Την απαίτηση των οικοδόμων και των σωματείων τους για την αντιμετώπιση της εισφοροκλοπής και εισφοροδιαφυγής στην Ασφάλιση μετέφερε το ΚΚΕ με Επίκαιρη Ερώτηση που κατέθεσε ο βουλευτής του Ν. Εξαρχος, προς την υπουργό Εργασίας.

Στην Επίκαιρη Ερώτηση αναφέρεται ότι μεταξύ των διεκδικήσεων του κλάδου, που στις 24 Ιουνίου πραγματοποιεί τη νέα 24ωρη απεργία, είναι και η αντιμετώπιση της εκτεταμένης εισφοροδιαφυγής και εισφοροκλοπής, με αποτέλεσμα, όπως καταγγέλλει η Ομοσπονδία Οικοδόμων, να κλέβεται το 50% των ενσήμων τους σε σχέση με την πραγματική τους εργασία.

Η καταγγελία επιβεβαιώνεται από τα στοιχεία του ΕΦΚΑ, που δείχνουν ότι τον Ιούνη του 2013, εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης, με την ανεργία σε δυσθεώρητα ύψη στον κλάδο των οικοδόμων, οι οικοδόμοι ασφαλίζονταν με 11,99 ένσημα τον μήνα. Ομως και σήμερα, σε συνθήκες μεγάλης ανάπτυξης του κλάδου, με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία (Ιούνιος 2025) οι οικοδόμοι ασφαλίζονται με μόλις 13,47 ένσημα τον μήνα, ενώ δουλεύουν όλες τις εργάσιμες μέρες.

Το πρόβλημα είναι «διαχρονικό και παραμένει άλυτο. Ο eΕΦΚΑ (πρώην ΙΚΑ) έχει φροντίσει να εισπράττει μέρος των κλεμμένων ενσήμων, εκτελώντας ελέγχους σε μεταγενέστερο χρόνο, διαπιστώνοντας με αντικειμενικό σύστημα την πραγματική εργασία των οικοδόμων και εισπράττοντας εισφορές για ένσημα από τους υπόχρεους εργοδότες, τα λεγόμενα "υπέρ αγνώστων" ένσημα, ή αδιάθετα ένσημα όπως εύστοχα τα αποκαλούν οι οικοδόμοι. Από τα μέσα του 1980 ο ασφαλιστικός φορέας εισπράττει συνεχώς εισφορές "υπέρ αγνώστων" ενσήμων, χωρίς να αποδίδει τα ένσημα στους οικοδόμους όπως έχει συμβεί στο παρελθόν (ν.629/77)».

Γενικότερα για το ζήτημα της εισφοροδιαφυγής και εισφοροκλοπής η Ομοσπονδία έχει επανειλημμένως προτείνει λύσεις στο υπουργείο Εργασίας και τους εκάστοτε υπουργούς όπως:

- Αύξηση του αντικειμενικού συντελεστή του προσδιορισμού των ελάχιστων ενσήμων που απαιτούνται για κάθε οικοδομοτεχνικό έργο.

- Εξέταση και αναζήτηση της πραγματικής εργασίας των οικοδόμων στις καταγγελίες που κάνουν στον ασφαλιστικό φορέα για κλεμμένα ένσημα και όχι να εξετάζονται με βάση τα ελάχιστα ένσημα που απαιτούνται, με τα οποία εκδίδονται κουτσουρεμένες αποφάσεις του eΕΦΚΑ για τις καταγγελίες και τις απαιτήσεις των οικοδόμων.

- Την αναγνώριση και διανομή των «υπέρ αγνώστων» ενσήμων.

- Τη διενέργεια ελέγχων του ΕΦΚΑ στους χώρους δουλειάς.

- Κήρυξη υποχρεωτικής της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας κ.ά.

Με βάση τα παραπάνω το Κόμμα ρωτά τι μέτρα θα πάρει η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση της εισφοροκλοπής και εισφοροδιαφυγής των εργοδοτών της Ασφάλισης των οικοδόμων αλλά και για την αναγνώριση και διανομή των «υπέρ αγνώστων» ενσήμων;

- Διευρύνεται το απεργιακό μέτωπο στις 24 Ιούνη: Νέες αποφάσεις από τους ηλεκτρολόγους της Αττικής και από το Συνδικάτο Επισιτισμού - Τουρισμού

- Εργατικό Κέντρο Εύβοιας: Σωματεία από όλη τη χώρα υψώνουν ασπίδα προστασίας απέναντι στην άθλια επίθεση εργοδοσίας - εργατοπατέρων

- ΟΒΣΑ: Στις 17 Ιούνη η νέα κινητοποίηση για την προστασία του εισοδήματος

- Ενδιαφέρουσα εκδήλωση σε χώρο του Δημοσίου: Θυσία και η ψυχική υγεία των εργαζομένων για τα κέρδη και τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας

Μάλιστα, η Ομοσπονδία Οικοδόμων Ελλάδας που κήρυξε την απεργία προειδοποιεί με κλιμάκωση του αγώνα, προετοιμάζοντας τη διεκδίκηση υπογραφής νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στις αρχές της νέας χρονιάς, καλώντας όλο τον κλάδο σε ξεσηκωμό, καθώς στις σημερινές συνθήκες, της πολεμικής οικονομίας και των πολέμων τίθεται επιτακτικά η ανάγκη αναβάθμισης της πάλης για να αντιμετωπιστεί η επίθεση κυβέρνησης και εργοδοσίας.

«Εμείς σκοτωνόμαστε και σακατευόμαστε και τα αφεντικά κερδίζουν», σημειώνει χαρακτηριστικά η Ομοσπονδία αναφερόμενη στις τραγικές ελλείψεις μέτρων υγείας και ασφάλειας σε έναν κλάδο - «πρωταθλητή» στα εργατικά «ατυχήματα», στους νεκρούς και σακατεμένους εργάτες. Γι' αυτό και επισημαίνει ότι «η κυβέρνηση με την αντεργατική πολιτική της εξασφαλίζει στους εργοδότες ότι θα αφήσουμε τα κόκαλά μας στα γιαπιά και στα εργοτάξια, δουλεύοντας χωρίς σταματημό για να τα βγάλουμε πέρα, μέχρι τα γεράματα πάνω στη σκαλωσιά».

Θέτει το μεγάλο πρόβλημα της κλοπής των ενσήμων, τονίζοντας πως με όλες τις κυβερνήσεις κλέβεται το 50% των ενσήμων των οικοδόμων. Απόδειξη είναι τα στοιχεία του ΕΦΚΑ, που δείχνουν ότι ο μέσος όρος των ημερών ασφάλισης των οικοδόμων τον Ιούνη του 2013, μέσα στην κρίση, ήταν 12 ένσημα τον μήνα, και σήμερα, που οι μηχανές δουλεύουν στο φουλ, είναι μόλις 13,5 ένσημα τον μήνα.

Επιπλέον, για δεκαετίες το κράτος και ο ΕΦΚΑ «εισπράττουν ως "νταβατζήδες" εισφορές για ένσημα που αντιστοιχούν στη δική μας δουλειά, τα λεγόμενα "υπέρ αγνώστων". Αυτοί κάνουν τη δουλειά τους, αλλά οι οικοδόμοι παραμένουν χωρίς ένσημα και βρίσκονται καταδικασμένοι να μην μπορούν να βγουν στη σύνταξη».

Οι οικοδόμοι διεκδικούν: Αντιμετώπιση της κλοπής των ενσήμων. Προστασία της υγείας και της ασφάλειας στους χώρους δουλειάς. 7ωρο - 5ήημερο - 35ωρο, μείωση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Αναγνώριση και διανομή των «υπέρ αγνώστων» ενσήμων. Να κηρυχθεί η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας υποχρεωτική για όλους τους εργοδότες του κλάδου.

Να συμμετέχουν μαζικά στην απεργία στις 24 Ιούνη καλεί τους εργαζόμενους του κλάδου και το Συνδικάτο Ηλεκτρολόγων Αττικής.

Ενάντια στο κυρίαρχο «αφήγημα» ότι το ποδοπάτημα των δικαιωμάτων των εργαζομένων αποτελεί μια «κανονικότητα», το Συνδικάτο τονίζει πως δεν είναι φυσιολογικό την ώρα που οι εργοδότες αυγαταίνουν τα κέρδη τους, «εμείς να μην έχουμε να περάσουμε μετά τις 15 - 20 του μήνα. Να αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε ήλιο με ήλιο για να αντεπεξέλθουμε (...) να φεύγουμε το πρωί από το σπίτι και να μην ξέρουμε, εκτός από το τι ώρα θα γυρίσουμε, το αν θα γυρίσουμε. Τι μυαλό να έχει ένας εργαζόμενος όταν δουλεύει 10 και 12 ώρες κάθε μέρα; Τι προσοχή να έχει την ώρα της δουλειάς; Την ώρα μάλιστα που αυξάνεται η εντατικοποίηση σε όλους τους χώρους, ενώ παράλληλα δεν τηρούνται συχνά ούτε τα ελάχιστα μέτρα ασφαλείας. Ούτε είναι φυσιολογικό όλοι οι ηλεκτρολόγοι ανεξαρτήτως ρόλου στην εργασία και πτυχίου να μην κολλάνε βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα».

Αναδεικνύει τις ευθύνες της πλειοψηφίας στη διοίκηση της Ομοσπονδίας Ηλεκτρολόγων, γιατί σαμποτάρει στην πράξη όλους τους αγώνες και βρίσκεται σταθερά σε αγαστή συνεργασία με την ξεπουλημένη ΓΣΕΕ, τους εργοδότες και την κυβέρνηση. Σε ό,τι αφορά την ενημέρωση από την πλειοψηφία της Ομοσπονδίας ότι βρίσκεται σε διαδικασία υπογραφής Συλλογικής Σύμβασης, το Συνδικάτο τονίζει πως οι εργαζόμενοι «δεν πρέπει να τους έχουμε καμία εμπιστοσύνη», γιατί κάθε φορά υπογράφουν συμβάσεις στα κρυφά από τους εργαζόμενους. Μάλιστα, αναφέρει πως μετά από πίεση των εκλεγμένων της ΔΑΣ στην Ομοσπονδία, «μας είπαν ότι η (νέα) σύμβαση θα είναι λίγο πιο πάνω από τη Γενική Συλλογική»!

Το Συνδικάτο υπογραμμίζει ότι «η υπογραφή της σύμβασης πρέπει να είναι αποτέλεσμα συζήτησης με τους εργαζόμενους, (...) οι εργάτες να μην παρακολουθούν τις εξελίξεις, αλλά να τις διαμορφώνουν. Στη διαπραγμάτευση να μην πάμε με το βλέμμα στο πόσα θα χάσουμε, αλλά, σαν μία γροθιά όλοι, τι θα κερδίσουμε, όσο το δυνατόν περισσότερα».

Καλεί τους εργαζόμενους να γίνουν ενεργά μέλη του και «να βγούμε στο προσκήνιο, κόντρα σε όσους μας λένε ότι είμαστε πολύ μικροί μπροστά στους μεγάλους. Τώρα είναι η ώρα να βάλουμε σφραγίδα στις εξελίξεις».

Στην κατεύθυνση αυτή προβάλλει τα αιτήματα: Υπογραφή κλαδικής ΣΣΕ, με αυξήσεις στους μισθούς, 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο. Ουσιαστικά μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς. Επανένταξη όλων των ηλεκτρολόγων στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα.

«Οχι άλλο αίμα εργατών για τα κέρδη των εργοδοτών»: Το σύνθημα αυτό βροντοφώναξαν χτες οι οικοδόμοι που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Ενωσης Οικοδόμων και συναφών Επαγγελμάτων Χανίων, στην παράσταση διαμαρτυρίας στο εργοτάξιο όπου την προηγούμενη Δευτέρα σκοτώθηκε ο 69χρονος εργάτης.

Οι συνάδελφοί του βρέθηκαν στο σημείο όπου έγινε το τραγικό δυστύχημα, με τον αδικοχαμένο οικοδόμο να προστίθεται στους εκατοντάδες που δεν γυρνούν σπίτι τους και στις οικογένειές τους, από το μεροκάματο. Υπενθυμίζεται ότι το θανατηφόρο περιστατικό έγινε ενώ ο οικοδόμος εκτελούσε εργασίες σε ανακαίνιση μεγάλης αλυσίδας σούπερ μάρκετ στην περιοχή των Αγίων Αποστόλων, και όσα έρχονται στο φως επιβεβαιώνουν ότι πρόκειται για προδιαγεγραμμένο έγκλημα.

Αυτό ανέδειξε και ο πρόεδρος της Ενωσης Μανώλης Ξανθουδάκης κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης, αφού το «ατύχημα» έγινε ενώ ο οικοδόμος δούλευε σε αυτή την ηλικία μέχρι τις 6 το απόγευμα, όταν έπεσε από ύψος πέντε μέτρων και υπέστη σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις που αργότερα επέφεραν τον θάνατο.

Χαρακτηριστικά είναι όσα καταγγέλθηκαν χτες για τις τεράστιες ελλείψεις σε μέτρα ασφάλειας, αφού π.χ. η σκαλωσιά από όπου έπεσε ο οικοδόμος ακόμα και χτες ήταν δεμένη με ...σύρματα! Μάλιστα, ακόμα και μετά το «ατύχημα», και ενώ ο οικοδόμος χαροπάλευε, οι εργασίες στο έργο συνεχίζονταν κανονικά. Ενώ χρειάστηκε η παρέμβαση του συνδικάτου την επόμενη μέρα, όταν τελικά έχασε τη ζωή του, για να γίνει παύση εργασιών!

Ακόμα πιο σοβαρή είναι η καταγγελία που έκανε ο πρόεδρος, ότι ο αδικοχαμένος εργάτης ήταν ανασφάλιστος, αναδεικνύοντας τις ευθύνες τόσο της εταιρείας που έχει αναλάβει το έργο όσο και της επιχείρησης του σούπερ μάρκετ αλλά και του υπεργολάβου. «Υπάρχουν τεράστιες ευθύνες και από όλες τις κυβερνήσεις που έχουν νομοθετήσει όλο αυτό το οπλοστάσιο, που εντατικοποιεί την εργασία και φέρνει την εκμετάλλευση στις ζωές μας», σημείωσε ακόμα, προσθέτοντας:

«Αυτή είναι η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται, αυτή είναι η ανάπτυξη του τουρισμού που μας μαρτυράνε, με δουλειά 7 μέρες την εβδομάδα, οι οικοδόμοι να δουλεύουν νύχτα - μέρα για να βγει ο μήνας, το ενοίκιο, τα έξοδα των παιδιών, τα φροντιστήρια. Περάσαμε ολόκληρη κρίση ψάχνοντας το μεροκάματο και ζώντας μια κατάσταση που όλοι τη θυμάστε. Και τώρα έχουμε πατητά μεροκάματα νύχτα - μέρα, έχει αυξηθεί το μεροκάματο, αλλά ο μήνας δεν βγαίνει με τίποτα. Αυτή είναι η αντίφαση και η σαπίλα του συστήματός τους».

Τέλος απηύθυνε μαζικό κάλεσμα συμμετοχής στην κλαδική απεργία στις 24 Ιούνη αλλά και στην παγκρήτια περιφερειακή σύσκεψη των οικοδόμων στις 15 Ιούνη στο Ηράκλειο.

• Στην Πάτρα το Συνδικάτο Οικοδόμων θα πραγματοποιήσει Γενική Συνέλευση την Παρασκευή 12 Ιούνη, στις 7.30 μ.μ. στον Παμμικρασιατικό Σύλλογο.

Τουρνουά μπάσκετ 3on3 διοργανώνει το Συνδικάτο Υπαλλήλων Ιδιωτικού Τομέα στην Καλαμάτα την Κυριακή 7 Ιούνη, στις 5 μ.μ. στο γήπεδο του Πάρκου ΟΣΕ, με σύνθημα «Τα συνδικάτα στα γήπεδα του αγώνα και του αθλητισμού, ενάντια στα ναρκωτικά και τις εξαρτήσεις». Δηλώσεις συμμετοχής στα τηλέφωνα 6989748890 και 6985698656.

Στο απεργιακό του κάλεσμα το Συνδικάτο τονίζει:

«Η κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών πολέμων και η βαθιά εμπλοκή της χώρας μας έχει φορτώσει ήδη με νέα βάρη όλους τους εργαζόμενους του κλάδου μας. Πληρώνουμε τις συνέπειες των επικίνδυνων ανταγωνισμών σε όλες τις πλευρές της ζωής μας, η ακρίβεια καλπάζει, τα ενοίκια είναι στα ύψη, τα είδη πρώτης ανάγκης έχουν μετατραπεί σε εμπορεύματα πολυτελείας.

Εχουμε πείρα από καταστάσεις "έκτακτης ανάγκης", γνωρίζουμε από πρώτο χέρι πόσο ευάλωτος είναι ο τουρισμός και ότι εμείς πληρώνουμε πάντα τα σπασμένα στις όποιες κρίσεις, ενώ ποτέ δεν είχαμε όφελος από την ανάπτυξη των επιχειρήσεων. Τώρα, προκειμένου να βγει αλώβητη η κερδοφορία τους, μας ζητούν πάλι να βάλουμε πλάτη, έχουν επιλέξει λόγω "αβεβαιότητας" να μην πάρουν το αναγκαίο προσωπικό, να πιέσουν με κάθε τρόπο, κυρίως με εντατικοποίηση, με κομμένα ρεπό, άρνηση αδειών, εξαντλητικές βάρδιες και ένταση της τρομοκρατίας για να περάσει το δόγμα "τα κεφάλια μέσα".

Είναι αντικρουόμενα τα συμφέροντα των δύο κόσμων.

Για τις σύγχρονες ανάγκες μας πρέπει να παλέψουμε οργανωμένα, με τη δύναμη του συλλογικού αγώνα να είναι πάντα πολλαπλάσια και να φωτίζει την προοπτική στον δρόμο της ανατροπής.

Η πολεμική οικονομία δεν είναι μόνο οι φρεγάτες, οι συστοιχίες patriot, οι ΝΑΤΟικές μπίζνες και τα δισ. των εξοπλισμών, την ίδια στιγμή που κόβονται όλες οι κοινωνικές δαπάνες στην Υγεία, την Παιδεία και μετατρέπονται σε πανάκριβα εμπορεύματα τα αναγκαία κοινωνικά αγαθά, η στέγη, η Ενέργεια, τα μέσα μεταφοράς, ακόμα και η διατροφή μας.

Είναι κυρίως η επίθεση που δεχόμαστε από τους δεκάδες αντεργατικούς νόμους, το 13ωρο της Κεραμέως, τη διευθέτηση του Χατζηδάκη, την άθλια συμφωνία κυβέρνησης - εργοδοτών - ΓΣΕΕ για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων, με τη συμβολή της συμβιβασμένης πλειοψηφίας της ΠΟΕΕΤ, της Ομοσπονδίας του κλάδου που υπογράφει απαράδεκτους όρους, 10ωρα, δουλειά σε ημέρες ανάπαυσης, μη συνεχόμενα ρεπό, με αντάλλαγμα αυξήσεις - κοροϊδία.

Είναι η απαίτηση των μεγαλοξενοδόχων, των επιχειρηματικών ομίλων τουρισμού και των αλυσίδων εστίασης, να δουλεύουμε περισσότερο και φθηνότερα, που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από κανένα αφήγημα κοινού συμφέροντος, ανάπτυξης που δήθεν μπορεί να μας ωφελήσει όλους και εργασιακής ειρήνης.

Οσοι επιχειρούν να κατοχυρώσουν ως "κανονικότητα" την ανασφάλεια των συμβάσεων, το δουλεμπόριο των εργολάβων και τη δουλειά σε 2 και 3 πόστα, χωρίς ελάχιστη σύνθεση προσωπικού, χωρίς ανώτατο όριο τακτοποίησης δωματίων, χωρίς μέτρα υγείας και ασφάλειας, χωρίς κανένα όριο στην εκμετάλλευσή μας, λογαριάζουν χωρίς τους ξενοδοχοϋπαλλήλους και τους εργαζόμενους του κλάδου, που μπορούμε να τους δείξουμε ότι είμαστε αποφασισμένοι να πολεμήσουμε για τον δικό μας κόσμο και μόνο!

Διεκδικούμε ένα μέλλον φωτεινό στον δικό μας κόσμο, πέρα από τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης και της φτώχειας, των πολέμων και της προσφυγιάς.

Εμείς που παράγουμε τον πλούτο τους, παλεύουμε για ένα μεροκάματο που δεν φτάνει ούτε για τα αναγκαία και ψάχνουμε τι θα κόψουμε υποβαθμίζοντας την ποιότητα της ζωής μας στην αναψυχή, τον πολιτισμό, τις διακοπές.

Εμείς σακατευόμαστε από την κούραση, τις επαγγελματικές ασθένειες και τα ατυχήματα που φέρνουν η πίεση, η ένταση, τα ελλιπή μέτρα υγείας και ασφάλειας και περιμένουμε 14 μήνες να πάρουμε τα επιδόματα ασθένειας.

Στις δικές μας πλάτες έσπασαν το ένα ρεκόρ μετά το άλλο τα προηγούμενα χρόνια και τώρα θέλουν να πληρώσουμε τους ανταγωνισμούς τους.

Μεγάλη μερίδα του τουριστικού κεφαλαίου είναι ταυτόχρονα εφοπλιστές, συμμετέχουν σε ομίλους Ενέργειας και Κατασκευών, δηλαδή όχι μόνο δεν χάνουν, αλλά κερδοσκοπούν σε βάρος του δικού μας και άλλων λαών, χτίζουν πάνω στα συντρίμμια του πολέμου, βλέπουν τον πόλεμο ως επενδυτική ευκαιρία, με πρώτο και καλύτερο το παράδειγμα των ισραηλινών συμφερόντων που έχουν κατακλύσει τη χώρα μας.

Μόνο η δύναμη του οργανωμένου αγώνα μας μπορεί να σπάσει το σύνορο των δύο κόσμων. Βάζουμε μπροστά τις δικές μας ανάγκες - Δεν μας ενδιαφέρει πόσα θα βγάλουν φέτος!

Με ένα εργατικό κίνημα οργανωμένο, διεκδικητικό, που να στρέφεται απέναντι στην πολιτική του κέρδους, με συνεχή βελτίωση της λειτουργίας των επιχειρησιακών σωματείων, με ενίσχυση των συλλογικών διαδικασιών, με ίδρυση νέων σωματείων όπως τα καταφέραμε στα "McDonald's" και τα "KFC", με πολλές ακόμη νέες εγγραφές, με έμφαση στους νέους εργαζόμενους, τις γυναίκες και τους μετανάστες, που αποτελούν την πλειοψηφία των εργαζομένων του κλάδου μας, μπορεί να ανοίξει ο μοναδικός ελπιδοφόρος δρόμος για την ικανοποίηση των δικών μας αναγκών, μέσα από την αποφασιστική συμμετοχή και δράση όλων μας».

Οι διεκδικήσεις του Συνδικάτου: 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, με 2 συνεχόμενες ημέρες ανάπαυσης. Υπογραφή ΣΣΕ σε ξενοδοχεία και Επισιτισμό με καθορισμό καθηκόντων κάθε ειδικότητας και ελάχιστη σύνθεση προσωπικού. Να μπει τέλος στην ομηρία των συμβάσεων ορισμένου χρόνου και στο σύγχρονο δουλεμπόριο των εργολαβικών εταιρειών. Μέτρα Υγείας και Ασφάλειας στους χώρους δουλειάς. Ανώτατο όριο τακτοποίησης δωματίων για τις καμαριέρες. Επανένταξη όλων των ειδικοτήτων όπως προϋπήρχαν στα ΒΑΕ και επαναφορά του εφάπαξ ξενοδοχοϋπαλλήλων στην 20ετία. Προστασία των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Καμία εμπλοκή της Ελλάδας στους πολέμους και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Να επιστρέψουν όλες οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται εκτός συνόρων και να κλείσουν όλες οι ξένες στρατιωτικές βάσεις στη χώρα. Λεφτά για μισθούς, Υγεία, Παιδεία - όχι για εξοπλισμούς και πολέμους. Κατάργηση όλων των έμμεσων φόρων όπως του ΦΠΑ για τα βασικά είδη πλατιάς κατανάλωσης, με αφορολόγητο όριο στα 12.000 ευρώ. Ταμείο ανεργίας για όλους τους εποχικούς εργαζόμενους, χωρίς όρους και προϋποθέσεις στο 80% του βασικού μισθού.

Ενα ακόμα εργατικό «ατύχημα» σημειώθηκε χθες στη ναυπηγοεπισκευή, αυτήν τη φορά στο Ναυπηγείο «Salamis Shipyard» στη Σαλαμίνα. Οπως καταγγέλλουν το Συνδικάτο Μετάλλου Αττικής και το Σωματείο Ναυπηγοξυλουργών, εργαζόμενος τραυματίστηκε στο πόδι κατά τη διάρκεια εργασιών, μεταφέρθηκε στο Κέντρο Υγείας Σαλαμίνας και από κει χρειάστηκε να διακομιστεί στο Νοσοκομείο «Αττικόν», καθώς ήταν αδύνατον να αντιμετωπιστεί το περιστατικό στο Κέντρο Υγείας.

Για άλλη μια φορά, τονίζουν, αποδεικνύεται ότι η εντατικοποίηση, η πίεση για να ολοκληρώνονται γρήγορα οι εργασίες, η έλλειψη ουσιαστικών ελέγχων και η μη τήρηση όλων των προβλεπόμενων μέτρων υγείας και ασφάλειας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μικρά και μεγάλα «ατυχήματα».

Το συγκεκριμένο περιστατικό αναδεικνύει ακόμα πιο έντονα την ανάγκη για πλήρη στελέχωση του Κέντρου Υγείας Σαλαμίνας, όλες τις μέρες και όλες τις ώρες. Πρόκειται για νησί με μεγάλη ναυπηγική και βιομηχανική δραστηριότητα, όπου καθημερινά δουλεύουν εργαζόμενοι σε βαριές και επικίνδυνες εργασίες, ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες οι ανάγκες για ιατρική περίθαλψη και επείγουσα φροντίδα μεγαλώνουν ακόμα περισσότερο, καθώς το νησί γεμίζει από κόσμο.

Τα δύο σωματεία απαιτούν να διερευνηθούν άμεσα οι αιτίες του «ατυχήματος» και να γίνει ουσιαστικός έλεγχος στο ναυπηγείο και στα πλοία. Να ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα υγείας και ασφάλειας, να εντατικοποιηθούν οι έλεγχοι, πλήρη στελέχωση του Κέντρου Υγείας όλες τις μέρες και τις ώρες, να υπάρχουν όλες οι απαραίτητες υποδομές για άμεση αντιμετώπιση εργατικών «ατυχημάτων» σε μια περιοχή με μεγάλη ναυπηγική και βιομηχανική δραστηριότητα, κ.λπ.

Υπενθυμίζεται ότι η επίθεση των εργατοπατέρων κλιμακώνεται με την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας, που έκανε δεκτή την αγωγή την οποία ενορχήστρωσαν ο Παναγόπουλος και τα τσιράκια του στην Εύβοια. Απέναντι σε αυτήν την απόφαση το Εργατικό Κέντρο θα ασκήσει έφεση, ενώ η σημερινή εκλεγμένη διοίκηση συνεχίζει κανονικά τη θητεία και τη δράση της μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση.

Οπως αναφέρουν τα συνδικάτα στις ανακοινώσεις τους, η επίθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη στο Εργατικό Κέντρο Εύβοιας, με στόχο να ανακοπούν η αγωνιστική του δράση και η ζωντανή του λειτουργία και να περάσει ξανά στις εποχές που είχε κλειστές τις πόρτες για τους εργαζόμενους, «δεν είναι ούτε τυχαία ούτε άσχετη».

Αναδεικνύουν ότι εντάσσεται στη «συνολική προσπάθεια της κυβέρνησης της ΝΔ, της μεγαλοεργοδοσίας και των ανθρώπων τους μέσα στο εργατικό κίνημα να βάλουν στο χέρι τα συνδικάτα, σε μια περίοδο που η επίθεση στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα οξύνεται, οι επιπτώσεις των ιμπεριαλιστικών πολέμων γίνονται όλο και πιο βαθιές και ο ακήρυκτος πόλεμος στη ζωή της εργατικής τάξης συνεχίζει να σπέρνει νεκρούς και σακατεμένους στους χώρους δουλειάς».

Χαρακτηριστικά είναι όσα αναφέρει το Εργατικό Κέντρο Πάτρας, που αναδεικνύει ότι η επίθεση στο ΕΚ Εύβοιας γίνεται επειδή στήριξε κινητοποιήσεις, απεργιακούς αγώνες και διεκδικήσεις για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας «και δεν λειτούργησε ως ένας θεσμός αποκομμένος από τα προβλήματα και τις ανάγκες των εργαζομένων, αλλά ως ένας ζωντανός φορέας οργάνωσης, αλληλεγγύης και διεκδίκησης, δίπλα στα προβλήματα και στις ανάγκες τους».

Το ΕΚ Πάτρας επισημαίνει τον κεντρικό ρόλο που παίζει στην επίθεση ο ελεγχόμενος εκατομμυριούχος πρόεδρος της ΓΣΕΕ Παναγόπουλος και τονίζει: «Πρόκειται για δυνάμεις που αδιάλειπτα και διαχρονικά στηρίζουν τις επιλογές της εργοδοσίας και των κυβερνήσεων. Τα φαινόμενα αυτά αναδείχθηκαν και στο πρόσφατο συνέδριο της ΓΣΕΕ».

Θυμίζει μάλιστα την κατάσταση που διαμορφώθηκε και στο ΕΚ Πάτρας: «Με τον ίδιο τρόπο αυτές οι δυνάμεις επιτέθηκαν στο ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα της Πάτρας πριν 8 χρόνια, που όμως χάρη στην αποφασιστικότητα και στον μεγάλο αγώνα που έδωσαν οι εργαζόμενοι, που θέλανε το Εργατικό Κέντρο να είναι το αποκούμπι τους, καταποντίστηκε το σχέδιο της εργοδοσίας και των μαριονετών τους στο συνδικαλιστικό κίνημα. Με αυτόν τον τρόπο καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα των εργατών της περιοχής, για να αλλάξουν οι συσχετισμοί υπέρ των εργαζομένων και των πραγματικών σωματείων. Συνεχίζουμε στην ίδια ρότα, απέναντι σε όσους θέλουν το εργατικό κίνημα χαλάκι για κυβερνητικές αλλαγές ανώδυνες για το σύστημα της εκμετάλλευσης».

Επίσης το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων τονίζει ότι «εμείς στα Τρίκαλα νιώθουμε καλύτερα από τον καθέναν τις αγωνίες και τον σκληρό αγώνα που δίνουν οι συναγωνιστές μας στο Εργατικό Κέντρο Εύβοιας, γιατί δύο χρόνια τώρα, από τότε που το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων άλλαξε σελίδα, και ιδιαίτερα μετά το εργοδοτικό έγκλημα στη "Βιολάντα", δεχόμαστε από τους βιομηχάνους και τους επιχειρηματίες της περιοχής μας την ίδια επίθεση.

Και εμείς γίναμε "καρφί στο μάτι τους", γιατί διαλέξαμε τον δρόμο της σύγκρουσης μαζί τους και της αμφισβήτησης της εξουσίας τους. Την ίδια αντιμετώπιση έχουμε από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, που εδώ και πάνω από έναν χρόνο, με διάφορα προσχήματα και κωλυσιεργίες, μας οδηγεί σε οικονομικό στραγγαλισμό».

Τα συνδικάτα προσθέτουν ότι «η βρώμικη, ανήθικη και επικίνδυνη επίθεση στο Εργατικό Κέντρο Εύβοιας μάς αφορά άμεσα. Αφορά κάθε σωματείο, κάθε εργαζόμενο, κάθε τίμιο συνδικαλιστή. Είναι κρίκος της ίδιας αλυσίδας, της προσπάθειας να μπουν τα συνδικάτα "στον γύψο", να μετατραπούν σε μηχανισμούς στήριξης της εργοδοσίας και των κυβερνήσεων, απέναντι στις ανάγκες και στις διεκδικήσεις των εργαζομένων».

Τη στήριξή τους στο Εργατικό Κέντρο Εύβοιας εκφράζουν με ανακοινώσεις τους μεταξύ άλλων: Τα Εργατικά Κέντρα Πάτρας, Τρικάλων, Βόρειου Συγκροτήματος Δωδεκανήσου, Κεφαλονιάς - Ιθάκης. Οι Ομοσπονδίες - Σωματεία: Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας, Πανελλήνια Ενωση Μηχανικών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΜΕΝ), Ομοσπονδία Εργατοϋπαλλήλων Κλωστοϋφαντουργίας, Ενωση Λογιστών - Ελεγκτών Περιφέρειας Αττικής. Επίσης κλαδικά και πρωτοβάθμια συνδικάτα από την υπόλοιπη Στερεά και Εύβοια, άλλες περιοχές της χώρας, ακόμα και από το ακριτικό Σουφλί.

Τέλος, σε εξέλιξη βρίσκεται η διαδικασία συλλογής υπογραφών σε κείμενο στήριξης του Εργατικού Κέντρου Εύβοιας που διαβάστηκε και εγκρίθηκε στη μαζική, μαχητική και ζωντανή συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου το πρωί της Κυριακής.

RIZOSPASTIS

Με κάλεσμα της Ομοσπονδίας Βιοτεχνικών Σωματείων Αττικής (ΟΒΣΑ), η προσυγκέντρωση θα γίνει στις 7 μ.μ. στην πλατεία Μοναστηρακίου και θα ακολουθήσει πορεία προς το υπουργείο Οικονομικών.

Η κινητοποίηση μάλιστα έρχεται σε συνέχεια της πρόσφατης μαζικής παρέμβασης αυτοαπασχολούμενων και μικρών επαγγελματιών στο ίδιο υπουργείο, όπου αναδείχθηκαν οι συνέπειες της ακρίβειας, της φορολογικής επιβάρυνσης, των χρεών και της πολιτικής που στηρίζει την κερδοφορία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

Στο αγωνιστικό της κάλεσμα, η ΟΒΣΑ τονίζει τον νέο γύρο δυσκολιών που βρίσκουν μπροστά τους οι αυτοαπασχολούμενοι. «Ολοι αντιλαμβανόμαστε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν νέο γύρο μεγάλων προβλημάτων και δεν πρέπει να μείνουμε αδρανείς», σημειώνει χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας ότι η κυβέρνηση κλιμακώνει την επίθεση σε βάρος των μικρών επαγγελματιών.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην όλο και βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, καθώς και στις οικονομικές συνέπειες που αυτή συνεπάγεται για τα λαϊκά στρώματα. Η ΟΒΣΑ υπογραμμίζει ότι «αρνούμαστε να πληρώσουμε νέα βάρη» και καλεί σε αγωνιστική απάντηση απέναντι στην πολιτική που φορτώνει τα βάρη της κρίσης, των ανταγωνισμών και των πολεμικών προετοιμασιών στον λαό.

Παράλληλα, καταγγέλλει ότι η ακρίβεια σε Ενέργεια, καύσιμα, μεταφορές και πρώτες ύλες συρρικνώνει καθημερινά το εισόδημα των επαγγελματιών, την ώρα που οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι καταγράφουν συνεχώς νέα κέρδη. Οπως σημειώνει, οι τράπεζες εμφάνισαν περίπου 5 δισ. ευρώ καθαρά κέρδη το 2025, ενώ ενεργειακοί όμιλοι, διυλιστήρια, εφοπλιστές και μεγάλες εμπορικές αλυσίδες αυξάνουν τον τζίρο και τα κέρδη τους.

Στο στόχαστρο της Ομοσπονδίας βρίσκεται και η κυβερνητική πολιτική για τη φορολογία και τον λεγόμενο ψηφιακό μετασχηματισμό. Η ΟΒΣΑ καταγγέλλει ότι η τεκμαρτή φορολόγηση, το MyData, το ψηφιακό πελατολόγιο, το ηλεκτρονικό δελτίο αποστολής και οι υπόλοιπες ψηφιακές υποχρεώσεις μετατρέπονται σε πρόσθετα βάρη για τους αυτοαπασχολούμενους, ενώ προειδοποιεί για νέα μέτρα πίεσης μέσω του ΚΕΑΟ και της παράδοσης οφειλών σε ιδιωτικές εισπρακτικές εταιρείες.

Σχολιάζοντας επίσης τις ηγεσίες της ΓΣΕΒΕΕ και της ΕΣΕΕ, η ΟΒΣΑ σημειώνει ότι υπονομεύουν την αγωνιστική διεκδίκηση και καλλιεργούν αυταπάτες περί «διαλόγου» και «συνεννόησης». Υπογραμμίζει ότι η κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, υπηρετεί τη στρατηγική στήριξης της κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, γι' αυτό και η αντιλαϊκή πολιτική δεν μπορεί να ανατραπεί με εκκλήσεις και παρακάλια.

«Είναι φανερό ότι η κατάσταση δεν αλλάζει, δεν βελτιώνεται με "έξυπνες" και "εφικτές" λύσεις. Μόνο ανατρέπεται», σημειώνει χαρακτηριστικά, καλώντας τους αυτοαπασχολούμενους να δυναμώσουν την οργάνωση και τη συλλογική τους δράση.

«Για εμάς, τους χιλιάδες επαγγελματίες και τις πολύ μικρές επιχειρήσεις, δεν υπάρχει πλέον άλλος δρόμος από την οργανωμένη πάλη και τη συλλογική διεκδίκηση», τονίζει η ΟΒΣΑ, καλώντας σε μαζική συμμετοχή στην κινητοποίηση της 17ης Ιούνη. Μεταξύ άλλων διεκδικεί κατάργηση της τεκμαρτής φορολόγησης και της προκαταβολής φόρου, αφορολόγητο όριο 12.000 ευρώ προσαυξημένο κατά 3.000 ευρώ για κάθε παιδί, μέτρα προστασίας από κατασχέσεις και πλειστηριασμούς, ρυθμίσεις χρεών σε εφορία και ΕΦΚΑ, κατάργηση του ΦΠΑ και των ειδικών φόρων στην Ενέργεια, καθώς και μέτρα στήριξης της Κοινωνικής Ασφάλισης και της δημόσιας Υγείας.

Την εκδήλωση άνοιξε η πρόεδρος του Συλλόγου, Δέσποινα Νικηφοράκη, η οποία επεσήμανε ότι η εντατικοποίηση της δουλειάς, η εργασιακή ανασφάλεια, η υποστελέχωση και η διαρκής πίεση για απόδοση δοκιμάζουν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής, σωματικά και ψυχικά.

Ενδεικτικά αυτής της κατάστασης είναι τα λεγόμενα «πρακτορεία παραιτήσεων» στην Ιαπωνία, εταιρείες που αναλαμβάνουν να διεκπεραιώσουν την παραίτηση εργαζομένων εκ μέρους τους, καθώς οι ίδιοι αδυνατούν να παραιτηθούν εξαιτίας της πίεσης που δέχονται από την εργοδοσία. Δεν είναι τυχαίο ότι διεθνώς εμφανίζονται πλέον φαινόμενα όπως η λεγόμενη «σιωπηρή παραίτηση», ως μια αντίδραση εργαζομένων στην εξουθένωση και στην έλλειψη αναγνώρισης της εργασίας τους.

Πίσω από αυτά τα φαινόμενα βρίσκεται μια κοινή συνισταμένη: Η συνεχής πίεση για αύξηση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας, πολλές φορές σε βάρος της αξιοπρέπειας των εργαζομένων και προφανώς τσακίζοντας τις ανάγκες τους. Ετσι, η εργασία γίνεται παράγοντας άγχους, εξουθένωσης και αποξένωσης.

Η Αφροδίτη Ρέτζιου τόνισε ότι η ψυχική υγεία και η εργασία είναι έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες, αφού η εργασία είναι βασική, ουσιαστική πλευρά της ανθρώπινης δραστηριότητας, πηγή ανάπτυξης των δυνατοτήτων και των ικανοτήτων του ανθρώπου και αφύπνισης των αστείρευτων δυνάμεων που κοιμούνται μέσα του.

Ωστόσο το κράτος, η εργοδοσία και όλες οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν τους εργαζόμενους σαν αναλώσιμους. Προσεγγίζουν την υγεία ως την απουσία διαταραχών που δημιουργούν άμεση ανικανότητα για εργασία ή ανάγκη θεραπείας, κάτι που απέχει παρασάγγας από την κατάσταση πλήρους πνευματικής και ψυχικής ευεξίας.

Σε άλλο σημείο επεσήμανε ότι οι άθλιες συνθήκες εργασίας, οι τσακισμένοι μισθοί, η εμπορευματοποίηση και η ιδιωτικοποίηση της Υγείας και της Παιδείας εντείνουν την αβεβαιότητα «για τη δυνατότητα κάλυψης ακόμα και στοιχειωδών αναγκών», ενώ η εργοδοτική τρομοκρατία και ο στραγγαλισμός της συλλογικής δράσης συνθλίβουν τον εργαζόμενο και διογκώνουν το αίσθημα της ανημπόριας. Ολα αυτά, τόνισε, δημιουργούν ένα ασφυκτικό περιβάλλον για τους εργαζόμενους, που φθείρει πρόωρα τη σωματική και την ψυχική τους υγεία. Αποτελούν πηγή συναισθηματικής δυσφορίας, ψυχολογικής επιβάρυνσης και καταπόνησης, που οδηγεί στην εμφάνιση νέων αλλά και στην επιδείνωση ήδη διαπιστωμένων ψυχικών διαταραχών.

Αναφερόμενη στο πώς η εργοδοσία αντιμετωπίζει το πρόβλημα αυτό, σημείωσε ότι «έχουν βρει μάλιστα και τον αντίστοιχο όρο για να το περιγράψουν: Δέσμευση του εργαζόμενου, που ορίζεται ως βαθμός της συναισθηματικής και πνευματικής επένδυσης στους στόχους της επιχείρησης». Και πρόσθεσε ότι σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες «το 85% των εργαζομένων είναι αποστασιοποιημένοι από το αντικείμενο της εργασίας τους (not engaged - μη ενεργά δεσμευμένοι) και η απώλεια της παραγωγικότητας υπολογίζεται σε 7 τρισ. δολάρια».

Μιλώντας για τις βαθιές αντιδραστικές τομές που προωθούνται, όπως π.χ. η κατάργηση της μονιμότητας, τόνισε ότι θα επιτείνουν το αίσθημα της ανασφάλειας και θα αυξήσουν την ψυχολογική επιβάρυνση των εργαζόμενων. Επίσης η αύξηση των ωρών εργασίας, με την εφαρμογή του 13ωρου, έχει συσχετιστεί ακόμα και με αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονίας στην εργασία. Μάλιστα, ανέφερε χαρακτηριστικά, «αντίστοιχο με το σύνδρομο Κaroshi που αναφέρεται στους θανάτους από διάφορα αίτια που αποδίδονται ακριβώς στις πολλές ώρες εργασίας είναι και το σύνδρομο Κaro-jisatsu, ιαπωνικός όρος που περιγράφει την αυτοκτονία εξαιτίας της υπερκόπωσης στην εργασία και θεωρείται μια αναδυόμενη παγκόσμια απειλή της ψυχικής υγείας των εργαζομένων».

Κλείνοντας υπογράμμισε: «Αντίδοτο και διέξοδος σε αυτήν την αποπνικτική ατμόσφαιρα είναι η οργανωμένη, συλλογική διεκδίκηση και δράση για τα σύγχρονα δικαιώματα και τις ανάγκες μας, οι αξίες της συντροφικότητας, της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, στον αντίποδα της αναζήτησης ατομικών λύσεων και ατομικής διαφυγής από τη βάρβαρη πραγματικότητα που μας συνθλίβει, και των αξιών του ατομισμού και του ανταγωνισμού, που οδηγεί στην αποξένωση όχι μόνο από τους άλλους αλλά και από εμάς τους ίδιους».

Ο Γιώργος Δούκας, αναφερόμενος στους λόγους που και οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα δουλεύουν και ζουν σε συνθήκες πίεσης, επεσήμανε ότι η μονιμότητα δεν ισχύει για έναν μεγάλο αριθμό εργαζομένων, που δουλεύουν μέσω διαφόρων μορφών προσωρινής απασχόλησης. Περαιτέρω, στην επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση η κυβέρνηση προτίθεται να προτείνει την άρση της μονιμότητας για το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων, γενικεύοντας το απαράδεκτο καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας.

Αλλος παράγοντας πίεσης είναι ότι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο καλούνται να χειριστούν πολύ σοβαρά και σύνθετα ζητήματα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, χωρίς να έχουν την απαραίτητη νομική στήριξη. Αναλαμβάνουν συχνά υπέρμετρες ευθύνες, που τους δημιουργούν μόνιμο στρες. Με το νέο Πειθαρχικό Δίκαιο η πολιτική και η διοικητική ιεραρχία έχουν πλέον τη δυνατότητα να τυλίγουν «σε μια κόλλα χαρτί» οποιονδήποτε υπάλληλο, καθώς τα παραπτώματα που περιλαμβάνει είναι εντελώς αόριστα και υποκειμενικά. Ακόμα, ποινικοποιείται η συνδικαλιστική δράση, καθώς η αποχή από την «αξιολόγηση» θεωρείται πλέον παράπτωμα που οδηγεί σε εξοντωτικές ποινές. Σε πολλές υπηρεσίες υπάρχει σοβαρό πρόβλημα υποστελέχωσης, με συνέπεια να επιβαρύνονται υπερβολικά όσοι υπάλληλοι υπηρετούν σε αυτές. Οσο για το εξευτελιστικό επίπεδο των μισθών, που εντείνει την αβεβαιότητα, ο Γ. Δούκας επεσήμανε ότι «η πιο συνηθισμένη ερώτηση μεταξύ των συναδέλφων είναι "σε πόσες μέρες πληρωνόμαστε;"».

Χαρακτηριστικός δείκτης για την κατάσταση που επικρατεί στο Δημόσιο είναι ότι έχουν αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό οι παραιτήσεις εργαζομένων, ιδιαίτερα νεοδιόριστων, καθώς και οι αιτήσεις για την άσκηση ιδιωτικού έργου προς τα Υπηρεσιακά Συμβούλια - δηλαδή πολλοί είναι εκείνοι που αναγκάζονται να κάνουν και δεύτερη δουλειά για να επιβιώσουν.

Ενα ζήτημα που προκαλεί δυσφορία στους εργαζόμενους του Δημοσίου σχετίζεται με το ίδιο το περιεχόμενο και το αντικείμενο της εργασίας τους. Πολλοί εργαζόμενοι, επεσήμανε ο ομιλητής, μετά από λίγα χρόνια υπηρεσίας δεν αισθάνονται ικανοποίηση από την εργασία τους, γιατί αφενός καλούνται να επιτελέσουν αποσπασματικές ή διεκπεραιωτικές διαδικασίες, αφετέρου καλούνται να εφαρμόσουν πολιτικές που πλήττουν και τα δικά τους δικαιώματα. Συνεπώς, καλούνται να διαχειριστούν «αυτήν τη θεμελιώδη αντίφαση, που συνιστά πηγή αποξένωσης και αλλοτρίωσης. Δύο σχετικές έννοιες που συναντάμε στη βιβλιογραφία είναι η "διάψευση" και η "ματαίωση"».

Η «διάψευση» σχετίζεται με το γεγονός ότι ο εργαζόμενος συνειδητοποιεί πως το εργασιακό περιβάλλον δεν είναι αυτό που νόμιζε ότι θα βρει, βιώνοντας το συναίσθημα της απώλειας μιας θετικής προοπτικής, το οποίο συχνά συνοδεύεται από θλίψη, χαμηλή ενέργεια και μια αίσθηση παραίτησης. Η «ματαίωση» εκδηλώνεται όταν ο εργαζόμενος προσπαθεί ενεργά να πετύχει κάτι αλλά το περιβάλλον τού βάζει εμπόδια. «Τα φαινόμενα αυτά, αν δεν αντιμετωπιστούν, υπάρχει πιθανότητα να προκαλέσουν σύνδρομο burn-out, μειωμένη αυτοπεποίθηση και "ήσυχη παραίτηση", μια κατάσταση όπου το άτομο σταματά να προσπαθεί και κάνει απλώς τα απολύτως απαραίτητα, αφού νιώθει πως "τίποτα δεν έχει νόημα"».

Επισημάνθηκε ότι η προστασία της ψυχικής υγείας των εργαζομένων δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση προτεραιότητα της κρατικής πολιτικής, και ως ενδεικτικό στοιχείο αναφέρθηκε το γεγονός ότι μέχρι τώρα δεν περιλαμβάνεται καμία ψυχική νόσος στον Εθνικό Κατάλογο Επαγγελματικών Ασθενειών. Επιπλέον, με διαχρονική ευθύνη όλων των κυβερνήσεων δεν γίνεται καμία καταγραφή των επαγγελματικών ασθενειών, και αυτό δεν οφείλεται σε επιστημονική αδυναμία εντοπισμού τους αλλά σε πολιτική επιλογή που έχει συγκεκριμένο ταξικό πρόσημο.

Γιατί όταν ασθένειες που δημιουργήθηκαν από τις συνθήκες εργασίας καταγράφονται ως «κοινή νόσος», τότε οι εργοδότες απαλλάσσονται από ένα σημαντικό οικονομικό κόστος, το οποίο μετακυλίεται φυσικά στους εργαζόμενους και στις οικογένειές τους. Απαλλάσσονται επίσης από τυχόν ποινικές ευθύνες που θα είχαν αν προέκυπτε ότι δεν έλαβαν τα απαραίτητα μέτρα προστασίας. Από την άλλη, η μη καταγραφή τους αντικειμενικά οδηγεί στην έκθεση κι άλλων εργαζομένων σε βλαπτικούς παράγοντες, καθώς δεν εντοπίζεται η πηγή του προβλήματος.

Μιλώντας για τη σημασία του γιατρού Εργασίας, ο Χ. Δούκας επεσήμανε ότι μέχρι πολύ πρόσφατα δεν υπήρχε στο κανονιστικό πλαίσιο σαφής υποχρέωση των ειδικευόμενων γιατρών Εργασίας να εκπαιδεύονται πάνω σε ζητήματα Ψυχικής Υγείας. Εξάλλου, τόνισε, αποτελεί διαχρονικό πρόβλημα το ότι η παρουσία του γιατρού Εργασίας στους χώρους δουλειάς συχνά εξαντλείται στην εκτέλεση των τυπικών υποχρεώσεων του. Με το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο δεν διασφαλίζεται η ανεξαρτησία του από τον εργοδότη, ενώ η εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία οδηγεί στον εκφυλισμό τους. «Για να το πούμε πιο απλά, ο εργοδότης έχει πάντα τη δυνατότητα να αντικαταστήσει έναν γιατρό Εργασίας που ασκεί ευσυνείδητα τα καθήκοντά του με κάποιον άλλο, λιγότερο "ενοχλητικό"».

Και, αναφερόμενος στη διέξοδο από όσα τσακίζουν τους εργαζόμενους, ο Γ. Δούκας τόνισε: «Με τον συλλογικό μας αγώνα μπορούμε να κατακτήσουμε την κοινωνία όπου οι άνθρωποι θα απολαμβάνουν όσα δημιουργούν με την εργασία τους. Μια κοινωνία όπου η προστασία της ψυχικής υγείας όλων θα είναι προτεραιότητα και δεν θα σταθμίζεται με βάση την αγοραία λογική κόστους - οφέλους. Μια κοινωνία όπου "η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός θα είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων"».