εξουσία. Αλλη φιλολαϊκή διέξοδος από την καπιταλιστική κρίση δεν υπάρχει.

Τα «αντικειμενικά» ΜΜΕ...

Μια «φωνή» ήταν χτες όλος ο αστικός Τύπος. «Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση», επαναλάμβανε μονότονα, και γι' αυτό τα μέτρα είναι μονόδρομος. Γράφει η «Καθημερινή» στο κύριο άρθρο της: «Εναλλακτική λύση δεν υπάρχει». «Αναγκαία συνθήκη» η ψήφιση των μέτρων, προσθέτουν «Τα Νέα», στο δικό τους κύριο άρθρο. «Τα μέτρα αυτά θα πρέπει να θεωρηθούν αναγκαίο κακό», συμπληρώνει ο «Ελεύθερος Τύπος», επίσης στο κύριο άρθρο του. «Δυστυχώς αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση δεν υποβλήθηκε από κανέναν (....) Απλώς η θετική ψήφος θα κρατήσει όρθια τη χώρα», καταλήγει με το δικό του κύριο άρθρο το «Εθνος». Σύμπτωση; Πολύ αμφιβάλλουμε. Πρόκειται για ενιαία «γραμμή». Είναι η ίδια «γραμμή», που θέλει τον εργάτη να δουλεύει με 400 ευρώ, το συνταξιούχο να παίρνει... επίδομα αντί σύνταξης, το νέο να «γλύφει» για να πιάσει μια δουλειά των 300 ευρώ χωρίς κανένα δικαίωμα...

Είναι η ίδια «γραμμή» που θέλει τον αυτοαπασχολούμενο πνιγμένο στα χρέη και χωρίς εισόδημα. Που θέλει τον αγρότη κολίγο. Που θέλει την ανεργία στα ύψη για να σπρώχνει προς τα κάτω τα μεροκάματα.

... πιάνουν δουλειά για τα αφεντικά τους

Είναι η «γραμμή» των βιομηχάνων και των τραπεζιτών, των εφοπλιστών και των ξενοδόχων. Και για να περάσουν αυτή τη «γραμμή», βάζουν τα δικά τους Μέσα Ενημέρωσης να εκβιάζουν και να τρομοκρατούν. Να προβάλλουν το μονόδρομο της δικής τους τάξης, ως μονόδρομο για το λαό. Διότι σε όλα όσα λένε οι εφημερίδες αυτές, έχουν ένα δίκιο: Οτι τα μέτρα αυτά είναι όντως «αναγκαία συνθήκη». Εκείνο, όμως, που σκόπιμα δε λένε είναι το «για ποιον». Γιατί, σίγουρα, για τα πλατιά λαϊκά στρώματα, που υποφέρουν απ' αυτήν την πολιτική όχι μόνο δεν είναι αναγκαία τα μέτρα, αλλά αντιθέτως, για να δουν προκοπή και ευημερία, «αναγκαία συνθήκη» είναι να μην περάσουν αυτά τα μέτρα, να ανατραπεί αυτή η πολιτική. Τέλος, όσον αφορά τη λεγόμενη «εναλλακτική λύση», ακόμη και εδώ λένε ψέματα. Εναλλακτική λύση υπάρχει και την έχει καταθέσει, πριν καλά καλά ξεσπάσει με τέτοια σφοδρότητα η καπιταλιστική κρίση, το ΚΚΕ: Διαγραφή του χρέους, αποδέσμευση από την ΕΕ με κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και λαϊκή εξουσία - οικονομία. Αυτό είναι το τρίπτυχο της «εναλλακτικής λύσης». Μόνο που αυτή η λύση, δεν είναι λύση για την αστική τάξη. Είναι λύση γνήσια λαϊκή και ο μονόδρομος της εργατικής τάξης για να πάψει να πληρώνει τα σπασμένα της καπιταλιστικής ανάπτυξης που οδήγησε εδώ που οδήγησε.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Ποια η διέξοδος για το λαό;

Από την περασμένη Κυριακή, ο ΣΥΡΙΖΑ προπαγανδίζει το αίτημα για προσφυγή στις κάλπες, με στόχο -όπως λέει- να δοθεί «πολιτική λύση» στην «καταστροφή που συνεπάγεται για τη δημοκρατία, την οικονομία και την κοινωνία» η διαχείριση της κρίσης από τη συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ και την τρόικα. Αφήνουμε κατά μέρους το γεγονός ότι μέχρι και την περασμένη εβδομάδα ο ΣΥΡΙΖΑ αποκήρυττε τις εκλογές, λέγοντας ότι θα τις ζητήσει όταν είναι έτοιμος να τις επιβάλλει. Είναι κι αυτό ένα στοιχείο του καιροσκοπισμού και της προσπάθειας να παίξει με τις εντυπώσεις εντός των τειχών του αστικού συστήματος. Η στάση και η επιχειρηματολογία του δικαιολογεί πλήρως την εκτίμηση του ΚΚΕ ότι ζητάει τις εκλογές πριν ξεσκεπαστεί στα μάτια του λαού η στρατηγική του, που είναι στρατηγική διαχείρισης της μαζικής φτώχειας του λαού, με άλλο «μείγμα».

Τι λέει στην πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ στο λαό που στενάζει; Ψήφισέ με και όλα θα αλλάξουν. Η κοροϊδία είναι διπλή. Σε μια περίοδο που η ταξική πάλη οξύνεται και ανεβαίνουν οι αγωνιστικές διαθέσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει εκλογές όχι για να δυναμώσει την αποσταθεροποίηση του αστικού πολιτικού συστήματος, προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων, αλλά για να το σταθεροποιήσει, αφού στόχος του είναι η αποκατάσταση της οικονομικής και κοινωνικής σταθερότητας, στο πλαίσιο του καπιταλισμού και του αστικού πολιτικού συστήματος. Ταυτόχρονα καλλιεργεί την αυταπάτη ότι μια άλλη κυβέρνηση, αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να αναστρέψει την πορεία εξαθλίωσης του λαού, χωρίς να συγκρουστεί με τα μονοπώλια και την ΕΕ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για συνεννόηση με την ΕΕ για το έλλειμμα και το χρέος. Ζητάει να δοθεί ζεστό χρήμα στο κεφάλαιο για να κάνει επενδύσεις και υπόσχεται -όπως έκανε χτες από το βήμα της Βουλής ο Δ. Στρατούλης- να καταργήσει τα αντεργατικά μέτρα της σημερινής συγκυβέρνησης, τα οποία όμως είναι στρατηγική της ΕΕ και εφαρμόζονται σε όλα τα κράτη μέλη, με ή χωρίς μνημόνιο. Αυτό το μείγμα της διαχείρισης, ακόμα κι αν έχει διαφορές με το κυρίαρχο σήμερα σε Ελλάδα και Ευρωζώνη, τίποτα καλό δεν έχει να δώσει στο λαό. Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί θέσφατο την ΕΕ των μονοπωλίων και αναγνωρίζει σαν μοχλό ανάπτυξης τους καπιταλιστές. Για να έρθει όμως καπιταλιστική ανάπτυξη χρειάζονται φτηνοί εργάτες και υπάλληλοι, χαμηλή φορολογία στο κεφάλαιο, προνόμια και επιδοτήσεις.

Ακόμα και με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η λιτότητα και τα μέτρα θα τσακίζουν κόκαλα για το λαό, έστω κι αν εξασφαλίσει μερικά κονδύλια παραπάνω για τους μεγαλοεπιχειρηματίες. Πράγματι, σήμερα χρειάζεται ο λαός να δώσει πολιτική λύση στο αδιέξοδο που οδηγείται η ζωή του. Για να είναι όμως αυτή προς όφελός του, πρέπει να κατατείνει στη λύση του κεντρικού πολιτικού ζητήματος, που είναι το ποιος κατέχει την εξουσία και τα μέσα παραγωγής: Το κεφάλαιο ή οι εργάτες; Γι' αυτό το ΚΚΕ καλεί σε συστηματική και καλά οργανωμένη απειθαρχία και ανυπακοή, όχι μόνο στις αποφάσεις της κυβέρνησης, αλλά γενικότερα στο σύστημα. Για να οργανωθεί η αντεπίθεση που πρέπει να καταλήξει στην κατάργηση των μονοπωλίων, στην αποδέσμευση από την ΕΕ.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org